Mag-log in“ต่างคนต่างอยู่ดีกว่านะคุณปา ผมก็รักคุณนะครับ” ชุติพลก็ยังคงเป็นชุติพลวันยังคำ เมื่อภรรยาออกอาการไม่พอใจเขาก็เลือกจะประจบเอาใจ แล้วปารมีก็อารมณ์ดีขึ้น แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างในความไม่มีเหตุผลของเธอก็ตาม ผ่านไปสามปี“น้ำหวานมาหาพ่อหน่อยค่ะ” ตฤณเรียกลูกสาวที่โตเป็นสาวน่ารักสวยเหมือนแม่ไม่มีผ
@วงเหล้าใต้ถุนบ้านพ่ออุ้ยคำแปง“ไอ้พ่อเลี้ยง ดีกับคุณนายตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีลูกสักทีวะ” ยศวีได้ทีก็ข่มเพื่อนรักที่ตัวติดกันกับอย่างกับปาท่องโก๋แต่ไม่มีน้ำยาสักที “ไอ้นี่ กูจะคอยดูมึงบ้าง ดูสิจะมีน้ำยาไหม” ตฤณที่โดนเพื่อนค่อนขอดเรื่องลูกทุกวันถึงกับอารมณ์เสียเพราะไอ้เพื่อนเวรนี่ล้อเขาอยู
สายตาร้อนแรงของเขาโลมเลียเธอไปทั้งร่าง จนรู้สึกขนลุกชัน ท่าทางดุดันเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงภาพวันที่เขารักเธอจนเกือบเช้า ใบหน้าที่เคยเนียนใสก็ขึ้นสีแดงเรื่อทันที เมื่อประตูรีสอร์ตปิดลง เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเขารีบละลำละลักถอดเสื้อผ้า “คุณ...ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” เดินขึ้นเขาลงเขามาเหนื่อย
“ถึงแล้ว...!” เขาพูดปนหอบและวางเธอลง หญิงสาววิ่งไปซื้อน้ำตรงทางขึ้นมาจุดชมวิวร้านสุดท้ายเมื่อเขาวางเธอลง ข้างบนมีห้องน้ำและก็ร้านค้าด้วย ดูแล้วก็สะดวกดี แต่เมื่อเดินมาสมทบกับเขาที่ม้านั่งไว้ชมวิว ภาพที่เห็นตรงหน้าอลังการมาก “คุณน้ำ” เธอส่งขวดน้ำให้เขา แต่สายตายังไม่ละจากวิวที่สวยงา
“มีพบก็มีจากนะดวงแข เจ้านายดวงแขเห็นฉันเหมือนคนแปลกหน้าไปแล้ว อยู่ด้วยกันยังไงก็ลำบาก” เทียนไขรู้ข้อนี้ดี เธอไม่อยากให้เขาฝืนใจทั้งที่ไม่ได้รักเธอ ใบหน้าเคร่งเครียดมองใบสัญญานั้นจนอยากนำมันไปเผาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป เขาไม่อยากให้เธอจากไปแต่ทว่าสมองเขานั้นมันดันจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เ
ตฤณสวนกับเธอที่ทางเข้าไร่ แต่เลือกจะขับรถออกไปก่อน เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง ยิ่งนานวันผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลในหัวใจของเขามากขึ้น “ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเธอด้วยเทียนไข” เขาบ่นกับตัวเอง ทุกวันเขาไปยืนหน้าห้องของเธอ ยืนอยู่นานแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเคาะประตู จนแล้วจนรอดเขาก็ได้แค่ยืนแล
วันนี้เขาเป็นคนป้อนข้าวลูกชาย และพาลูกนอนเล่านิทานให้ลูกฟังนับว่าเป็นวันเดียวในชีวิตตั้งแต่ลูกเกิดมาที่ทำหน้าที่พ่อ แต่เขาก็ทำมันได้ดีแต่หากว่าเมียอยู่เขาไม่ยอมทำแบบนี้เด็ดขาด เดี๋ยวเธอจะหาว่าเขารักและเอ็นดูเจ้าลูกชายจนต้องกลืนน้ำลายตัวเอง“พ่อฮับวันพ่อไปเที่ยวกันไหมฮับ” เด็กชายธันวาอ้อนผู้เป็นพ่อ
เมื่อเข้ามาในบ้าน เธอก็ไปนั่งป้อนข้าวลูกชาย ท่าทางที่ไม่ค่อยกิน และกินยากกว่าปกตินั้นทำให้เธอรับรู้ได้ว่าลูกชายของเธอแคร์ผู้เป็นบิดามากมายนัก “ทำไมไม่ทานข้าวละครับพี่ธัน” “กินเยอะพ่อจะไม่อุ้มพี่ธัน” เด็กน้อยพูดทั้งก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทำเอาคนเป็นแม่อย่างเธออดเจ็บปวดใจไม่ได
เมื่อเวลาผ่านไปจนเที่ยงวันแล้ว สองแม่ลูกก็ยังไม่ตื่นสักที เขาจึงต้องให้นมบุญทำข้าวต้มแล้วตัวเองยกขึ้นไปในห้องด้วยตัวเองกลิ่นข้าวต้มหอม ๆ ทำให้ร่างกายเล็กขยับตัว แต่ทว่าเนื่องจากร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง จึงทำให้ดวงตานั้นบวมเปล่งจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมา“ตื่นได้แล้ว คุณพาลูกนอนจนไม่ได้กินข้าวเช้า” เสียง
เช้าวันรุ่งขึ้นดาหลารู้สึกตัวตอนที่แม่นมบุญมาปลุกเรียกตอนตีห้าครึ่ง ร่างเล็กขยับลืมตาเพราะตัวเองนอนไปพร้อมกับลูกที่โซฟาเพื่อรอเขากลับมา แต่ทว่าเขาไม่กลับมาจนเช้า “นมคะ กี่โมงแล้วคะ” เธอตกใจ เห็นจากฟ้าที่ค่อนสว่างเต็มที ก็กลัวจะทำกับข้าวไม่ทันพระบิณฑบาต “ตีห้าครึ่งแล้วค่ะ ทำไมพาคุณห







