Share

บทที่ 10

Author: อู่จิ่ว
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นสาวอายุน้อยขนาดนี้… อ้อ ไม่สิ คุณเป็นศิษย์น้องเล็กของอาจารย์ผม งั้นต่อไปผมต้องเรียกคุณว่า…?”

“สำนักเราไม่ได้เคร่งครัดเรื่องพวกนี้ อีกอย่าง งานที่อาจารย์กับคนอื่น ๆ ทำก็ต้องเซ็นสัญญารักษาความลับกันทั้งนั้น เพื่อไม่ให้คนที่มีเจตนาแอบแฝงจับตามอง เวลาอยู่ข้างนอกพวกเราจึงมักไม่เปิดเผยว่าทำงานอะไร ฉันชื่อซางเฉี่ยน เรียกชื่อฉันตรง ๆ ก็พอ”

เยี่ยนกุยจือมองหญิงสาวตรงหน้าที่มีบุคลิกอ่อนโยนสง่างาม ใบหน้าสวยละมุนราวกับภาพวาด เขารู้สึกว่าเธอดูอ่อนเยาว์และมีผิวพรรณเนียนนุ่มกว่าเขาเสียอีก

“ขออนุญาตถามอะไรหน่อยนะครับ คุณอายุเท่าไหร่เหรอ?”

ซางเฉี่ยนตอบว่า “ยี่สิบห้าปี”

“คุณอายุมากกว่าผมสามปี งั้นต่อไปผมเรียกคุณว่าพี่ซางเฉี่ยนดีไหมครับ?” เยี่ยนกุยจือยิ้มกว้าง “ถ้าเรียกชื่อคุณตรง ๆ ก็ดูไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่”

ซางเฉี่ยนพยักหน้า “เอาอย่างนั้นก็ได้”

เยี่ยนกุยจือยกแก้วกาแฟที่วางอยู่ข้างมือขึ้นอย่างอารมณ์ดี “งั้นตลอดหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ผมคงต้องรบกวนพี่ซางเฉี่ยนช่วยสอนผมด้วยนะครับ”

ซางเฉี่ยนยกแก้วกาแฟขึ้นชนกับแก้วของเขาเบา ๆ “หวังว่าเราจะร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะ”

วันรุ่งขึ้น ซางเฉี่ยนก็นัดเยี่ยนกุยจือไปตกปลา

เยี่ยนกุยจือมาตามนัดด้วยความตื่นเต้น แต่พอถูกพามาถึงริมแม่น้ำที่ไม่มีแม้แต่ร่มเงาต้นไม้ เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

“พี่ซางเฉี่ยน นี่มันหน้าร้อนนะครับ แถมแดดยังร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ พี่แน่ใจเหรอว่า… เราจะตกปลากันที่นี่จริง ๆ?”

“ใช่”

เมื่อเห็นซางเฉี่ยนย่อตัวลงจัดคันเบ็ด เยี่ยนกุยจือก็เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก “เดี๋ยวก่อนครับพี่ซางเฉี่ยน ถ้าพี่ชอบตกปลา ผมพาไปที่ดี ๆ ได้นะครับ ที่นั่นมีต้นไม้ให้ร่มเงา บรรยากาศก็ร่มรื่นสบาย ๆ ผมรับรองว่าพี่จะต้อง…”

“ฉันว่าที่นี่ก็ดีอยู่แล้วนะ”

ซางเฉี่ยนลุกขึ้นสวมหมวกฟางใบใหญ่ให้เขา พร้อมกับยัดคันเบ็ดใส่มือ ก่อนชี้ไปที่ก้อนหินริมแม่น้ำ “ไปนั่งตกปลาตรงนั้นเลย”

เยี่ยนกุยจือยืนตากแดดมองก้อนหินที่ถูกแดดเผาจนแทบจะมีควันลอยขึ้นมา เขากลืนน้ำลายก่อนหันไปมองซางเฉี่ยน “พี่ซางเฉี่ยน ให้ผมพาพี่ไปทำกิจกรรมอื่นที่เหมาะกับหน้าร้อนกว่านี้ดีไหมครับ? ทั้งสภาพแวดล้อมและอากาศที่นี่ไม่เหมาะกับการตกปลาเลยจริง ๆ”

ซางเฉี่ยนถือคันเบ็ดของตัวเองเดินไปปูผ้าบนก้อนหินทั้งสองก้อนเพื่อกันความร้อน ก่อนนั่งลงบนก้อนหนึ่งแล้วหันมามองเยี่ยนกุยจือ “นี่ไม่ใช่การมาเที่ยวเล่น แต่เป็นหนึ่งในบทฝึกความอดทนของนาย”

การเลือกตกปลาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกอยู่แล้ว เพราะต้องการทดสอบทั้งความใจเย็นและความอดทนต่อความยากลำบาก

เยี่ยนกุยจือมองซางเฉี่ยนที่สวมหมวกฟางใบใหญ่เช่นเดียวกันด้วยสีหน้าตกตะลึง “อะไรนะครับ? นี่… เริ่มฝึกกันแล้วเหรอ?”

เขานึกว่าวันนี้เธอนัดมาเที่ยวเล่น เพื่อให้ทั้งคู่ได้ทำความรู้จักและสนิทสนมกันมากขึ้นเสียอีก

ซางเฉี่ยนชี้ไปที่ก้อนหินข้าง ๆ “รีบมานั่งตรงนี้”

“...ครับ”

เยี่ยนกุยจือเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย ก่อนเหวี่ยงเบ็ดลงแม่น้ำเลียนแบบซางเฉี่ยน

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

เยี่ยนกุยจือร้อนจนเหงื่อไหลหยดจากหน้าผากไม่หยุด เริ่มนั่งไม่ติดที่ เขาหันไปมองซางเฉี่ยนที่ถือคันเบ็ดพลางจ้องผิวน้ำอย่างเหม่อลอย

ท่ามกลางแสงแดด ผิวของเธอขาวอมชมพู ใบหน้าด้านข้างงดงามได้รูปอย่างไร้ที่ติ

“พี่ซางเฉี่ยน” เขาอดกระซิบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ “พี่มีแฟนหรือยังครับ?”

ซางเฉี่ยนตอบเสียงเรียบ “เพิ่งหย่ามา”

“หย่า… หย่าเหรอครับ?”

เยี่ยนกุยจือตกใจจนเผลอขึ้นเสียงดังโดยไม่รู้ตัว

เธอเคยแต่งงานแล้วเหรอ?

เดี๋ยวนะ เธอสวยขนาดนี้ คนที่ได้แต่งงานกับเธอทำใจหย่าได้ยังไงกัน?

“พี่ซางเฉี่ยน แล้วพี่…”

“ชู่ว ตั้งสมาธิ ทำใจให้สงบ” ซางเฉี่ยนพูดขัดเขา “ถ้ายังเอะอะโวยวายอีก ปลาก็ตกใจหนีหมดพอดี”

“วันนี้ถ้าตกปลาได้ไม่เต็มถัง ก็ห้ามกลับ”

“…”

เยี่ยนกุยจือเหลือบมองถังเปล่าข้างตัวที่ยังไม่มีปลาแม้แต่ตัวเดียว ก่อนจะตกใจจนเงียบกริบ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 30

    เช้าวันจันทร์ที่โรงพยาบาลเมื่อหมอบอกว่าสภาพร่างกายของซางเฉี่ยนไม่เอื้ออำนวยให้ทำแท้งได้ เธอก็ตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า“ทำไมคะ?”ซางเฉี่ยนลุกพรวดจากเก้าอี้อย่างร้อนใจ “หมอเฉินคะ ตอนที่ฉันมาปรึกษาเรื่องทำแท้งครั้งก่อน หมอก็ไม่ได้บอกว่าทำไม่ได้นี่คะ?”“เพราะตอนนั้นเรายังไม่ได้ตรวจร่างกายคุณอย่างละเอียดค่ะ”หมอเฉินมองรายงานผลตรวจหลายฉบับที่ซางเฉี่ยนเพิ่งเข้ารับการตรวจใหม่เมื่อเช้า ก่อนอธิบายว่า “ผลตรวจล่าสุดพบว่า หากคุณฝืนทำแท้งจะมีความเสี่ยงต่อสุขภาพสูงมาก ไม่เพียงส่งผลต่อความสามารถในการตั้งครรภ์อีกครั้ง แต่ยังอาจทำให้เกิดโรคอื่น ๆ ตามมาอีกด้วย...”*ซูลั่วลั่วนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ พอประตูห้องเปิดออก ก็เห็นซางเฉี่ยนเดินออกมาด้วยท่าทางห่อเหี่ยวหมดเรี่ยวแรงซูลั่วลั่วคิดว่าเพื่อนกำลังกลัว จึงรีบเข้าไปจับมือปลอบ “ไม่ต้องกลัวนะที่รัก ได้ยินว่าพอให้ยาสลบแล้วจะไม่เจ็บ แค่หลับตาแป๊บเดียวก็ผ่านไปแล้วนะ”ซางเฉี่ยนค่อย ๆ เงยหน้ามองเธอ “หมอบอกว่าฉันทำแท้งไม่ได้เพราะปัญหาสุขภาพ”“หา? ทำแท้งไม่ได้เหรอ?”ซูลั่วลั่วถึงกับอึ้งไปเลย“ปัญหาสุขภาพอะไรถึงทำให้ทำแท้งไม่ได้ล่ะ?”“ฉันก็ไม่ค่อยเข้

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 29

    ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหเขาหรือเปล่า ดวงตาของซางเฉี่ยนถึงได้แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย “แบบนี้พอใจหรือยัง?”จิ้นฉางอวี่เบือนสายตาหนี เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่พูดอะไรนั่นเท่ากับว่าเขายอมรับโดยปริยายเมื่อเห็นดังนั้น ซางเฉี่ยนก็ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะเดินผ่านเขาไปทันทีทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้ ซางเฉี่ยนหันกลับมาขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่รั้งเธอไว้ “คุณยังต้องการอะไรอีก?”แววตาของจิ้นฉางอวี่อ่อนลง “คุณกำลังท้องอยู่ ผมไปส่งเอง”“ไม่ต้อง”ซางเฉี่ยนผลักมือเขาออกอย่างแรง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ*หลังออกจากอาคารผู้ป่วยนอก ซางเฉี่ยนกำลังเดินไปตามทางมุ่งหน้าไปยังจุดที่จอดรถไว้ จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง“เฉี่ยนเฉี่ยน”ซางเฉี่ยนหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นซูลั่วลั่วกำลังวิ่งตรงมาหาเธอ“ลั่วลั่ว เธอมาทำอะไรที่นี่?”“ก็เธอบอกว่าจะมาตรวจที่โรงพยาบาล ฉันก็ต้องตามมาดูหน่อยสิ”ซูลั่วลั่วยังหายใจไม่ทันหายเหนื่อยก็รีบถามอย่างร้อนใจ “เป็นยังไงบ้าง? หมอว่าไง? กระเพาะมีปัญหาหรือเปล่า?”ซางเฉี่ยนหลุบตาลงเล็กน้อย “ไม่ได้ป่วยหรอก ฉันท้อง”“อะไรนะ?”ซูลั

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 28

    มือของซางเฉี่ยนที่กำใบผลตรวจซ่อนไว้ด้านหลังสั่นเทาไม่หยุดเรื่องตั้งครรภ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังคิดไม่ตกว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดีพรุ่งนี้ทั้งคู่ก็จะไปรับใบหย่ากันแล้ว หากจิ้นฉางอวี่รู้ว่าเธอท้องในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจนทำให้เรื่องหย่าต้องเปลี่ยนแปลงไปบ้าง“มะ ไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่ปวดหัว...”ขณะที่เธอกำลังพูด จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก็ขยับเข้ามาประชิด ซางเฉี่ยนใจหายวาบ กำลังจะถอยหลบ แต่ใบผลตรวจในมือกลับถูกแย่งไปเสียก่อนซางเฉี่ยนตกใจสุดขีด รีบคว้าแขนเขาไว้อย่างลนลาน “จิ้นฉางอวี่ เอาคืนมานะ...”จิ้นฉางอวี่ปล่อยให้เธอดึงรั้งแขนซ้ายของเขา ส่วนมือขวาก็ถือใบผลตรวจชูขึ้นสูงเพื่ออ่าน“ท้องเหรอ?”ทันทีที่ชายหนุ่มเอ่ยคำนั้น ซางเฉี่ยนที่กำลังเขย่งเท้าเอื้อมมือแย่งใบผลตรวจก็ชะงักค้างไปทันทีจิ้นฉางอวี่ค่อย ๆ หันมาหรี่ตามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ “ซางเฉี่ยน คุณท้องอยู่แล้วยังขอหย่ากับผม นี่คุณคิดจะยึดลูกไว้กับตัวเองคนเดียวหรือไง?”ซางเฉี่ยน “???”นี่เขาโยนความผิดก้อนโตมาให้เธอเต็ม ๆ เลยสินะเขานี่ช่างเก่งเรื่องบิดเบือนความจริงเสียจร

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 27

    เดิมทีเธอจัดตารางในช่วงไม่กี่วันก่อนหย่าไว้แน่นเอี้ยด แต่ตอนนี้พอไม่ต้องไปทำงานทางตะวันตกแล้ว เธอก็มีเวลาว่างขึ้นมาทันทีไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีอะไรให้ตั้งตารอและไม่มีเป้าหมายอีกต่อไปหรือเปล่า จู่ ๆ ซางเฉี่ยนก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ก่อนจะเผลอหลับไปบนโซฟาโดยไม่รู้ตัวพอเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้วตลอดสองวันต่อมา ซางเฉี่ยนไม่ก้าวออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียว เธอเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในบ้านอย่างเกียจคร้าน ง่วงก็นอน หิวก็สั่งอาหารมากินเธอตั้งใจจะปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนี้จนครบสามวันก่อนหย่าทว่าในคืนก่อนวันสุดท้ายของระยะเวลาทบทวนการหย่า จู่ ๆ เธอก็ปวดท้องบริเวณกระเพาะอาหารขึ้นมาขณะอาบน้ำเธอปวดจนเวียนหัวตาลาย จึงฝืนสวมเสื้อผ้าทั้งที่ตัวสั่น ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่พอออกมา อาการปวดกลับหายไปเสียอย่างนั้นที่จริงสองวันก่อนหน้านี้เธอก็เคยรู้สึกปวดบริเวณกระเพาะอาหารอยู่บ้าง แต่เพราะอาการไม่รุนแรงเท่าวันนี้ เธอจึงไม่ได้ใส่ใจอยู่ดี ๆ ทำไมถึงปวดกระเพาะขึ้นมาได้?เมื่อก่อนเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลยหรือว่ากระเพาะอาหารของเธอจะมีปัญหาอะไรขึ้นมา?ซางเฉี่ยนนอนอยู่บนเตีย

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 26

    ไม่คิดเลยว่าแผนที่เตรียมการมานานกว่าหนึ่งเดือนจะต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันแบบนี้ซางเฉี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา สมองยังคงมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เป็นสายวิดีโอคอลจากซูลั่วลั่วทันทีที่ซางเฉี่ยนกดรับสาย ใบหน้าของซูลั่วลั่วก็ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ “เฉี่ยนเฉี่ยน งานเลี้ยงส่งพรุ่งนี้ เธออยากกินอาหารจีน อาหารตะวันตก หรืออาหารฝรั่งเศสดี? ฉันว่าเราไปกินอาหารเมืองจิงต้นตำรับกันดีกว่า เพราะพอเธอไปอยู่ทางตะวันตกแล้ว คงไม่ได้กินอีก”ซางเฉี่ยนตอบด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว “ไม่ต้องแล้วล่ะ”“ไม่ต้องเหรอ?” ซูลั่วลั่วเบิกตากว้าง “จะได้ยังไงล่ะ? เราตกลงกันแล้วว่าจะให้ต้าไห่เป็นเจ้ามือเลี้ยง เธอไม่ต้องไปเสียดายเงินแทนเขาหรอก”พอเธอพูดจบ ชายคนหนึ่งก็เบียดเข้ามาในเฟรมวิดีโอ “ใช่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องไปทำงานไกลบ้าน แถมไปทีหนึ่งก็ตั้งปีสองปี ยังไงพวกเราก็ต้องจัดงานเลี้ยงส่งเธอให้ดี ๆ สิ”คนที่พูดก็คือถังเยว่ไห่ซางเฉี่ยน ซูลั่วลั่ว และถังเยว่ไห่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ทั้งสามสนิทสนมกันมาตั้งแต่ตอนนั้น เดิมทีตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อนรั

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 25

    หลังวางสาย ซางเฉี่ยนก็ขยับตัวนั่งหลังตรงด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า “มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมคุณไม่ปลุกฉันล่ะ?”“เพิ่งถึง”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพื้นที่ภายในรถคับแคบหรือเพราะแสงสลัวกันแน่ ซางเฉี่ยนถึงได้รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าสายตาที่จิ้นฉางอวี่มองเธอนั้นดูแปลกไปจากปกติ“เอ่อ... คนขับรถของคุณมาถึงหรือยัง?”“ถึงแล้ว”“อ๋อ” ซางเฉี่ยนพยักหน้า ก่อนจะพูดว่า “งั้นคุณก็รีบกลับไปเถอะค่ะ สองวันที่ผ่านมาฉันรบกวนคุณไปเยอะเลย”พูดจบ เธอก็เปิดประตูรถลงไปก่อนจิ้นฉางอวี่ลงจากรถตามเธอมาอย่างเงียบ ๆคนขับรถที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนานกว่าครึ่งชั่วโมง พอเห็นคนบนรถลงมาเสียที ก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีซางเฉี่ยนบอกคนขับรถว่า “กระเป๋าเดินทางของเจ้านายคุณอยู่ในกระโปรงท้ายรถ รบกวนช่วยไปเอาให้หน่อยนะ”“ได้ครับ”คนขับรถจึงหันไปหยิบกระเป๋าเดินทางซางเฉี่ยนจึงหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปขอกุญแจรถจากเขาจิ้นฉางอวี่วางกุญแจรถลงบนฝ่ามือของเธอ“อีกสี่วัน ระยะเวลารอทบทวนการหย่าของเราก็จะครบกำหนดแล้ว”ซางเฉี่ยนกำกุญแจไว้ในมือ ก่อนจะถามว่า “เช้าวันถัดจากวันที่ครบกำหนด ตอนแปดโมงครึ่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status