บทที่ 2

เสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้น แต่ซางเฉี่ยนยังคงถือโทรศัพท์แนบหูอยู่ในท่าเดิม

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ ลดมือลง ขณะที่ความคิดย้อนกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

วันนั้นเธอกับจิ้นฉางอวี่กลับไปกินมื้อเที่ยงที่คฤหาสน์ตระกูลจิ้น เนื่องจากรู้สึกไม่ค่อยสบาย หลังกินข้าวเสร็จเธอจึงขึ้นห้องไปนอนพัก

หลังจากตื่นนอนและเดินลงมาชั้นล่าง เธอกลับบังเอิญได้แอบฟังบทสนทนาระหว่างจิ้นฉางอวี่กับน้องสาวและแม่ของเขาในห้องนั่งเล่น

“พี่ แค่ตอบคำถามฉันมาก็พอ”

จิ้นหนิงซีถามจิ้นฉางอวี่ว่า “ถ้าพี่สะใภ้กับโจวอวิ๋นซวงมายืนอยู่ตรงหน้าพี่พร้อมกัน แล้วให้พี่เลือกคนหนึ่งมาเป็นภรรยา พี่จะเลือกใคร?”

“ห้ามโกหกนะ ตอบมาตามความจริง”

จิ้นฉางอวี่ตอบว่า “โจวอวิ๋นซวง”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น ซางเฉี่ยนที่ยืนอยู่หลังตู้เก็บไวน์ก็รู้สึกเหมือนเลือดทั่วร่างเย็นเยียบลงในพริบตา

หัวใจของเธอยิ่งเย็นเยียบราวกับตกลงไปในห้วงน้ำแข็ง

“ไม่จริงน่า พี่…”

จิ้นหนิงซีกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่โทรศัพท์ของจิ้นฉางอวี่กลับดังขึ้นเสียก่อน

จากนั้นก็ได้ยินเสียงเขารับโทรศัพท์ “มีอะไร… อืม ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

“ที่บริษัทมีเรื่องต้องจัดการ พี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวช่วยบอกพี่สะใภ้ด้วย”

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินออกไป แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด ก่อนหันกลับมากำชับจิ้นหนิงซีว่า “เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้ อย่าเอาไปพูดจนเข้าหูพี่สะใภ้เธอล่ะ”

จิ้นหนิงซีแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “หึ ผู้ชายเฮงซวย”

ซางเฉี่ยนยืนอยู่ในมุมมืด เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากรองเท้าหนังค่อย ๆ ห่างออกไป เธอก็หันหลังกลับอย่างแข็งทื่อ เตรียมจะเดินจากไป แต่กลับได้ยินเสียงถอนหายใจของจิ้นหนิงซีดังขึ้นอีกครั้ง

“พี่ชายฉันเลือกโจวอวิ๋นซวง แล้วพี่สะใภ้ล่ะเป็นอะไร เป็นตัวตลกงั้นเหรอ?”

ประโยคสุดท้ายราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงลึกลงไปในหัวใจของซางเฉี่ยนอย่างรุนแรง

“เฮ้อ! พี่สะใภ้ต้องทนรับความไม่เป็นธรรมมากเกินไปแล้ว”

“ไม่เป็นธรรมงั้นเหรอ?” แม่จิ้นพูดขึ้น “เดิมทีคนที่ต้องแต่งงานกับฉางอวี่ก็คืออวิ๋นซวง ซางเฉี่ยนโชคดีมหาศาลถึงได้มีโอกาสมาแต่งงานแทน การที่เธอได้แต่งเข้าตระกูลจิ้นของเราก็นับว่าเป็นบุญวาสนามากแล้ว ยังจะมีอะไรให้เธอรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอีก?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะย่าของลูกเจาะจงให้เธอมาเป็นหลานสะใภ้ ตระกูลซางที่เป็นแค่ตระกูลปลายแถวแบบนั้น จะมีปัญญามาเกี่ยวดองกับตระกูลจิ้นของเราได้เหรอ?”

“แม่ งั้นแม่ก็เข้าข้างโจวอวิ๋นซวงด้วยเหรอ?”

แม่จิ้นพูดว่า “เดิมทีตระกูลโจวก็คือตระกูลที่เราวางแผนจะเกี่ยวดองด้วยการแต่งงานอยู่แล้ว ตอนนี้อวิ๋นซวงกลับประเทศมาแล้ว ถ้าพี่ชายลูกอยากเปลี่ยนมาแต่งงานกับเธอแทน แม่ก็ไม่คัดค้าน”

จิ้นหนิงซีถามว่า “แล้วพี่สะใภ้ล่ะ จะทำยังไง?”

“ก็ต้องโทษตัวเธอเองที่ไม่มีความสามารถ แต่งงานมาตั้งนานแล้วยังเอาใจสามีไม่ได้”

แม่จิ้นพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิปนกลุ้มใจว่า “สองปีแล้ว เธอยังทำให้พี่ชายลูกยอมมีลูกด้วยไม่ได้ ถ้ายังปล่อยให้เธอเป็นคุณนายจิ้นต่อไปแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลานสักที?”

จิ้นหนิงซีสูดหายใจเฮือก ก่อนอุทานออกมาอย่างตกใจ “พี่ชายไม่ยอมมีลูกกับพี่สะใภ้มาตลอด หรือว่า… เขารอโจวอวิ๋นซวงกลับมา เพื่อจะได้หย่ากับพี่สะใภ้แล้วแต่งงานกับโจวอวิ๋นซวงแทน?”

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น” แม่จิ้นพูด “เพราะยังไงถ้าไม่มีลูกมาเป็นข้อผูกมัด เวลาหย่ากันก็จะได้จบกันง่าย ๆ ไม่ยุ่งยาก”

ซางเฉี่ยนจำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นเธอเดินออกมาจากตรงนั้นได้อย่างไร แต่คำพูดของแม่ลูกทั้งสามกลับฝังลึกอยู่ในหัวของเธอ ราวกับถูกไม้ท่อนใหญ่ฟาดเข้าอย่างจังจนตาสว่างในทันที

เดิมทีเธอคิดว่า ต่อให้เขาจะยุ่งแค่ไหน หรือเป็นคนไม่ค่อยแสดงความรู้สึกเพียงใด แต่ตลอดสองปีของชีวิตแต่งงาน เขาก็คง… ชอบเธออยู่บ้าง

ที่แท้…

ทั้งหมดเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของเธอฝ่ายเดียว เธอคิดไปเองว่าเขาก็มีใจให้

เธอเองที่เข้าใจผิดไป

จิ้นหนิงซีพูดถูก ซางเฉี่ยนอย่างเธอก็เป็นแค่ตัวตลกคนหนึ่งเท่านั้น

เธอหลงเข้ามาอยู่ในชีวิตแต่งงานที่ไม่เคยเป็นของเธอตั้งแต่แรก

เมื่อสองปีก่อน สื่อพากันประโคมเรื่องราวความรักระหว่างจิ้นฉางอวี่กับโจวอวิ๋นซวงเสียเลิศเลอเกินจริง

ตามรายงานข่าว จิ้นฉางอวี่ทุ่มเงินมหาศาลสร้างโรงละครโอเปร่าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิงเพื่อโจวอวิ๋นซวง และในวันเปิดโรงละคร โจวอวิ๋นซวงได้แสดงระบำชุด “หงส์แสวงหาคู่” บนเวทีเพื่อบอกรักเขา ขณะนั้นจิ้นฉางอวี่ผู้หล่อเหลาและสง่างามถือช่อดอกไม้ขึ้นไปมอบให้เธอบนเวที ภาพที่เขาตอบรับความรักอย่างโรแมนติกกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนพูดถึงกันไม่หยุด หลังจากนั้น เขายังประกาศในการให้สัมภาษณ์ว่าตนกับโจวอวิ๋นซวงกำลังจะแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล ข่าวนี้ยิ่งกลายเป็นประเด็นร้อนที่คนทั้งเมืองพากันพูดถึง

แม้ตระกูลโจวจะมีฐานะและรากฐานทางตระกูลไม่แข็งแกร่งเท่าตระกูลจิ้น แต่ก็เป็นตระกูลเศรษฐีที่มีชื่อเสียงในเมืองจิง ทั้งสองจึงถือว่าเหมาะสมกันทั้งฐานะและชาติตระกูล

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ก่อนที่ทั้งคู่จะแต่งงานกันไม่นาน โจวอวิ๋นซวงกลับทิ้งจิ้นฉางอวี่แล้วเดินทางไปต่างประเทศอย่างกะทันหัน ทำให้คุณย่าจิ้นโกรธมาก

ในเวลานั้น ผู้ที่กุมอำนาจของตระกูลจิ้นยังคงเป็นคุณย่าจิ้น ผู้ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจมาหลายสิบปี พ่อของจิ้นฉางอวี่เสียชีวิตไปก่อนวัยอันควร ส่วนจิ้นฉางอวี่ก็เป็นผู้สืบทอดที่คุณย่าจิ้นฟูมฟักและฝึกฝนมาด้วยตัวเอง เดิมทีคุณย่าจิ้นตั้งใจจะส่งมอบอำนาจบริหารจิ้นซื่อกรุ๊ปให้เขาอย่างเป็นทางการในวันแต่งงาน เพื่อให้เขากลายเป็นผู้กุมอำนาจคนใหม่ของจิ้นซื่อกรุ๊ป

แต่ไม่คิดว่าตระกูลโจวจะกลับมาทำพลาดในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ คุณย่าจิ้นจึงโกรธจนเปลี่ยนตระกูลที่จะเกี่ยวดองด้วยทันที

ซางเฉี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณย่าจิ้นถึงถูกใจเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอไม่เคยพบคุณย่าจิ้นมาก่อนด้วยซ้ำ

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ตอนนั้นเธอได้โอกาสดีที่หลุดมาถึงตัวจริง ๆ อย่างที่แม่จิ้นพูด

วันนั้นคุณย่าจิ้นบอกเธอว่า จิ้นฉางอวี่ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับโจวอวิ๋นซวงอีกแล้ว แล้วถามว่าเธอเต็มใจจะแต่งงานกับเขาไหม

ตอนนั้นจิ้นฉางอวี่ก็อยู่ด้วย เขาไม่ได้เอ่ยปฏิเสธสิ่งที่คุณย่าจิ้นพูด ซางเฉี่ยนจึงคิดว่าความรักระหว่างเขากับโจวอวิ๋นซวงจบลงแล้วจริง ๆ และเขาก็เต็มใจแต่งงานกับเธอ

เธอจึงตอบตกลงแต่งงาน

แต่ที่เธอยอมแต่งงาน ก็เพียงเพราะเธอชอบจิ้นฉางอวี่ ไม่เกี่ยวกับเหตุผลอื่นใด

เธอคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ความรักสามารถค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นหลังแต่งงานได้ เพราะถึงอย่างไรเธอกับจิ้นฉางอวี่ก็ยังมีเวลาทั้งชีวิตที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน

แต่ไม่คิดเลยว่า…

เพียงสองปี เธอก็ถูกความจริงตบหน้าอย่างจัง

จิ้นฉางอวี่แต่งงานกับเธอก็เพียงเพราะโจวอวิ๋นซวงหนีงานแต่งกะทันหัน ตอนนั้นเขาจำเป็นต้องหาใครสักคนมาแต่งงานด้วย เพื่อจะได้สืบทอดกิจการและอำนาจบริหารของตระกูลเท่านั้น

ดังนั้นในตอนนั้น ไม่ว่าเขาจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนไหน เขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น

เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารักอยู่ดี

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว…

ตอนนี้โจวอวิ๋นซวงกลับมาแล้ว จิ้นฉางอวี่จึงสามารถกลับไปสานสัมพันธ์กับคนที่เขารักได้อีกครั้ง ส่วนเธอที่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งซึ่งถูกใช้เพื่อผลประโยชน์ในตอนนั้น ก็กลายเป็นหมากที่เขาจะทิ้งเมื่อไรก็ได้

แต่ทำไมเธอต้องยอมด้วยล่ะ?

ทำไมเธอต้องอยู่เฉย ๆ รอให้คนอื่นมาทอดทิ้งด้วย?

*

บ่ายวันนั้น ซางเฉี่ยนไปที่คอนโดซึ่งเป็นทรัพย์สินของเธอตั้งแต่ก่อนแต่งงาน ตั้งใจจะเก็บกวาดจัดห้องสักหน่อย เพื่อเตรียมกลับมาอยู่ที่นี่หลังหย่า

พอตกเย็นกลับมาถึงคฤหาสน์อวี้ถิงวาน เธอก็เริ่มเก็บข้าวของส่วนตัว

แค่รอให้จดทะเบียนหย่ากับจิ้นฉางอวี่เรียบร้อย เธอก็จะย้ายออกจากที่นี่ทันที

ซางเฉี่ยนเปิดลิ้นชักเล็กชั้นบนสุดของโต๊ะข้างเตียง ตั้งใจจะเก็บของกระจุกกระจิกของตัวเองออกมา แต่กลับเห็นบัตรเชิญใบหนึ่งวางอยู่บนสุด

มันเป็นบัตรเชิญเข้าร่วมงานประมูล

คืนพรุ่งนี้จะมีงานประมูลครั้งใหญ่จัดขึ้นที่เมืองจิง

ในงานประมูลมีเครื่องลายครามสมัยจักรพรรดิเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิงชิ้นหนึ่งที่ซางเฉี่ยนอยากได้มาตลอด

ถึงแม้จะประมูลมาไม่ได้ เธอก็ยังอยากไปเห็นของจริงด้วยตาตัวเองสักครั้ง

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอมัวแต่จมอยู่กับความรู้สึกเกี่ยวกับการหย่า จนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

วันรุ่งขึ้น

ซางเฉี่ยนได้รับโทรศัพท์จากซางจื้อหมิงที่โทรมาเรียกให้เธอกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านตระกูลซาง

ซางเฉี่ยนกะเวลาไปถึงบ้านตระกูลซางพอดีกับมื้อเย็น

พอเดินเข้าบ้าน เธอก็เห็นซางจื้อหมิง จางซูลี่ และสวี่ม่านหรงนั่งอยู่บนโซฟา

เมื่อเห็นซางเฉี่ยนเพิ่งมาถึงเอาป่านนี้ จางซูลี่ก็พูดอย่างไม่พอใจว่า “ซางเฉี่ยน พ่อเธอโทรหาเธอตั้งแต่เช้าแล้ว ทำไมป่านนี้ถึงเพิ่งกลับมา? ทุกคนต้องรอเธอมากินข้าวพร้อมกัน แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน”

ซางเฉี่ยนตอบด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันไม่ได้บอกให้พวกคุณรอสักหน่อย”

จางซูลี่โกรธจัด “นี่เธอพูดจาแบบนี้ได้ยังไง?”

“ถ้าพวกคุณไม่ต้อนรับ ฉันจะกลับไปตอนนี้เลยก็ได้”

แม่แท้ ๆ ของซางเฉี่ยนเสียชีวิตด้วยโรคภัยตอนเธออายุห้าขวบ ในปีเดียวกันนั้น ซางจื้อหมิงก็แต่งงานกับจางซูลี่ และปีถัดมา ซางอวี้หลง ลูกชายของทั้งคู่ก็ลืมตาดูโลก

พอมีแม่เลี้ยง พ่อแท้ ๆ ก็ไม่ต่างอะไรจากพ่อเลี้ยง ตั้งแต่นั้นมา ที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของเธออีกต่อไป

ในบ้านหลังนี้ แม้แต่สวี่ม่านหรงที่กำพร้าพ่อแม่และถูกฝากให้มาอยู่ในความดูแลของครอบครัวนี้ ยังมีฐานะดีกว่าเธอเสียอีก