บทที่ 4

กว่าซางเฉี่ยนจะมาถึงงานประมูลก็สองทุ่มแล้ว

เธอเดินไปยังจุดตรวจบัตรเข้างาน พลางก้มหน้าค้นหาบัตรเชิญในกระเป๋า

เมื่อหยิบบัตรเชิญออกมาถือไว้ในมือ เธอก็เงยหน้าขึ้นและเห็นรถรับรองผู้บริหารสีดำคันหนึ่งจอดตรงพรมแดงหน้าทางเข้า มีคนท่าทางเหมือนผู้บริหารหลายคนยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ ทันทีที่รถจอด ชายที่ดูเป็นหัวหน้าก็รีบเดินเข้าไปเปิดประตูหลังด้วยตัวเอง

คนเหล่านี้น่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของผู้จัดงานประมูล ดูจากการต้อนรับที่เอิกเกริกขนาดนี้ ก็เดาได้ไม่ยากว่าคนในรถต้องเป็นบุคคลสำคัญอย่างแน่นอน

ขณะที่ซางเฉี่ยนกำลังคิดเช่นนั้น ประตูรถก็เปิดออก รองเท้าหนังสีดำขัดมันวาวคู่หนึ่งก้าวลงมาอย่างคล่องแคล่ว ตามด้วยชายหนุ่มท่าทางสุภาพสง่างามที่ก้าวลงจากรถ ก่อนยื่นมือไปจับมือกับผู้บริหารคนนั้น

ทุกอิริยาบถของเขาล้วนเปี่ยมด้วยความสุขุมเยือกเย็นและบารมีของผู้มีอำนาจ

ทันทีที่สายตาเลื่อนไปเห็นใบหน้าหล่อเหลาสุขุมของชายคนนั้น ซางเฉี่ยนก็ตกตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่

จิ้นฉางอวี่เหรอ?

เขาบอกว่าไปทำงานต่างเมืองที่เมืองกั่งเฉิงไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่เมืองจิงได้?

ยังไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรต่อ ประตูรถอีกฝั่งก็เปิดออกเช่นกัน หญิงสาวในชุดราตรีเกาะอกสีแดงที่แต่งตัวอย่างพิถีพิถันก้าวลงมาจากรถ

พอเห็นหญิงสาวคนนั้น รูม่านตาของซางเฉี่ยนก็หดเล็กลงทันที ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตาภายใต้แสงไฟริมถนน

เมื่อเห็นโจวอวิ๋นซวงส่งยิ้มสดใส ก่อนเดินอ้อมรถไปยืนข้างจิ้นฉางอวี่ ซางเฉี่ยนก็กำบัตรเชิญในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

สรุปว่าเขามางานประมูลเป็นเพื่อนโจวอวิ๋นซวงงั้นเหรอ?

ระหว่างที่เธอยังคงยืนตะลึง จิ้นฉางอวี่กับโจวอวิ๋นซวงก็ถูกเหล่าผู้บริหารห้อมล้อมและเชิญเข้าไปด้านในแล้ว

สายลมยามค่ำคืนในฤดูร้อนพัดพาเอาไอร้อนอบอ้าวมาปะทะร่าง ซางเฉี่ยนยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

แสงไฟริมถนนทอดเงาร่างอันโดดเดี่ยวของเธอให้ยาวเหยียดออกไป

ผ่านไปนานพอสมควร เธอจึงโยนบัตรเชิญในมือลงถังขยะข้าง ๆ ก่อนหันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ

*

เมื่อกลับถึงบ้าน ซางเฉี่ยนก็นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาในห้องนอน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความอึดอัดคับข้องใจทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก สุดท้ายจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย

หวังว่าจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากความรู้สึกอันหนักอึ้งนี้ได้บ้าง

หลังจากดูวิดีโอจนปวดตา เธอก็เปลี่ยนไปดูหน้าโมเมนต์ในวีแชตตามความเคยชิน แล้วเลื่อนหน้าจออย่างใจลอย

ทันใดนั้น โพสต์หนึ่งก็สะดุดสายตาเธอ

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง โจวอวิ๋นซวงเป็นฝ่ายขอเพิ่มเธอเป็นเพื่อนในไลน์ แม้ซางเฉี่ยนจะไม่อยากข้องเกี่ยวกับอีกฝ่าย แต่ด้วยมารยาททางสังคม เธอจึงยอมรับคำขอนั้น

และตอนนี้สายตาของซางเฉี่ยนก็กำลังจับจ้องอยู่ที่โพสต์ซึ่งโจวอวิ๋นซวงเพิ่งลงเมื่อสิบนาทีก่อน

[วันเกิดปีนี้ได้ของขวัญที่ชอบ แถมยังมีคนที่ชอบอยู่เคียงข้าง ทุกอย่างลงตัวที่สุดแล้ว ฉันชอบทริปฉลองวันเกิดครั้งนี้มาก]

ภาพที่แนบมากับโพสต์เป็นชุดเครื่องประดับไพลินที่เปล่งประกายระยิบระยับสะดุดตา

ซางเฉี่ยนจำได้ว่าเครื่องประดับชุดนี้เป็นชุดที่มีราคาสูงที่สุดในบรรดาเครื่องประดับที่นำมาประมูลครั้งนี้

ราคาเริ่มต้นประมูลอยู่ที่เก้าสิบล้านบาท

ของขวัญวันเกิด มีคนที่ชอบอยู่เคียงข้าง…

ที่แท้สองวันที่ผ่านมา จิ้นฉางอวี่ไม่ได้ไปทำงานต่างเมือง แต่ไปอยู่เป็นเพื่อนโจวอวิ๋นซวงเพื่อฉลองวันเกิด แม้แต่การมางานประมูลก็เพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้เธอ

ซางเฉี่ยนมองภาพของโจวอวิ๋นซวงด้วยดวงตาที่เริ่มแสบพร่า ก่อนจะอดยิ้มเยาะตัวเองไม่ได้

เธอแต่งงานกับจิ้นฉางอวี่มาสองปี ผ่านวันเกิดมาสองครั้ง แต่เขาไม่เคยอยู่ฉลองวันเกิดกับเธอเลยสักครั้ง

ส่วนวันเกิดครบยี่สิบเจ็ดปีและยี่สิบแปดปีของเขา เธอเคยอยากฉลองด้วยกัน แต่เขากลับปฏิเสธทั้งสองครั้ง โดยให้เหตุผลว่า “งานยุ่ง ไม่ต้องจัดอะไรให้วุ่นวาย”

ตอนนั้นเธอช่างไร้เดียงสาเสียจริง ถึงกับเชื่อว่าเขาไม่ฉลองวันเกิดเพราะงานยุ่งจริง ๆ

จนกระทั่งวันนี้ ซางเฉี่ยนถึงได้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่า ที่แท้เขาก็แค่ไม่อยากฉลองวันเกิดกับเธอเท่านั้นเอง

แต่พอเปลี่ยนเป็นคนที่เขาชอบ เขากลับยอมวางงานที่ตัวเองให้ความสำคัญที่สุด เพื่อไปเที่ยวและฉลองวันเกิดกับอีกฝ่ายล่วงหน้าหนึ่งวัน

เห็นได้ชัดจริง ๆ ว่าระหว่างรักกับไม่รักนั้นแตกต่างกันมากแค่ไหน

ซางเฉี่ยนยิ้มเยาะตัวเองอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นและบังเอิญเห็นภาพถ่ายแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังเหนือหัวเตียงพอดี

ในภาพ เธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวราคาแพง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

จิ้นฉางอวี่ที่ยืนอยู่ข้างเธอสวมสูทสีดำ ดูสง่างามอย่างสุขุมเรียบหรู ใบหน้าคมคายหล่อเหลา แต่เสียดายที่แทบไม่มีรอยยิ้มเลย

เขายืนตัวตรงอยู่ข้างเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ยิ้มแย้ม ดูจริงจังเสียจนเหมือนกำลังเข้าพรรคคอมมิวนิสต์มากกว่าเข้าพิธีแต่งงาน

เมื่อก่อนซางเฉี่ยนคิดว่าเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของเขาที่ไม่ค่อยชอบยิ้มอยู่แล้ว

แต่พอกลับมามองตอนนี้ เขาคงไม่ยิ้มเพราะคนที่แต่งงานด้วยไม่ใช่คนที่เขาชอบสินะ

ซางเฉี่ยนจ้องมองชายหนุ่มในภาพถ่ายแต่งงานอยู่นานแสนนาน

แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสาดกระทบดวงตารูปอัลมอนด์ที่เอ่อคลอเป็นประกายของเธอ สะท้อนให้เห็นแววตาอันแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

กลางดึก

เสียงหมุนลูกบิดประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง สายตาของซางเฉี่ยนที่จับจ้องภาพถ่ายแต่งงานมาตลอดจึงไหววูบเล็กน้อย ก่อนเธอจะละสายตาแล้วหันไปมองทางประตู

และสบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่หนึ่ง

“ทำไมยังไม่นอน?”

เสียงของชายหนุ่มฟังดูทุ้มต่ำเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบ

ซางเฉี่ยนมองชายหนุ่มที่กลับบ้านเร็วกว่ากำหนด “ทำไมคุณถึงกลับมาแล้วล่ะ?”

คืนนี้เขาไม่ควรอยู่เป็นเพื่อนคนในใจที่กำลังฉลองวันเกิดหรอกเหรอ?

จิ้นฉางอวี่เดินเข้ามาด้านใน พลางยกมือคลายเนกไทอย่างไม่ใส่ใจ “ผมส่งข้อความบอกคุณเมื่อชั่วโมงก่อนว่าไปทำงานต่างเมืองเสร็จก่อนกำหนด คืนนี้จะกลับมา คุณไม่เห็นเหรอ?”

หึ เขายังจะเอาเรื่องไปทำงานต่างเมืองมาอ้างอีกเหรอ

แต่กลับมาก็ดีเหมือนกัน จะได้รีบจัดการเรื่องนี้ให้จบ ๆ ไป

ซางเฉี่ยนเอ่ยขึ้น “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

จิ้นฉางอวี่ถอดเนกไทแล้ววางพาดไว้บนที่วางแขนเก้าอี้อย่างลวก ๆ สีหน้าฉายแววเหนื่อยล้าราวกับเพิ่งเดินทางมา “ผมขอไปอาบน้ำก่อน…”

“คุยกันก่อน”

จิ้นฉางอวี่ที่กำลังจะเดินไปห้องน้ำชะงักฝีเท้า ก่อนหันมามองหญิงสาวอย่างประหลาดใจ เพราะน้อยครั้งนักที่เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นนี้

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้เดี่ยวตรงข้ามซางเฉี่ยน

“เรื่องอะไร?”

“จิ้นฉางอวี่ เราหย่ากันเถอะ”

ร่างของชายหนุ่มที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ชะงักกึก ดวงตาคมเข้มลึกล้ำจ้องใบหน้าเธอไม่วางตา

“หย่าเหรอ?”

“ใช่ หย่า”

และเธอก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าเองด้วย

ซางเฉี่ยนจ้องใบหน้าเขานิ่ง ๆ อยากรู้ว่าจะมองเห็นความดีใจหรือความโล่งอกบนใบหน้าของเขาบ้างหรือเปล่า

ทว่าชายหนุ่มยังคงมีใบหน้าเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง ไม่เผยอารมณ์ใด ๆ ออกมาเช่นเคย

เธอไม่อาจอ่านอารมณ์หรือความรู้สึกใด ๆ จากสีหน้าของเขาได้เลย เขาเพียงแค่นั่งนิ่งเงียบ

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ซางเฉี่ยนกลั้นหายใจ ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่นั่งรอคำตอบจากเขา

ผ่านไปนานพอสมควร

ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความจริงจัง “เรื่องหย่าไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดเล่นได้”

ซางเฉี่ยนตอบ “ฉันไม่ได้พูดเล่น”

จิ้นฉางอวี่มองเธอ สีหน้าเคร่งลงกว่าเดิม “เหตุผลล่ะ?”

ได้ยินแบบนั้น ซางเฉี่ยนก็อดรู้สึกขำไม่ได้

เขาอ้างว่าไปทำงานต่างเมือง ทั้งที่จริงแล้วไปฉลองวันเกิดให้แฟนเก่า

แถมยังพูดต่อหน้าคนในครอบครัวของตัวเองอย่างไม่คิดปิดบังว่า หากต้องเลือกระหว่างเธอกับโจวอวิ๋นซวง เขาจะเลือกโจวอวิ๋นซวง

แล้วตอนนี้เขายังมีหน้ามาถามหาเหตุผลจากเธออีกเหรอ?

เมื่อมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ทำราวกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด ซางเฉี่ยนก็เกิดความรู้สึกอยากกอบกู้หน้าและศักดิ์ศรีของตัวเองขึ้นมาทันที

เธอยืดหลังตรง เชิดคางขึ้นด้วยสีหน้ารังเกียจ ก่อนพูดว่า “เพราะฉันว่าคุณเป็นคนหัวโบราณ น่าเบื่อ วัน ๆ เอาแต่ทำงาน แทบไม่อยู่ติดบ้านก็แย่พอแล้ว พอกลับมาก็เอาแต่เงียบขรึม ไม่พูดไม่จา ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย จิ้นฉางอวี่ ฉันทนคุณมาสองปีแล้ว ไม่อยากฝืนทนอยู่กับคุณแบบนี้อีกต่อไป เพราะฉะนั้นฉันจะหย่ากับคุณ”

“…”

สีหน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงลงอย่างเห็นได้ชัด

ภายในห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ จิ้นฉางอวี่ก็ไม่ได้โต้แย้งหรือตอบโต้คำตำหนิของเธอแต่อย่างใด เขาเพียงเอ่ยว่า

“เราแต่งงานกันเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล”