บทที่ 5

“ฉันรู้”

ซางเฉี่ยนแก้คำพูดของเขา “เราแต่งงานกันเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล โดยไม่มีความรักเป็นพื้นฐาน”

ชายหนุ่มถอนหายใจลึก ๆ ก่อนถามว่า “คุณจะหย่า แล้วตระกูลซางยอมเหรอ?”

“ฉันเป็นผู้ใหญ่ที่มีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยตัวเอง” ซางเฉี่ยนพูดเน้นทีละคำ “เรื่องการแต่งงานของฉัน ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง”

จิ้นฉางอวี่เม้มริมฝีปากเงียบ มองหญิงสาวที่มีท่าทีผิดไปจากปกติด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

“คุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้หวังทรัพย์สินของตระกูลจิ้น” ซางเฉี่ยนพูดต่อ “ส่วนเรื่องแบ่งทรัพย์สินหลังหย่า คุณตัดสินใจได้เลย ฉันไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ทั้งนั้น”

“ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”

จิ้นฉางอวี่มองเธอด้วยสายตาเคร่งขรึม น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย คล้ายทั้งเตือนอย่างจริงจังและย้ำให้คิดให้ดี “ถ้าหย่ากันแล้ว จะมาเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้”

นี่เขากลัวว่าเธอจะตามตื๊อเขาหลังหย่างั้นเหรอ?

ซางเฉี่ยนกำลังจะพูดว่า “ฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจ” แต่ชายหนุ่มกลับลุกพรวดขึ้นมาเสียก่อน

“ผมให้เวลาคุณคิดให้รอบคอบอีกหนึ่งคืน”

จิ้นฉางอวี่มองเธอแวบหนึ่ง “ถ้าพรุ่งนี้คุณยังยืนยันว่าจะหย่า ผมก็จะยอมตามที่คุณต้องการ”

ยังไม่ทันที่ซางเฉี่ยนจะได้พูดอะไรอีก เขาก็ก้าวยาว ๆ เดินออกไป ทิ้งไว้เพียงคำพูดประโยคหนึ่ง—

“ผมยังมีงานต้องทำ คืนนี้ผมจะนอนที่ห้องทำงาน”

ซางเฉี่ยน “…”

ดูสิ ดูเขาสิ เขาก็เป็นแบบนี้ตลอด ยังพูดกันไม่ทันจบก็กลับไปทำงานอีกแล้ว

แต่ถึงอย่างไร ดึกขนาดนี้ก็ไปสำนักงานทะเบียนสมรสไม่ได้อยู่ดี ซางเฉี่ยนจึงไม่คิดจะรั้งเขาไว้

ก็เขาไปเที่ยวกับคนในใจมาตั้งสองวันนี่นา คงต้องเร่งทำงานล่วงเวลาเป็นธรรมดา

ขอให้ทำงานจนเหนื่อยตายไปเลยยิ่งดี

คืนนี้เขาไม่กลับมานอนในห้องนอน เธอยิ่งต้องการแบบนั้นอยู่แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเจ็ดโมง ซางเฉี่ยนเดินลงมาชั้นล่าง

เมื่อเห็นเธอตื่นเช้าขนาดนี้ ป้าหลี่ที่เป็นแม่บ้านก็แปลกใจเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณนาย”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ป้าหลี่”

ซางเฉี่ยนยิ้มและพยักหน้าให้ป้าหลี่ ก่อนมองไปทางห้องอาหาร แต่กลับไม่เห็นคนที่กำลังมองหา

“เขายังอยู่ในห้องทำงานเหรอ?”

ป้าหลี่ตอบว่า “คุณผู้ชายออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ที่บริษัทแล้ว”

“อะไรนะ?”

ซางเฉี่ยนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ปกติเขาออกจากบ้านประมาณเจ็ดโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ?”

เธออุตส่าห์ตื่นเช้าเป็นพิเศษ ก็เพื่อจะได้คุยเรื่องหย่ากับเขาก่อนที่เขาจะออกจากบ้าน

แต่กลายเป็นว่าเขา… ออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเช้าเนี่ยนะ?

งานยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?

*

ภายในห้องทำงานของประธานจิ้นซื่อกรุ๊ป

จิ้นฉางอวี่ที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนนั่งหลับตาพักสมองอยู่หลังโต๊ะทำงาน แต่กลับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นรบกวน

เขาลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้า เมื่อเหลือบเห็นคำว่า “ภรรยา” ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที

เขารับสายอย่างจนใจ ก่อนเสียงหญิงสาวจะดังมาจากปลายสายทันที “จิ้นฉางอวี่ ฉันคิดทบทวนดีแล้ว คำตอบของฉันยังเหมือนเดิม คือหย่า”

จิ้นฉางอวี่มีสีหน้าเคร่งขรึม “ผมกำลังประชุม วันนี้งานยุ่งมาก เรื่องนี้ไว้กลับไปคุยกันคืนนี้”

“…ก็ได้ งั้นคืนนี้คุณต้องกลับมานะ”

หญิงสาวกำชับเสร็จแล้วจึงยอมวางสาย

จิ้นฉางอวี่วางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจ ก่อนยกนิ้วเรียวยาวขึ้นนวดขมับ

ครู่ต่อมา

เกาเจ๋อ ผู้ช่วยพิเศษเดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญที่ตกแต่งอย่างประณีตในมือ

“ประธานจิ้นครับ ของขวัญที่คุณจะมอบให้คุณนาย ทางผู้จัดงานประมูลให้คนมาส่งถึงที่แล้วครับ”

เขามองจิ้นฉางอวี่แล้วถามว่า “คุณจะให้คนส่งไปให้คุณนายที่บ้านตอนนี้เลย หรือจะนำไปให้ด้วยตัวเองครับ?”

แววตาของจิ้นฉางอวี่ไหววูบเล็กน้อย “วางไว้เถอะ ฉันจะเอาไปเอง”

“ครับ”

เกาเจ๋อวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

“อ้อ ยังมีอีกเรื่องครับ” เขารายงานต่อ “ฝ่ายเลขานุการแจ้งว่า ระหว่างที่คุณไปทำงานต่างเมือง ประธานซางจากบริษัทซางซื่อมาหาคุณที่บริษัทหลายครั้งครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จิ้นฉางอวี่ก็เงยหน้าขึ้นทันที “เรื่องโครงการวิจัยและพัฒนาพลังงานใหม่เหรอ?”

เกาเจ๋อตอบว่า “ใช่ครับ”

พอพูดถึงพ่อตาของเจ้านายคนนี้ เกาเจ๋อก็อดรู้สึกเอือมระอาไม่ได้จริง ๆ

เดิมทีบริษัทซางซื่อก็ไม่ได้มีศักยภาพอะไรมากนัก อาศัยการสนับสนุนจากเจ้านายของเขาตลอดสองปีที่ผ่านมา จึงเติบโตอย่างรวดเร็วจนก้าวขึ้นมาเป็นบริษัทระดับกลางค่อนบนได้อย่างทุกวันนี้

หรือเป็นเพราะเจ้านายของเขาคอยป้อนผลประโยชน์ให้มากเกินไปกันนะ?

ถึงได้ทำให้ซางจื้อหมิงไม่รู้จักเจียมตัวมากขึ้นทุกที โครงการวิจัยและพัฒนาพลังงานใหม่เป็นโครงการใหญ่ที่กำหนดคุณสมบัติและศักยภาพของบริษัทผู้เข้าร่วมไว้สูงมาก แม้แต่บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ที่มีศักยภาพไม่น้อยบางแห่งยังไม่มีโอกาสเข้าร่วม แต่เขากลับกล้าเพ้อฝันว่าจะได้เข้าร่วมด้วย

ช่างโลภไม่รู้จักพอจริง ๆ

โชคดีที่เจ้านายของเขายึดมั่นในหลักการและไม่ยอมลำเอียงเข้าข้างใครเป็นพิเศษ

จิ้นฉางอวี่ไม่รู้ว่าเกาเจ๋อกำลังนึกตำหนิพ่อตาของเขาอยู่ในใจ รู้เพียงว่าในที่สุดเขาก็พบต้นตอของปัญหาที่คิดไม่ตกมาตลอดทั้งคืนแล้ว

ที่ขอหย่าเป็นเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็บอกเกาเจ๋อว่า “โครงการคาบสมุทรใต้ นายส่งข้อเสนอความร่วมมือไปให้บริษัทซางซื่อฉบับหนึ่ง”

เกาเจ๋อมองเขาอย่างตกตะลึง “ประธานจิ้นครับ คุณจะให้บริษัทซางซื่อเข้าร่วมโครงการคาบสมุทรใต้เหรอครับ?”

นี่เป็นหนึ่งในโครงการคุณภาพสูงที่ใหญ่ที่สุดของบริษัทในปีนี้ นอกเหนือจากโครงการพลังงานใหม่เลยทีเดียว

ก่อนหน้านี้ซางจื้อหมิงก็เคยหวังจะเข้ามามีส่วนร่วมในโครงการนี้เช่นกัน แต่บริษัทซางซื่อกลับถูกคัดออกตั้งแต่การประเมินรอบแรก

“อืม” จิ้นฉางอวี่มองเขาแวบหนึ่ง เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดเสริมว่า “โอนสัดส่วนการลงทุนส่วนตัวของฉันให้บริษัทซางซื่อ”

เกาเจ๋อตกใจจนหลุดปากถาม “แบบนั้นก็เท่ากับว่าคุณควักเงินตัวเองช่วยให้บริษัทซางซื่อเข้ามาถือหุ้นเลยไม่ใช่เหรอครับ?”

“ประธานจิ้นครับ คุณดูแลบริษัทซางซื่อดีมากพอแล้ว โครงการไหนที่ให้พวกเขาได้ คุณก็ให้ไปหมดแล้ว ทำไมยังต้องทำถึงขนาดนี้อีกครับ?”

เขาอดเสียดายเงินในกระเป๋าแทนเจ้านายไม่ได้

จิ้นฉางอวี่พูดว่า “ภรรยาฉันก็ถือหุ้นในบริษัทซางซื่อเหมือนกัน”

เกาเจ๋อยังไม่เข้าใจ จึงพึมพำว่า “แต่เอาเงินก้อนนี้ให้คุณนายโดยตรงไม่ดีกว่าเหรอครับ?”

ต่อให้คุณนายถือหุ้นอยู่ในบริษัทซางซื่อ แต่ถ้าเอาเงินไปให้บริษัท เธอจะได้รับส่วนแบ่งสักเท่าไหร่กัน?

แน่นอนว่าจิ้นฉางอวี่เข้าใจเรื่องนี้ดี

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอบางอย่างจากเขา แม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับวิธีการของเธอเลย แต่ก็ไม่อยากทำให้เธอเสียหน้า

“ทำตามที่ฉันบอกก็พอ” เขาบอกเกาเจ๋อ “ไปจัดการเดี๋ยวนี้”

“ครับ”

หลังจากเกาเจ๋อออกไป จิ้นฉางอวี่ก็บีบนวดหว่างคิ้วด้วยความเหนื่อยล้า พักให้หายอ่อนเพลียอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับไปตั้งใจทำงานต่อ

ปกติเมื่อเขาจดจ่อกับงานก็มักจะลืมเวลาไปเลย แต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น

จิ้นฉางอวี่ทำงานเสร็จตั้งแต่ห้าโมงครึ่ง แล้วนำของขวัญกลับไปที่คฤหาสน์อวี้ถิงวาน

*

เมื่อกลับถึงบ้าน ป้าหลี่ก็เดินเข้ามาต้อนรับ “คุณผู้ชายกลับมาแล้วเหรอคะ?”

“อืม”

จิ้นฉางอวี่เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น วางของขวัญลงบนโต๊ะแล้วถามว่า “คุณนายล่ะ?”

ป้าหลี่ตอบว่า “คุณนายออกไปข้างนอกตั้งแต่ช่วงบ่าย จนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลยค่ะ”

จิ้นฉางอวี่ “…”

เธอเป็นคนบอกให้เขากลับมาคืนนี้ แต่ตัวเองกลับออกไปข้างนอกเนี่ยนะ?

“เธอบอกไหมว่าจะกลับเมื่อไหร่?”

ป้าหลี่ตอบว่า “…ไม่ได้บอกค่ะ”

จิ้นฉางอวี่นั่งลงบนโซฟา ก่อนพูดกับป้าหลี่ “โทรถามเธอหน่อย”

ป้าหลี่มองชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างงุนงง ???

ทำไมคุณไม่โทรเองล่ะคะ?

เมื่อเห็นเธอยังไม่ขยับ จิ้นฉางอวี่ก็เงยหน้ามอง ป้าหลี่จึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาซางเฉี่ยน

“ฮัลโหล คุณนายคะ จะกลับเมื่อไหร่คะ… อะไรนะคะ? จะกินข้าวข้างนอกก่อนแล้วค่อยกลับเหรอคะ?”

ป้าหลี่รีบเหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังทำหน้าตึง ก่อนพูดอย่างรวดเร็ว “คุณนายคะ… คุณผู้ชายกลับมาแล้วนะคะ เขากำลังรอคุณนายกินข้าวด้วยกันค่ะ”

ประโยคสุดท้ายนั้นเธอเติมเข้าไปเอง

จิ้นฉางอวี่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร