บทที่ 7

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกจากบ้านไปด้วยกัน

ซางเฉี่ยนเดินตามหลังชายหนุ่มออกไป พลางก้มหน้าตรวจเอกสารสำหรับการหย่าอย่างละเอียดอีกครั้ง

ขณะที่กำลังตั้งใจตรวจเอกสาร ศีรษะของเธอก็ชนเข้ากับแผงอกแข็งแน่นอย่างจัง

เธอร้องซี๊ดเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาดำขลับลึกล้ำของชายหนุ่ม

“ทำไมจู่ ๆ คุณถึงหยุดเดินโดยไม่บอกกันสักคำล่ะ?”

“ซางเฉี่ยน คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะหย่าจริง ๆ?”

จิ้นฉางอวี่มองเธอ “คุณคิดดีแล้วใช่ไหม พอก้าวพ้นประตูนี้ไป เราก็จะ…”

“ฉันแน่ใจแล้ว”

ซางเฉี่ยนพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

จิ้นฉางอวี่หายใจหนักขึ้นเล็กน้อย “จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหม?”

“ไม่เสียใจ”

ทำไมวันนี้คนที่ปกติพูดคำไหนคำนั้นถึงได้พูดมากขนาดนี้นะ?

“คุณวางใจเถอะ หลังหย่ากัน ฉันจะไม่ตามตื๊อคุณเด็ดขาด ไม่ต้องถามย้ำหลายรอบหรอก”

ซางเฉี่ยนเงยหน้ามองชายหนุ่มที่สูงกว่าเธอมาก “ทีนี้เราไปกันได้หรือยัง?”

จิ้นฉางอวี่เม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง ไม่พูดอะไรอีก ก่อนหันหลังเดินออกจากบ้านไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง

เกาเจ๋อที่ยืนรออยู่ข้างรถมาตลอดเห็นทั้งคู่เดินออกมา ก็หันมามองพวกเขา

เมื่อคืนตอนจิ้นฉางอวี่โทรมาสั่งให้ร่างข้อตกลงการหย่า เกาเจ๋อถึงกับนึกว่าตัวเองหูฝาดไปเสียอีก

ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกขนาดนี้แท้ ๆ

คืนก่อนประธานจิ้นยังอุตส่าห์รีบกลับมาเพื่อซื้อของขวัญให้คุณนายอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงจะหย่ากันได้ล่ะ?

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ทั้งคู่ก็เดินมาถึงตรงหน้า เกาเจ๋อรีบดึงสติกลับมา ก้าวเข้าไปกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม

“ประธานจิ้น คุณนาย สวัสดีตอนเช้าครับ”

ซางเฉี่ยนพยักหน้าอย่างสุภาพ “สวัสดีตอนเช้าค่ะ ผู้ช่วยพิเศษเกา”

เกาเจ๋อเดินเข้าไปเปิดประตูรถด้านหลังให้ทั้งคู่

ซางเฉี่ยนกล่าวขอบคุณก่อนขึ้นรถ จิ้นฉางอวี่ก็ตามขึ้นมานั่งติด ๆ

เมื่อรถออกเดินทาง เกาเจ๋อที่นั่งข้างคนขับก็ยื่นเอกสารชุดหนึ่งไปให้จิ้นฉางอวี่ที่เบาะหลัง

“ประธานจิ้นครับ นี่คือเอกสารที่คุณต้องการครับ”

จิ้นฉางอวี่รับเอกสารมา กวาดตามองตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขียนว่า “ข้อตกลงการหย่า” ก่อนยื่นให้ซางเฉี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “คุณลองดูว่ามีอะไรอยากเพิ่มเติมไหม”

ซางเฉี่ยนไม่คิดว่าเขาจะเตรียมข้อตกลงการหย่าไว้แล้ว เธอชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองชายหนุ่ม ก่อนรับเอกสารมาเปิดดู

เมื่อเห็นเนื้อหาในเอกสาร เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณจะให้หุ้นจิ้นซื่อกรุ๊ปฉันห้าเปอร์เซ็นต์เหรอ?”

ใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ?

“เรือนหอที่อวี้ถิงวานก็จะเป็นของคุณด้วย ส่วนรายละเอียดอื่น ๆ คุณลองดูอีกที ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกมาได้…”

“ฉันไม่เอาของพวกนี้”

จิ้นฉางอวี่ที่ถูกขัดจังหวะมองเธออย่างประหลาดใจ ก่อนขมวดคิ้วถาม “คุณจะหย่าโดยไม่รับส่วนแบ่งทรัพย์สินเลยงั้นเหรอ?”

“คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย?” ซางเฉี่ยนยื่นเอกสารข้อตกลงคืนให้เขา

“ฉันหมายถึง ฉันไม่เอาหุ้นกับบ้านที่อวี้ถิงวาน คุณเปลี่ยนมูลค่าของพวกนั้นเป็นเงินสดให้ฉันก็พอ”

หลังหย่ากัน เธอไม่อยากเก็บทรัพย์สินใด ๆ ที่ยังทำให้ต้องเกี่ยวข้องกับเขาไว้อีก

โดยเฉพาะเรือนหอที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้ชีวิตร่วมกันของทั้งคู่

จิ้นฉางอวี่มองเธอ “คุณรู้ไหมว่าถ้าถือหุ้นพวกนี้ไว้ แค่เงินปันผลจากบริษัทในแต่ละปีก็ทำให้คุณมีรายได้มหาศาลแล้ว?”

หุ้นเหล่านี้เป็นหลักประกันที่จะทำให้เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปได้ตลอดชีวิต

“การเปลี่ยนทรัพย์สินพวกนี้เป็นเงินสด เป็นวิธีทำกำไรที่ทำให้เสียมูลค่าไปมากที่สุด” เขาเตือนเธอ

“ฉันรู้”

ซางเฉี่ยนยังคงยืนยัน “แต่ฉันต้องการแค่เงินสด”

อีกอย่าง ต่อให้เปลี่ยนทรัพย์สินเหล่านี้เป็นเงินสด ก็ยังได้เงินก้อนโตอยู่ดี

จิ้นฉางอวี่ไม่เข้าใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ยังเคารพความต้องการของเธอ

“ตามใจคุณ”

เขายื่นเอกสารข้อตกลงให้เกาเจ๋อนำไปจัดการ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงสำนักงานทะเบียนสมรส

ขั้นตอนการยื่นคำร้องขอหย่าเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่นานทั้งคู่ก็เดินออกจากสำนักงานทะเบียนสมรส

ตั้งแต่เข้าไปจนออกมา ชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างเธอแทบไม่พูดอะไรเลย หากไม่รู้ว่าเขาเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ซางเฉี่ยนคงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขายังอาลัยอาวรณ์ชีวิตคู่ครั้งนี้อยู่หรือเปล่า

เมื่อออกมาด้านนอก ซางเฉี่ยนก็หยุดเดินแล้วหันไปมองเขา “พอครบกำหนดระยะเวลาทบทวนการหย่า เราก็ไปรับใบหย่าได้แล้ว”

อีกหนึ่งเดือน ชีวิตคู่ของพวกเขาก็จะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

ท่ามกลางแสงแดด เธอยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยังคงเงียบ ก่อนกล่าวอวยพรอย่างสุภาพและรักษามารยาทว่า “จิ้นฉางอวี่ ขอให้ชีวิตคู่ครั้งต่อไปของคุณมีความสุขและราบรื่นนะ”

จิ้นฉางอวี่มองเธอ เงียบไปพักใหญ่กว่าจะตอบว่า “ผมก็ขอให้คุณมีความสุขเหมือนกัน”

ซางเฉี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “แน่นอน”

จิ้นฉางอวี่มองเธออีกครั้ง ก่อนพูดต่อว่า “ก่อนจะได้รับใบหย่า ผมอยากให้เราคงสถานะสามีภรรยาไว้ตามเดิมก่อน ยังไม่เปิดเผยเรื่องนี้ต่อคนนอก”

ในฐานะผู้กุมอำนาจบริหารจิ้นซื่อกรุ๊ป การเปลี่ยนแปลงสถานะสมรสของเขาอาจส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและราคาหุ้นของบริษัท การหย่าครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาจึงจำเป็นต้องใช้เวลาจัดการเรื่องต่าง ๆ

ซางเฉี่ยนเข้าใจเรื่องนี้ดี

“ได้สิ”

เธอเองก็ไม่อยากให้การหย่ากลายเป็นเรื่องเอิกเกริกโดยไม่จำเป็น

ซางเฉี่ยนเหลือบมองเกาเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างรถและคอยก้มดูเวลาอย่างร้อนใจเป็นระยะ เธอรู้ดีว่าเวลาของท่านประธานจิ้นมีค่าแค่ไหน จึงเอ่ยว่า

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ”

จิ้นฉางอวี่พูดว่า “เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งคุณก่อน”

“ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันเรียกแท็กซี่ไปเองได้”

พูดจบ ซางเฉี่ยนก็หันหลังเดินจากไป

จิ้นฉางอวี่ยืนมองแผ่นหลังของเธออยู่ที่เดิม แววตาหม่นลึกจนยากจะอ่านความรู้สึกออก

กระทั่งเห็นเธอขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนน เขาจึงหลุบตาลงเล็กน้อยแล้วละสายตากลับมา ก่อนก้าวเดินจากไป

จิ้นฉางอวี่ที่ปกติทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและรอบคอบ วันนี้กลับเสียสมาธิบ่อยครั้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ระหว่างประชุม เขาแทบไม่ได้ฟังเลยว่าคนที่กำลังนำเสนอรายงานพูดอะไรบ้าง

พอกลับมานั่งอ่านเอกสารในห้องทำงาน จ้องอยู่ตั้งนานก็อ่านไม่เข้าหัวเลยสักคำ

แม้แต่งานเลี้ยงธุรกิจในตอนเย็น เขาก็ไม่มีอารมณ์จะไปพบปะสังสรรค์ จึงให้เกาเจ๋อยกเลิกไปเสียเลย

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเวลาที่อยู่ในบริษัทช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าและยากจะทนเหลือเกิน

ยังไม่ทันหกโมงเย็น จิ้นฉางอวี่ก็เลิกงานและออกจากบริษัทไปแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เขาก็เห็นป้าหลี่ที่มีขอบตาแดงก่ำรีบเดินเข้ามาหา

“คุณผู้ชายคะ คุณจะหย่ากับคุณนายจริง ๆ เหรอคะ?”

“…”

จิ้นฉางอวี่แก้คำพูดของเธอว่า “เธอต่างหากที่อยากหย่ากับผม”

เขาเหลือบมองเข้าไปด้านใน ก่อนถามว่า “แล้วเธอล่ะ?”

ป้าหลี่ตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “วันนี้คุณนายย้ายออกจากที่นี่ไปแล้วค่ะ”

จิ้นฉางอวี่ที่กำลังเดินเข้าไปชะงักฝีเท้า ก่อนหันขวับมามองป้าหลี่ “เธอย้ายออกไปแล้วเหรอ?”

“ค่ะ วันนี้คุณนายให้คนมาขนข้าวของทั้งหมดของเธอออกไปแล้วค่ะ”

จิ้นฉางอวี่หน้าตึงขึ้นทันที ก่อนหันหลังรีบเดินขึ้นไปชั้นบน

ทันทีที่ผลักประตูห้องนอนเข้าไป สิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็นคือภาพถ่ายแต่งงานที่เคยแขวนอยู่บนผนังเหนือหัวเตียงหายไปแล้ว

？

เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงแล้วดึงลิ้นชักใบใหญ่ที่สุดออกมา ภายในลิ้นชักว่างเปล่า อัลบั้มภาพถ่ายแต่งงานที่เคยเก็บไว้ในนั้นก็หายไปด้วย

เส้นเลือดตรงขมับของจิ้นฉางอวี่ปูดเต้นตุบ ๆ สองครั้ง

เขากวาดตามองไปรอบห้อง พบว่าผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่เธอเคยวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งก็ถูกเก็บไปจนหมด พอเข้าไปดูในห้องแต่งตัว ก็พบว่าเหลือเพียงเสื้อผ้าของเขาเท่านั้น

ภายในห้องไม่เหลือร่องรอยการใช้ชีวิตของผู้หญิงที่เคยเป็นเจ้าของห้องร่วมกับเขาอีกเลยแม้แต่น้อย

*

ซางเฉี่ยนเพิ่งจัดบ้านหลังเล็กของตัวเองเสร็จและนั่งลงพักเหนื่อยได้ไม่ทันไร จิ้นฉางอวี่ก็โทรเข้ามา

“คุณจิ้น มีธุระอะไรเหรอคะ?”

พอได้ยินเธอเรียกว่า “คุณจิ้น” อีกฝ่ายก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เมื่อเช้าเราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะคงสถานะการแต่งงานไว้เหมือนเดิมก่อน? แล้วการที่คุณย้ายออกไปนี่หมายความว่ายังไง?”

“ก็เราหย่ากันแล้ว ทำไมฉันถึงจะย้ายออกไปไม่ได้ล่ะ?”

ซางเฉี่ยนพูดว่า “เมื่อเช้าฉันแค่ตกลงว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องที่เราหย่ากันให้คนนอกรู้เท่านั้น”

จิ้นฉางอวี่ถึงกับพูดไม่ออก

“แล้วภาพถ่ายแต่งงานล่ะ ทำไมคุณถึงเอาไปหมดเลย?”

“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ” ซางเฉี่ยนตอบ “ฉันให้คนจัดการไปแล้ว”

เสียงชายหนุ่มจากปลายสายฟังดูตกใจเล็กน้อย “จัดการไปแล้วหมายความว่ายังไง?”

“ก็ทำลายทิ้งไปแล้วไง”

เสียงหายใจของชายหนุ่มที่ปลายสายดูเหมือนจะติดขัดและไม่สม่ำเสมอเล็กน้อย “คุณไม่ปรึกษาผมสักคำ แล้วตัดสินใจทำลายภาพถ่ายแต่งงานทิ้งเองงั้นเหรอ?”