บทที่ 6

ช่วงบ่าย ซางเฉี่ยนไปที่คอนโดเพื่อเตรียมของใช้ในชีวิตประจำวัน ตอนที่ป้าหลี่โทรมา เธอเพิ่งลงมาจากตึกและกำลังจะไปร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ใกล้ ๆ เพื่อหาอะไรกินง่าย ๆ สักหน่อย

ไม่คิดเลยว่าวันนี้คนบ้างานที่ออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกเป็นประจำจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน

พอวางสาย เธอก็รีบกลับคฤหาสน์อวี้ถิงวานทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็เห็นจิ้นฉางอวี่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตั้งแต่แรกเห็น

วันนี้เขาตั้งใจกลับบ้านเร็วเป็นพิเศษ ดูท่าคงแทบรอไม่ไหวที่จะคุยเรื่องหย่ากับเธอเหมือนกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซางเฉี่ยนก็เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเขา พอเห็นป้าหลี่กำลังจะยกอาหารมาเสิร์ฟ เธอก็บอกว่า “ป้าหลี่คะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน ขอคุยกันก่อน ยังไม่กินข้าวค่ะ”

ป้าหลี่ยืนถือจานผัดจานโปรดของซางเฉี่ยนอยู่ตรงนั้น ก่อนหันไปมองจิ้นฉางอวี่ด้วยความงุนงง

จิ้นฉางอวี่เหลือบมองซางเฉี่ยน ก่อนพยักหน้าให้ป้าหลี่เป็นสัญญาณให้เธอออกไปก่อน

เมื่อเหลือกันเพียงสองคนที่โต๊ะอาหาร ซางเฉี่ยนก็เข้าเรื่องทันที “พรุ่งนี้เช้าเราไปสำนักงานทะเบียนสมรสกันไหม?”

จิ้นฉางอวี่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนขมวดคิ้วถาม “ผมให้โครงการคาบสมุทรใต้กับบริษัทซางซื่อแล้ว คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ?”

ซางเฉี่ยนมองเขาด้วยความสงสัย “คุณพูดเรื่องอะไร?”

เธอกำลังพูดเรื่องหย่าอยู่ แล้วเขาจะพูดถึงโครงการขึ้นมาทำไม?

“โครงการพลังงานใหม่ผมให้บริษัทซางซื่อไม่ได้ แต่ผมรับรองได้ว่าบริษัทซางซื่อจะทำกำไรจากโครงการคาบสมุทรใต้ได้ไม่น้อยแน่นอน”

“คุณหมายความว่ายังไง?”

ซางเฉี่ยนอึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะเข้าใจ “นี่คุณ… คิดว่าฉันเอาเรื่องหย่ามาขู่คุณ เพื่อให้คุณยกโครงการพลังงานใหม่ให้บริษัทซางซื่องั้นเหรอ?”

จิ้นฉางอวี่มองเธอนิ่งโดยไม่พูดอะไร

เขาไม่ได้ปฏิเสธ

ซางเฉี่ยนโมโหจนหลุดหัวเราะออกมา

“จิ้นฉางอวี่ ฉันจำได้ว่าตอนเราแต่งงานกัน ฉันบอกคุณชัดเจนแล้วว่าไม่จำเป็นต้องให้สิทธิพิเศษกับบริษัทซางซื่อ เรื่องธุรกิจก็ให้ว่ากันไปตามหลักการ ไม่ต้องเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัว”

“บริษัทซางซื่อจะได้โครงการหรือไม่ ฉันก็ไม่สนใจ”

ซางเฉี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนย้ำอีกครั้งว่า “ที่ฉันอยากหย่า ก็เพราะไม่อยากเสียเวลาและทุ่มเทความรู้สึกให้คุณอีกแล้ว”

จิ้นฉางอวี่จ้องหน้าเธอด้วยดวงตาดำขลับลึกล้ำ “ต่อให้หลังหย่ากัน บริษัทซางซื่อจะไม่ได้รับการสนับสนุนจากจิ้นซื่อกรุ๊ปอีก คุณก็ยังยืนยันจะหย่าเหรอ?”

“ใช่”

ซางเฉี่ยนสบตาเขาตรง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “ฉันยืนยันว่าจะหย่า”

บริษัทซางซื่อจะมีอนาคตเป็นอย่างไร ไม่ใช่เรื่องที่เธอคิดจะนำมาใส่ใจเลย

เธอแต่งงานกับเขา ไม่เคยเป็นไปเพื่อตระกูลซางตั้งแต่แรก

น่าขันที่เธอหวังจะพบความรักในชีวิตคู่ แต่เขากลับมองการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

เมื่อคนที่ยึดถือความรู้สึกมาอยู่ร่วมกับคนที่ยึดถือเหตุผลเป็นหลัก ชีวิตคู่ของพวกเขาก็คงไม่มีทางลงเอยอย่างสมหวังได้

จิ้นฉางอวี่มองเธอ แววตาดำขลับคล้ายมีอารมณ์บางอย่างพลุ่งพล่านอยู่ภายใน แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยน

“ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ก็เอาตามที่คุณต้องการ”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินจากไป

ขณะที่ร่างสูงเดินผ่านข้างตัวเธอ ซางเฉี่ยนก็เอ่ยขึ้นว่า “งั้นพรุ่งนี้เช้าเราไปสำนักงานทะเบียนสมรสกันเลยไหม?”

ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าข้างตัวเธอครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ได้”

พูดจบ เขาก็เดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่หันกลับมามอง

ซางเฉี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงลำพังโดยไม่หันไปมองเขาเช่นกัน เธอนั่งนิ่งไม่ขยับ ฟังเพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

ผ่านไปพักใหญ่ ป้าหลี่จึงค่อย ๆ เดินเข้ามาถามอย่างระมัดระวัง “คุณนายคะ คุณผู้ชายไม่กินข้าวแล้วเหรอคะ?”

ซางเฉี่ยนรีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ก่อนหันไปยิ้มให้ป้าหลี่ “คงงั้นมั้งคะ เขางานยุ่งนี่นา”

ป่านนี้เขาคงเข้าไปขลุกอยู่ในห้องทำงานอีกแล้ว

“งั้นป้ายกอาหารมาให้คุณนายก่อน แล้วค่อยเตรียมให้คุณผู้ชายทีหลังดีไหมคะ?”

“ฉันยังไม่หิวค่ะ” ซางเฉี่ยนส่ายหน้า ก่อนบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ป้าไม่ต้องลำบากแล้วค่ะ”

พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบนไปเช่นกัน

ป้าหลี่ยืนมองแผ่นหลังของเธอ ก่อนถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม

นาน ๆ ทีสามีภรรยาคู่นี้จะได้กินข้าวเย็นด้วยกันสักครั้ง แล้วอยู่ดี ๆ ทำไมถึงผิดใจกันขึ้นมาได้ล่ะ?

หลังเก็บครัวเรียบร้อย ป้าหลี่ก็เดินออกมาและเห็นกล่องของขวัญที่จิ้นฉางอวี่วางทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่นตอนกลับบ้าน

เธอจึงรีบหยิบกล่องของขวัญ แล้วเดินขึ้นไปเคาะประตูห้องทำงาน

“เข้ามา”

เมื่อได้ยินเสียงตอบ ป้าหลี่ก็เปิดประตูเข้าไป เห็นจิ้นฉางอวี่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังขยี้ดับก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่

พอเหลือบเห็นก้นบุหรี่ในที่เขี่ย ป้าหลี่ก็อดมองชายหนุ่มที่มีสีหน้าหม่นหมองด้วยความประหลาดใจไม่ได้

เพราะคุณนายทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้ คุณผู้ชายจึงไม่เคยสูบบุหรี่ในส่วนอื่นของบ้าน มีเพียงบางครั้งที่เขาทำงานในห้องทำงานจนดึกดื่น อาจเพราะความเครียดสะสมมากเกินไปจนต้องสูบบุหรี่เพื่อผ่อนคลาย ป้าหลี่ถึงจะเห็นก้นบุหรี่สักหนึ่งหรือสองมวนในห้องทำงานเป็นครั้งคราว

แต่ตอนนี้…

เพิ่งผ่านไปแค่ครู่เดียว ทำไมคุณผู้ชายถึงสูบบุหรี่ไปตั้งหลายมวนแล้วล่ะ?

เมื่อกี้คุณนายพูดอะไรกับคุณผู้ชายที่โต๊ะอาหารกันแน่ ถึงทำให้เขากลุ้มใจขนาดนี้?

“มีอะไรเหรอ ป้าหลี่?”

ป้าหลี่ได้สติ “อ้อ คุณผู้ชายคะ คุณลืมของไว้ในห้องนั่งเล่น ป้าเลยเอาขึ้นมาให้ค่ะ”

จิ้นฉางอวี่เพิ่งสังเกตเห็นกล่องในมือเธอ แววตาหม่นลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “วางไว้บนโต๊ะเถอะ”

“ค่ะ ได้ค่ะ”

ป้าหลี่วางกล่องของขวัญลง ก่อนแอบเหลือบมองจิ้นฉางอวี่อีกครั้ง

เมื่อเห็นเธอทำท่าเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง จิ้นฉางอวี่จึงถามว่า “มีอะไรอีกหรือเปล่า?”

ป้าหลี่บอกเขาเบา ๆ ว่า “คุณผู้ชายคะ คุณนายกลับเข้าห้องนอนแล้วค่ะ”

จิ้นฉางอวี่มองเธออย่างไม่เข้าใจ “แล้วไง?”

ป้าหลี่จึงช่วยออกความคิดให้ “นี่เป็นของขวัญที่คุณผู้ชายเตรียมไว้ให้คุณนายไม่ใช่เหรอคะ ตอนนี้เอาไปให้เธอก็เหมาะเลยค่ะ”

อย่างที่เขาว่ากันว่า สามีภรรยาทะเลาะกันหัวเตียง เดี๋ยวก็ดีกันที่ปลายเตียง ถ้าคุณผู้ชายถือของขวัญกลับไปง้อคุณนายถึงห้อง คืนนี้ทั้งคู่ก็คงคืนดีกันได้แล้ว

จิ้นฉางอวี่ถึงกับคิ้วกระตุก “…”

เหมาะงั้นเหรอ?

พรุ่งนี้พวกเขาก็จะหย่ากันแล้ว ตอนนี้เขาจะเอาของขวัญไปให้เธออีกทำไม?

จะให้ของขวัญฉลองการหย่าร้างอย่างมีความสุขหรือไง?

เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไร ป้าหลี่ก็ไม่กล้าพูดต่อ จึงเอ่ยว่า “คุณผู้ชายคะ งั้นป้าขอตัวก่อนนะคะ”

“ไปเถอะ”

หลังป้าหลี่ออกไป สายตาของจิ้นฉางอวี่ก็กลับไปหยุดอยู่ที่กล่องของขวัญอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาแล้วเก็บลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานช่องหนึ่ง

คืนนั้นจิ้นฉางอวี่ไม่ได้ออกจากห้องทำงานเลย

ส่วนซางเฉี่ยนที่ครองห้องนอนอยู่เพียงลำพังก็นอนไม่หลับตลอดทั้งคืนเช่นกัน

*

เช้าวันรุ่งขึ้น ซางเฉี่ยนตั้งใจตื่นแต่เช้า แต่งหน้าอ่อน ๆ เลือกชุดเดรสตัวโปรดมาสวม แต่งตัวให้ดูสดใสเรียบร้อยและเหมาะสม เพื่อเตรียมต้อนรับชีวิตใหม่ของตัวเอง

ตอนที่เธอเดินลงมาชั้นล่างยังไม่ถึงแปดโมงเช้า แต่ใครบางคนก็นั่งอยู่ในห้องอาหารชั้นหนึ่งแล้ว

เมื่อได้ยินเสียง จิ้นฉางอวี่ก็หันมามอง และเมื่อสายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนตัวเธอ เขาก็มองค้างอยู่ครู่หนึ่ง

ซางเฉี่ยนเดินเข้ามาพลางก้มหน้าตรวจเอกสารสำหรับการหย่าที่ถืออยู่ในมืออย่างละเอียด โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อแน่ใจว่าเตรียมเอกสารที่จำเป็นมาครบแล้ว เธอจึงเงยหน้าบอกชายหนุ่มว่า “เราไปกันเถอะ”

ถ้าออกเดินทางตอนนี้ ก็น่าจะไปถึงสำนักงานทะเบียนสมรสพอดีกับเวลาเปิดทำการ

จิ้นฉางอวี่ละสายตาจากเธอ ก่อนพูดว่า “กินข้าวเช้าก่อน”

ซางเฉี่ยนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เห็นป้าหลี่ยกอาหารเช้าเข้ามาพอดี

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจนั่งลง

ถือเสียว่าเป็นการกินข้าว… มื้ออำลาด้วยกันก็แล้วกัน

จะได้จากกันด้วยดี

เมื่อป้าหลี่ยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกไป

ที่โต๊ะอาหารเหลือเพียงพวกเขาสองคน ซางเฉี่ยนเงยหน้ามองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่กำลังกินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ ด้วยท่าทางสง่างาม

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาจริง ๆ

คิ้วเข้มได้รูปดุจกระบี่ ดวงตาคมเป็นประกาย ยามก้มหน้ากินอาหารก็ยิ่งเห็นสันจมูกโด่งเป็นแนวชัดเจน

เขาเป็นคนพูดน้อย สีหน้าเรียบเฉยแทบไม่แสดงอารมณ์ แต่ใบหน้ากลับหล่อเหลาโดดเด่นเหลือเกิน ยิ่งรวมกับบุคลิกสุขุมลุ่มลึกที่ติดตัวมาโดยธรรมชาติ ก็ยิ่งทำให้ผู้หญิงหวั่นไหวได้ง่าย

ในเวลากลางวัน เขามักแต่งตัวเรียบร้อยอยู่เสมอ แม้แต่กระดุมเสื้อเชิ้ตก็ติดอย่างพิถีพิถันจนถึงเม็ดบนสุด บุคลิกสูงส่งสง่างามและสำรวมเย็นชาของเขากลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างบอกไม่ถูก

เขามักมีสีหน้าสุขุมเย็นชาและเก็บงำความรู้สึกอยู่เสมอ

แม้อีกเดี๋ยวพวกเขาจะต้องไปหย่ากัน เขาก็ยังสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนการไปหย่าเป็นเพียงนัดหมายหนึ่งในตารางงานเท่านั้น สำหรับเขาแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

ซางเฉี่ยนอดสงสัยไม่ได้ว่า คนที่มีนิสัยอย่างจิ้นฉางอวี่ เวลาอยู่ต่อหน้าคนที่เขาชอบจะมีท่าทางอย่างไรกันนะ?

แต่เพียงครู่เดียว เธอก็บังคับตัวเองให้หยุดคิด ไม่ปล่อยใจไปคาดเดาเรื่องที่ไม่มีประโยชน์อีก

เขาจะเป็นอย่างไรเวลาอยู่กับคนที่ชอบ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ?

หลังหย่ากัน พวกเขาก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว

ตามแผนที่เธอวางไว้ ชาตินี้พวกเขาคงแทบไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีก และคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป

ต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุข นั่นคือบทสรุปของชีวิตคู่ครั้งนี้