บทที่ 8

ซางเฉี่ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ “มีปัญหาอะไรเหรอ?”

“ซางเฉี่ยน รูปแต่งงานพวกนั้นก็เป็นรูปของเราสองคนนะ คุณไม่ถามผมสักคำ ก็เอาไปทำลายทิ้งเลยงั้นเหรอ?”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?” ซางเฉี่ยนพูด “เราหย่ากันแล้วนะ ถ้าไม่เอารูปพวกนั้นไปทิ้ง จะเก็บไว้ให้ภรรยาคนต่อไปของคุณเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจหรือไง?”

“คุณนี่มัน...”

จิ้นฉางอวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดว่า “พูดอะไรไร้สาระ”

ซางเฉี่ยนสวนกลับว่า “คุณนั่นแหละที่ทำตัวไม่มีเหตุผล”

จิ้นฉางอวี่พูดว่า “ยังไงคุณก็ไม่ควรทำแบบนี้”

จู่ ๆ ก็ถูกตำหนิอย่างไม่มีเหตุผล ซางเฉี่ยนเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาเหมือนกัน

“ฉันทำอะไรผิดตรงไหน?”

พอนึกถึงสีหน้าท่าทางของเขาในรูปแต่งงาน เธอก็ยิ่งโมโหขึ้นมา

“ดูสีหน้าคุณในรูปแต่งงานสิ ทำหน้าเหมือนถูกบังคับให้แต่งงานอย่างนั้นแหละ ฉันน่าจะโยนมันทิ้งไปตั้งนานแล้ว”

“ซางเฉี่ยน”

ไม่รู้ทำไม ชายหนุ่มที่ปกติควบคุมอารมณ์ได้ดีมาตลอด ถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

“คุณจะมาขึ้นเสียงใส่ฉันทำไม?”

ตอนแบ่งทรัพย์สินเขายังไม่คัดค้านอะไรสักคำ แต่ตอนนี้กลับมาหาเรื่องทะเลาะกับเธอเพราะรูปแต่งงานเนี่ยนะ?

ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมา

นี่เขาตั้งใจหาเรื่องเธอชัด ๆ เลยใช่ไหม?

หรือว่าเขาแบ่งทรัพย์สินให้เธอมากเกินไป จนตอนนี้นึกเสียดายขึ้นมาแล้ว?

แต่เขาก็ไม่น่าจะเป็นคนขี้งกขนาดนั้นนี่นา

ขณะที่ซางเฉี่ยนกำลังครุ่นคิดว่าเขาโทรมาครั้งนี้เพื่ออะไรกันแน่ ชายหนุ่มที่ปลายสายกลับสงบอารมณ์ลงได้แล้ว

“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้ก่อนนะ”

พูดจบ เขาก็วางสายไปทันที

ซางเฉี่ยนงุนงงไปหมด “???”

เขาโดนผีเข้าหรือไง?

แม้จะไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมา แต่เพื่อความไม่ประมาท ซางเฉี่ยนก็รีบส่งข้อความไปหาเขาทันที

[เครื่องประดับทั้งหมดฉันไม่ได้เอาไปนะ ยังอยู่ในตู้เก็บเครื่องประดับในห้องแต่งตัวครบทุกชิ้น คุณลองไปตรวจนับดูได้]

รูปแต่งงานไม่ได้มีมูลค่าทางทรัพย์สินอะไร ถือว่ายังเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เครื่องประดับที่เขาซื้อให้เธอแต่ละชิ้นล้วนมีราคาแพงมาก ถ้าเขาเอาเรื่องเครื่องประดับมาหาเรื่องเธอขึ้นมา นั่นต่างหากถึงจะเป็นปัญหาใหญ่

ซางเฉี่ยนรออยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้รับข้อความตอบกลับ เธอจึงเลิกสนใจว่าเขาจะเป็นอย่างไรต่อ หยิบกุญแจกับโทรศัพท์มือถือแล้วลงไปหาอะไรกินข้างล่าง

*

ดึกสงัด

ภายในห้องวีไอพีของคลับแห่งหนึ่ง

หลี่โม่หยางมองเพื่อนสนิทที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ข้าง ๆ มาตลอดทั้งคืนด้วยความตกตะลึง “นายว่าไงนะ? นายหย่าแล้วเหรอ?”

“เป็นไปได้ยังไง? นายกับเมียเป็นคู่สามีภรรยาที่รักกันหวานชื่นจนใคร ๆ ในแวดวงนี้ต่างก็อิจฉาไม่ใช่เหรอ?”

“แล้วทำไมถึงหย่ากันได้ล่ะ?”

“นายเป็นคนขอหย่า หรือเธอเป็นคนขอ? ไม่น่าจะเป็นเธอที่ขอหย่าหรอกมั้ง?”

“เฮ้ อย่าเอาแต่ดื่มสิ”

หลี่โม่หยางคว้าแก้วเหล้าจากมือจิ้นฉางอวี่มา ก่อนถามว่า “เล่ามาสิ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เธอนั่นแหละเป็นคนขอหย่า”

จิ้นฉางอวี่ตอบเสียงต่ำอย่างอัดอั้น

คืนนี้เขาดื่มเหล้าไปไม่น้อย พอเริ่มกรึ่ม ๆ หางตาก็แดงเรื่อ ทำให้ดูเหมือนกำลังน้อยใจและน่าสงสารอยู่ไม่น้อย

ไม่เหมือนกับประธานจิ้นซื่อกรุ๊ปผู้สุขุมและหนักแน่นต่อหน้าผู้คนเลยสักนิด

“เธอหาว่าฉันหัวโบราณ น่าเบื่อ แถมยังเป็นคนเงียบขรึม ไม่รู้จักความโรแมนติกอีก…”

หลี่โม่หยางได้ยินแล้วถึงกับเบิกตากว้าง “ไม่จริงน่า?”

เขามองจิ้นฉางอวี่ที่มีแววตาเหม่อลอยเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อว่า “นี่นายเมาแล้วพูดมั่วหรือเปล่า? เมียนายดูไม่ใช่คนที่จะพูดจาแรงขนาดนั้นนะ”

จิ้นฉางอวี่แย่งแก้วเหล้ากลับมา ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ราวกับระบายความอัดอั้น ก่อนแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?

เธอยังทำอะไรที่เกินกว่านี้อีก

วันนี้ตอนไปสำนักงานทะเบียนสมรสเพื่อหย่า เธอยังตั้งใจแต่งหน้ามาเป็นพิเศษ ราวกับว่าการได้หย่ากับเขาเป็นเรื่องน่ายินดีมากอย่างนั้นแหละ

เธอสวมชุดเดรสสีเหลืองลายดอกทานตะวัน ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด พร้อมส่งยิ้มสดใสและอวยพรให้ชีวิตแต่งงานครั้งต่อไปของเขามีความสุขอีกด้วย

แถมเธอยังฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน แอบเอารูปแต่งงานไปทำลายทิ้งอีกต่างหาก

ซางเฉี่ยน เธอทำเกินไปแล้วจริง ๆ

หลี่โม่หยางมองเพื่อนที่กำลังดื่มเหล้าดับทุกข์ ก่อนถามว่า “ถ้าอย่างนั้น… นายก็ไม่อยากหย่าน่ะสิ?”

จิ้นฉางอวี่เอาแต่ดื่มเหล้าเงียบ ๆ ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ

หลี่โม่หยางจึงถือว่าเขายอมรับโดยไม่พูดอะไร

“แล้วทำไมนายถึงยอมหย่าล่ะ?”

มือของจิ้นฉางอวี่ที่ถือแก้วเหล้าอยู่ชะงักไป เขาหันมามองเพื่อนก่อนพูดว่า “เธอบอกว่าทนอยู่กับฉันมาสองปีแล้ว ไม่อยากฝืนทนอีกต่อไป แล้วจะให้ฉันบังคับฝืนใจเธอหรือไง?”

หลี่โม่หยาง “…”

เขารู้จักนิสัยของเพื่อนสนิทตัวเองดีอยู่แล้ว

จิ้นฉางอวี่เป็นคนใช้เหตุผลในการตัดสินใจทำสิ่งต่าง ๆ มาโดยตลอด

อีกทั้งด้วยฐานะและตำแหน่งของเขา เขาย่อมมีทั้งความสุขุมและศักดิ์ศรีในตัวเอง ไม่มีทางฝืนความต้องการของผู้หญิงคนหนึ่งด้วยการตามตื๊อไม่ยอมเลิกรา หรือบังคับให้เธออยู่เคียงข้างอย่างเด็ดขาด

“ช่างเถอะ ยังไงพวกนายสองคนก็แต่งงานกันเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลอยู่แล้ว”

หลี่โม่หยางยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของเพื่อน ก่อนพูดปลอบใจว่า “คิดในแง่ดีหน่อยสิ คนที่ทั้งหน้าตาดีและมีชาติตระกูลอย่างนาย ต่อให้แต่งงานรอบสองก็ยังเป็นหนุ่มเนื้อหอมอยู่ดี มีสาวไฮโซลูกคุณหนูตั้งมากมายที่แย่งกันอยากแต่งงานกับนาย จะกลัวหาเมียไม่ได้ไปทำไม จริงไหม? เลิกเสียใจได้แล้ว”

จิ้นฉางอวี่แย้งว่า “ฉันไม่ได้เสียใจสักหน่อย”

“……”

หลี่โม่หยางมองเพื่อนที่ยังปากแข็งไม่ยอมรับความจริง ถ้าไม่เสียใจ แล้วจะมานั่งดื่มเหล้าดับทุกข์อยู่ตรงนี้ทำไม?

“ใช่ ๆ ไม่เห็นมีอะไรต้องเสียใจเลย”

หลี่โม่หยางไม่คิดจะพูดให้เพื่อนเสียหน้า เขารินเหล้าเติมจนเต็มแก้วให้ทั้งคู่ ก่อนพูดว่า “มา ๆ ดื่มกัน คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ”

*

วันรุ่งขึ้น

ซางเฉี่ยนเพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ทันทีที่เธอเปิดประตู กุหลาบแดงช่อใหญ่ก็ถูกยื่นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน

ซางเฉี่ยนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะเห็นศีรษะของใครบางคนโผล่ออกมาจากด้านข้างช่อกุหลาบ

“สุขสันต์วันหย่านะจ๊ะ ที่รักของฉัน”

ซูลั่วลั่วยัดช่อกุหลาบในมือใส่อ้อมแขนของเธอทันที

ซางเฉี่ยนยื่นมือรับช่อดอกไม้ไว้โดยอัตโนมัติ ก่อนยิ้มอย่างจนใจแล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้เพื่อนเข้ามาในบ้าน

“ไหนพวกเธอบอกว่าอีกสองวันถึงจะกลับประเทศไง?”

หนึ่งสัปดาห์ก่อน ซูลั่วลั่วไปเที่ยวต่างประเทศกับถังเยว่ไห่ แฟนหนุ่มของเธอ ตามกำหนดการ ทั้งคู่ควรจะกลับถึงประเทศในวันมะรืนนี้

“เพื่อนรักฉันหย่าทั้งที จะให้ฉันมัวเที่ยวสนุกอยู่เมืองนอกได้ยังไงล่ะ?”

พอเข้ามาในบ้าน ซูลั่วลั่วก็ดึงซางเฉี่ยนให้นั่งลงด้วยกัน “ที่รัก เธอ… โอเคไหม?”

เห็นเพื่อนทำหน้ากังวล ซางเฉี่ยนก็ยิ้มให้ “ฉันก็แค่หย่าเอง ไม่ได้เจ็บตัวหรือจะตายสักหน่อย จะไม่โอเคตรงไหนล่ะ?”

ซูลั่วลั่วมองใบหน้าสวยใสชวนมองของเพื่อนสนิท แล้วอดด่าในใจไม่ได้ จิ้นฉางอวี่ ไอ้ผู้ชายตาถั่ว! มีเมียสวยราวกับนางฟ้าอยู่ที่บ้านแท้ ๆ กลับไม่เอา ดันไปเลือกผู้หญิงอย่างโจวอวิ๋นซวงแทน ไม่มีรสนิยมเอาซะเลย

“แล้วต่อจากนี้เธอมีแผนจะทำยังไงต่อ?”

ซางเฉี่ยนตอบว่า “ฉันหวังว่าจะได้กลับเข้าร่วมทีมบูรณะเอกสารโบราณของอาจารย์อีกครั้ง”

“หา?”

ซูลั่วลั่วทำหน้าไม่อยากให้เพื่อนจากไป “งานของอาจารย์เธอต้องรักษาความลับเข้มงวดมาก แถมยังอยู่ไกลขนาดนั้น ถ้าเธอไป ฉันคงได้เจอเธอแค่ปีละไม่กี่ครั้งเองสิ?”

ซางเฉี่ยนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็อยากไปนะ แต่ยังไม่รู้เลยว่าอาจารย์จะยอมให้ฉันเข้าร่วมทีมกลางคันหรือเปล่า”

“งั้นเธอก็ไม่ต้องไปสิ”

ซูลั่วลั่วจับมือเพื่อน พยายามรั้งเธอไว้สุดกำลัง “งานบูรณะโบราณวัตถุในเมืองจิงก็มีตั้งเยอะแยะ เธออยู่ที่เมืองจิงต่อไม่ได้เหรอ?”

เมื่อเห็นซางเฉี่ยนเงียบไป เธอจึงลองถามเสียงเบาว่า “หรือว่า… เธออยากใช้โอกาสนี้หนีไปจากที่ที่ทำให้เจ็บช้ำ เพื่อจะได้อยู่ห่าง ๆ จิ้นฉางอวี่?”

ขนตายาวของซางเฉี่ยนไหวเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงพูดว่า “ถ้าเมื่อสองปีก่อนฉันไม่เลือกแต่งงาน ป่านนี้ก็คงได้เป็นหนึ่งในทีมของอาจารย์ไปแล้ว”