ตอนที่ 4 เสือผู้หญิง

 

บรรยากาศวันสุดท้ายที่จะตั้งบอร์ดรายชื่อสายรหัสมหาวิทยาลัย ผู้คนเนืองแน่นกว่าปกติเป็นสองเท่าได้ เด็กปีหนึ่งต่างมองหารายชื่อพี่ของตัวเองรวมถึงเทคแคร์ด้วย

“ใครมาลบชื่อเฟสกูออกวะ มือบอนฉิบหาย !”

สาวน้อยกดคิ้วงอด้วยความไม่พอใจ ยังดีที่พี่รหัสเขียนช่องทางติดต่อไว้ให้ เธอจึงเป็นฝ่ายเพิ่มเพื่อนไปแนะนำตัวกับเขา ซึ่งตามมารยาทก็ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

เทคแคร์ : สวัสดีค่ะ ชื่อเทคแคร์นะคะ คณะวิศวกรรมศาสตร์ยังไม่เลือกสาขาค่ะ เป็นน้องรหัสมอของพี่

ชิน: สวัสดีครับ พี่ชินคณะนิเทศ ยินดีต้อนรับครับ

ทั้งสองคุยกันอยู่สักพักเทคแคร์ก็ขอตัวไปทำการบ้าน เธอยังมีงานค้างกองเป็นภูเขาจนไม่มีเวลาว่างออกไปสังสรรค์นานแล้ว แต่เขาก็นัดไปเลี้ยงข้าวอยู่ดี

“สวัสดีค่ะ”

“เทคแคร์เหรอ น่ารักนะเนี่ย”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ประโยคที่ทักทำเอาเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย มันแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ หรือเธออาจจะแค่คิดไปเอง เขาแค่อยากชมเฉย ๆ ก็ได้

“น้องเทคแคร์อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ พี่ตามใจเรา”

“อ๋อ ค่ะ ๆ”

เธอไม่ได้คิดไปเองแล้วแหละเพราะน้ำเสียงกับรอยยิ้มที่ส่งมามันเต็มไปด้วยความต้องการอะไรบางอย่างจากตัวเธอ และนั่นมันทำให้เธอเริ่มอึดอัด

กับข้าวสองสามอย่างเรียงกันมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ ชินเริ่มจัดแจงตักใส่จานของน้องรหัสก่อนเป็นอันดับแรก รอยยิ้มของเขามันนุ่มลึกเหมือนเสือผู้หญิงที่เก็บเขี้ยวคมไว้ไม่อยู่ อยากได้เธอจนน้ำลายยืด

“ขอบคุณนะคะ”

แม้จะรู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่เธอก็ยังขอบคุณไปตามมารยาท สาวน้อยกินข้าวให้เร็วกว่าปกติเขาถามอะไรมาเธอก็ตอบกลับไปแค่นั้นแทบจะไม่สานต่อบทสนทนาเลย

“พี่ชินคะแคร์ยังทำแล็บไม่เสร็จ ขอตัวกลับก่อนนะคะ นี่ก็ค่ำแล้ว”

“อ้าว ! รีบกลับจัง พี่ว่าจะชวนไปร้านนั่งชิล ไปก่อนไหม”

“น่าจะไม่ได้ไปค่ะแล็บต้องส่งพรุ่งนี้ ไว้โอกาสหน้านะคะ”

“ได้ครับ น้องแคร์พูดแล้วนะ”

เธอยิ้มพร้อมพยักหน้ารับปากตามมารยาท แม้จะไม่อยากไปสักนิดแต่ก็นั่นแหละ เธอถูกสอนมาให้มีมารยาทอยู่เสมอ แต่กับคนแบบนี้ต้องมีจริง ๆ น่ะเหรอ

เทคแคร์กลับมายังคอนโดของตัวเองพร้อมเสียงหายใจฮึดฮัดเหมือนพึ่งหายใจคล่องเมื่อไม่นานมานี้ ความจริงรายงานแล็บไม่ได้ส่งพรุ่งนี้หรอกแต่เธอนัดกับเพื่อนว่าจะทำแล็บกันจริง ๆ อีกหน่อยก็คงขนกันมาแล้ว

“เป็นไงจ๊ะ ไหนบอกไปกินข้าวกับผู้ชาย”

ทันทีที่เปิดประตูเสียงจีบปากจีบคอของสาวประเภทสองก็ดังขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนเจ้าของห้องต้องส่ายหน้าให้กับความอยากกินเผือกของเพื่อน

“ใช่จ้า เสือผู้หญิงสุด ออกลายตั้งแต่เห็นหน้ากูอ่ะ”

“จริงปะแคร์ แล้วมึงไม่เป็นไรใช่ปะ”

“เหลือแต่กูจะด่ากลับนดา มึงก็รู้นิสัยกู”

นดาพยักหน้ารัว ๆ เข้าใจอย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่ถูกล่วงเกิน ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนไม่ใช่คนหัวอ่อนเหมือนบุคลิกที่แสดงแต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ พวกเธอก็มีกันอยู่แค่นี้

“เออ แล้วสายรหัสคณะอ่ะ มึงได้ทักหาพี่เขายัง”

“ยังอ่ะ ว่าจะทักวันนี้แหละ”

“ทักเลย ๆ เดี๋ยวก็โดนลงโทษ”

“เออ รู้แล้วน่า”

แคร์หยิบโทรศัพท์เครื่องราคาแพงขึ้นมาทักไปแนะนำตัวกับพี่รหัสคณะของตนตามที่เพื่อนบังคับ ก่อนจะหันกลับมาสนใจการบ้านที่ต้องทำ

ติ๊ง

พี่ข้าว : ไม่ใช่พี่น้า เอ๊ะ ใครเอ่ย

“พวกมึง พี่ข้าวบอกว่าไม่ใช่อ่ะ ฉิบหายแล้วกู”

“คณะเรามีใครอีกไหมที่ชื่อข้าว”

“ไม่รู้ว่ะ คนเป็นร้อยใครจะรู้จักหมด”

ทั้งม่อนและนดาต่างพากันส่ายหน้าเพราะไม่รู้จริง ๆ พึ่งเข้าเรียนมาได้เดือนกว่าคนที่รู้จักแทบจะนับนิ้วได้เลย

ตอนนี้ไอ้เสือบุญทุ่มไม่ออกล่าเลยอ่ะ แต่เหมือนจะมีคู่แข่งแล้วนะเซนต์ อิอิ

คอมเมนต์ครบ 60 ไปต่อนะคะ

ฝากกดใจหน้านิยายให้ฐิด้วยน้า เป็นกำลังใจให้กันค่ะ