ตอนที่ 3 โลกกลมจัง

 

เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องเข้ากิจกรรมรับน้องตามนัดของรุ่นพี่ที่คณะ ยังดีที่วันนี้ได้แว่นใหม่มาแล้ว ได้เห็นหน้าเพื่อนครบทุกคนสักที

“ไปตลาดหลังมอปะ”

“ดีล”

หลังจบกิจกรรมเพื่อนทั้งสามตรงมายังสถานที่ดังกล่าวทันที เวลานี้ผู้คนค่อนข้างแน่นเพราะออกมาหาข้าวเย็นตามวิถีชีวิตนักศึกษา

“พี่เซนต์ สวัสดีค่ะ”

“สะ.. สวัสดีค่ะ”

เทคแคร์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็ได้แต่ยกมือไหว้ตามเพื่อน ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อคมคายกับผมสีเทาดูเหมือนจะคุ้น ๆ อยู่หรอก แต่เพราะเธอพึ่งเห็นหน้าคนชัด ๆ วันนี้วันแรกเลยไม่รู้ว่าเป็นใคร

“ใครวะมึง”

“พี่เซนต์ไง พี่ว้ากปีสาม”

“อ๋อ คนนี้เหรอ”

เมื่อเดินผ่านพี่คนนั้นเธอก็เอ่ยถามเพื่อนทันที คนนี้สินะที่เขียนชื่อให้เธอจนสาว ๆ กรี๊ดกร๊าดแถมยังมองเธอด้วยสายตาเหน็บแนมเหมือนจะขย้ำอยู่ตลอด

ทางฝั่งอีกคนไม่ได้พอใจกับผลประกอบการครั้งนี้นัก แต่อย่างน้อยก็ดีที่เธอเห็นเขา ไม่เหมือนวันก่อนที่เมินไม่สนใจอะไร

ทุกที่ที่เธอไปมักจะได้เจอเขาผู้นี้อยู่เสมอ ไม่ว่าจะรับน้องที่ต้องเจอกันอยู่แล้ว สวนวิ่ง ตลาด หรือแม้กระทั่งฟิตเนส

“ทำไมไม่ติด เอ่อ ขอโทษนะครับเครื่องนี้ใช้ยังไงครับ”

“อ๋อ..”

เทคแคร์กดหยุดลู่วิ่งของตัวเองก่อนจะเดินลงไปดูเครื่องข้าง ๆ ที่ใช้งานไม่ได้ สาวน้องมองเครื่องออกกำลังกายอย่างพิจารณาก่อนจะเดินอ้อมข้างหลังไปเปิดสวิตช์ไฟด้านหลังเครื่อง

“ได้แล้วค่ะ”

“ขอบคุณครับ อ้าว ! น้องเทคแคร์ใช่ไหม โลกกลมจัง จำพี่เซนต์ได้ไหมครับ”

จังหวะเงยหน้าขึ้นสบตาคนพี่ก็เอ่ยทักคนน้องด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นทันที ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ได้บังเอิญ เขาตั้งใจทั้งนั้น

“อ๋อ จำได้ค่ะ พี่ที่คณะ สวัสดีค่ะ”

เธอยิ้มตอบตามมารยาทแล้วหันไปขึ้นลู่วิ่งของตัวเองต่อ ในใจก็เหมือนจะมีความคิดแปลก ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

คงไม่ใช่ว่าตามจีบเธออยู่หรอกนะ..

แต่ระดับเขาคงไม่ได้มาสนใจอะไรมั้ง สาว ๆ ที่น่าจะเข้าตามีเยอะซะขนาดนั้น เรียกได้ว่าครึ่งค่อนของผู้หญิงในมหาวิทยาลัยเลยก็ได้ที่พร้อมพลีกายให้เขา

คนน้องวิ่งตามปกติของตัวเองไม่ได้ต่างจากวันอื่น ๆ จะมีก็แต่คนมาใหม่ที่วิ่งแทบไม่ไหว เพราะสายตาเขามันเอาแต่เหลือบมองที่หน้าอกตูมเด่นนั่น ยามที่เธอวิ่งมันเด้งกระเพื่อมรุนแรง เขาอยากเอาหน้าไปรับไว้เสียจริง

“ออกกำลังกายเสร็จไปไหนต่อไหม ไปกินข้าวกันพี่เลี้ยง”

“แคร์ต้องไปรวมค่ะ อีกแป๊บหนึ่งก็กลับไปอาบน้ำแล้ว”

“เออ พี่ลืมเลย ไว้เจอกันที่ลานเกียร์นะ”

‘ไอ้เวรไหนมันนัดวันนี้วะ !’ ถึงปากจะตอบด้วยรอยยิ้มแต่ในหัวสมองคิดบทลงโทษรุ่นน้องที่นัดไม่รู้จักเวลา ทำเขาพลาดที่จะได้ไปกินข้าวกับเธอเป็นครั้งแรกเสียได้

“ทำไมพวกมึงนัดน้องค่ำจัง”

“วันนี้น้องส่วนใหญ่มีเรียนถึงหนึ่งทุ่มครับ เลยนัด..”

“พรุ่งนี้ไม่มีรึไง ! นัดดึก ๆ ถ้าเกิดปัญหาใครจะรับผิดชอบ !”

เสียงตะคอกดังต่อหน้ากลุ่มชายชุดดำจำนวนสิบคนดังลั่นห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ก่อนจะตามมาด้วยการสั่งลงโทษรุ่นน้องอย่างหนัก ไม่มีจำนวนที่ชัดเจนจนกว่าน้องคนแรกจะมาถึง

“ไปแดกรังแตนที่ไหนมาไอ้เซนต์”

“พวกเหี้ยนี่ เห็นกูเป็นคนยังไง”

“คนเหี้ยเหมือนพวกกูนี่แหละ”

เรียกได้ว่าเหี้ยเห็นเหี้ยเลยก็ว่าได้ มีดีแค่หน้าตาและฐานะ ส่วนสันดานไม่ต้องพูดถึงเป็นที่เลื่องลือกันอยู่แล้ว

จนเกือบจะสองทุ่มรุ่นน้องปีหนึ่งก็เริ่มมาถึงสถานที่นัดหมาย สภาพของคนมาใหม่ดูตื่นเต้นดีใจต่างจากกลุ่มว้ากปีสองที่แทบจะหมดอาลัยตายอยากเหนื่อยหอบไปตาม ๆ กัน

“วันนี้จะมีการจับสายรหัสคณะ น้องจะได้คำใบ้ตามนี้แล้วให้หาพี่รหัสของตัวเองให้เจอภายในหนึ่งอาทิตย์ ไม่อย่างนั้นต้องได้รับบทลงโทษจากพี่รหัสหนึ่งอย่าง ถึงจะยอมรับเข้าสาย”

เมื่อได้ฟังทุกคนก็ต่างตื่นเต้นคาดหวังว่าตัวเองจะได้เจอพี่ที่ดีพี่ที่เอาใจใส่น้องดูแลและให้คำปรึกษาได้

เด็กปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ต่างมุงดูบอร์ดที่รุ่นพี่ติดเอาไว้ บางคนก็ถ่ายรูป บางคนก็จดใส่มือ บางคนก็จำคำใบ้ออกมาแล้วมองหารุ่นพี่ของตัวเอง

“มึงได้คำใบ้อะไรอ่ะ กูได้ฝนฟ้าคะนอง”

“กูได้ขาวมากกินได้ทุกวัน น่าจะพี่ข้าวปะ หรือกูคิดง่ายไป”

เทคแคร์ส่งสายตาไปยังรุ่นพี่ผู้หญิงที่เธอเอ่ยถึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังเพราะถ้าไม่ใช่เธอก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะเป็นใคร

แต่คำใบ้ที่เทคแคร์ได้นั้นความจริงไม่ใช่ของเธอแต่แรก เพราะมีคนทุ่มจ่ายเงินหลักครึ่งหมื่นเพื่อสลับกับเพื่อนจนได้มาและเรื่องนี้มีแค่กลุ่มเพื่อนเขาเท่านั้นที่รู้

หลังจากเช็กแล้วว่าน้องได้คำใบ้ครบทุกคนแล้วรุ่นพี่ก็ปล่อยกลับทันที นี่ก็ดึกแล้วถ้าเกิดอันตรายจะรับผิดชอบไม่ไหว อีกอย่างพึ่งโดนทำโทษเรื่องนี้มาหมาด ๆ ไม่มีใครอยากโดนอีกครั้ง