LOGINสวนพฤกษศาสตร์ - มหาวิทยาลัย
เทคแคร์จอดรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจไว้ลานปูนด้านหน้าแล้วลงมายืดเส้นยืดสายเตรียมตัววิ่งออกกำลังกายอย่างที่ทำมาตลอด
“อ้าว !”
“พี่เซนต์ สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้ว”
“เจอบ่อยขนาดนี้ไม่คิดหน่อยเหรอว่าพี่ตามจีบ”
“ไม่ค่ะ แคร์คิดว่าพี่ว่าง”
เธอยิ้มแห้งตอบไปอย่างนั้นแล้วยืดเส้นต่อ ความจริงก็ดูออกแหละ ตามไปทุกที่ขนาดนี้ใครจะดูไม่ออก แค่เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยเลยไม่ได้ตีตัวออกห่างเฉย ๆ
สองคนวิ่งเคียงคู่กันจากที่ปกติเซนต์จะวิ่งตาม แต่จนครบรอบก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูด มีแค่บางจังหวะที่บอกให้ระวังเวลาคนข้างหลังจะวิ่งแซง
“อื้อ~”
ร่างแบบบางในชุดออกกำลังกายสีเทายืดหยุ่น เสื้อผ้าที่รัดรูปนั่นโชว์สัดส่วนเว้าโค้งได้เป็นอย่างดี และก็ทำให้อีกคนมองแทบจะตลอดเวลา
“ทำไมไม่เห็นใส่แว่น”
“ได้คอนแทกต์เลนส์มาแล้วค่ะ ใส่แว่นตอนวิ่งมันชอบหล่น”
“อ๋อ” ก็น่ารักดี เขาตอบแค่สั้น ๆ เพราะประโยคหลังดังแค่ในหัวเท่านั้นแหละ อีกอย่างเขาเคยชมใครซะที่ไหนไม่อยากให้เธอได้ใจเกินไปเดี๋ยวคิดว่าเขามีใจให้จะวุ่นวายกันไปใหญ่
“แล้วรู้ยังสายรหัสเป็นใคร”
“ยังค่ะ พี่จะบอกเหรอคะ”
คนตัวเล็กหันมาหาร่างกำยำที่นั่งยืดตัวอยู่ข้าง ๆ พร้อมตาโตที่กะพริบถี่ ๆ นั่นเล่นเอาหน้าท้องแกร่งรู้สึกวูบวาบเลยทีเดียว
“แล้วได้คำใบ้ว่าอะไรล่ะ”
“ขาวมากกินได้ทุกวันค่ะ ตอนแรกแคร์นึกว่าพี่ข้าว แต่ไม่ใช่”
“อาจจะเป็นเครื่องดื่มก็ได้นิ ยากตรงไหน”
“นม พี่มิลค์เหรอคะ”
“ไม่รู้~ ถามเอง ใบ้ให้สายนี้พี่ปีสามหล่อมาก”
เทคแคร์ถึงกับขมวดคิ้วมอง เพราะคนหล่อปีสามไม่ใช่น้อย กลุ่มเขาก็ปาไปแล้วสี่คน พวกแก๊งเดือนคณะอีก นี่ยังไม่รวมที่เธอไม่รู้จักด้วยซ้ำ
“ถ้าพี่ชวนไปกินข้าวจะไปไหม”
“ไม่ไปค่ะ แฮร่ แคร์มีส่งงาน ไว้วันหลังนะคะ”
“ฮึ”
เสียงแค่นหัวเราะบ่งบอกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่เซ้าซี้เธอต่อ ไม่ว่างก็คือไม่ว่างอีกอย่างเขายังไม่อยากรีบร้อนใช้ไม่ตายกับเธอสักเท่าไหร่ ความต่างของเธอมันทำให้เขาอยากลองใช้วิธีใหม่ ๆ ล่อเหยื่อดูบ้าง มาดูกันว่าเหยื่อรายนี้ของเขาจะรสชาติโอชาสมที่รอคอยหรือไม่
นายน้อยของคลับเดินเข้าร้านมาอย่างสบายอกสบายใจ หุ่นที่ว่าดีอยู่แล้วช่วงนี้ยิ่งฟิตขึ้นไปอีกจนเด็กในร้านมองตามตาละห้อย แน่นอนอยู่แล้วแหละตามเธอคนนั้นไปออกกำลังกายทุกวันนี่เนอะ
“ไงครับไอ้เสือ ปลาใกล้กินเหยื่อยัง”
แค่เข้าห้องทำงานมาเพื่อนทั้งสองที่เป็นผู้จัดการร้านก็นั่งรออยู่แล้ว แถมเต้ยยังเอ่ยถามเหมือนรู้ว่าเขาไปไหนมา
“ยัง ไม่รีบ”
“ฮะ ! กูหูฝาดปะเนี่ยไอ้เซนต์”
เสาร์แทบจะตะโกนออกมาอย่างไม่เชื่อคำพูดเพื่อน เพราะน้อยนักที่เขาจะรอใครนานขนาดนี้ เรียกได้ว่าไม่เคยรอเลยต่างหาก
“กูแค่ไม่อยากให้ไก่ตื่น”
“นายน้อยกูรอคนอื่นเป็นด้วย”
“ฮึ ! ถ้าได้เน้ด สัญญาจะเน้ดให้หมอบคาค_xxกูเลย เอาให้สมกับที่กูรอนาน”
แววตาหื่นกระหายเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์บวกกับรอยยิ้มของผู้ชายเสเพลมันทำให้เพื่อนร่วมห้องขนลุกขนชัน ทว่าในความคิดเพื่อนมันมีความประหลาดบางอย่างแทรกเข้ามา
“มึงแน่ใจว่าไม่ได้ชอบน้อง ?”
“มึงถามเหี้ยอะไรเนี่ย คนอย่างกูเนี่ยนะจะชอบยัยแว่นซื่อบื้อนั่น แค่อยากลอง”
“ตอบยาวจังไอ้สัตว์ กล้าเดิมพันปะล่ะ แสนนึง”
“กลัวมึงเสียตังไอ้เสาร์ เมียมึงมาด่ากูหูชาอีก”
“ฮึ ! หลงเด็กชัวร์”
เสาร์กับเต้ยผงกหัวเป็นอันรู้กันส่วนอีกคนที่ได้ฟังเพื่อนวิจารณ์เรื่องตัวเองก็ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ จะชอบได้ยังไงก็บอกอยู่ว่าแค่อยากลอง แถมเฉิ่มขนาดนั้นจะแตกสักน้ำไหมก็ไม่รู้
“พ่อ”“แก”เสียงทุ้มของชายทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน จากที่สถานการณ์นิ่งเงียบมานาน เสี่ยฮาร์นสูดหายใจเข้าเต็มปอดเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี“พ่อสบายดีไหมครับ”“สบายดี ฮึก พ่อ.. สบายดี”แค่ประโยคสั้น ๆ ที่เปล่งออกมาทำให้เจ้าสัวคณาเรศน้ำตาร่วงทันที กี่ปีมาแล้วที่ลูกชายไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้เลย อย่าว่าแต่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แค่ยอมคุยกันดี ๆ สักครั้งยังไม่เคย“พ่อ.. ขอโทษ พ่อขอโทษแกจริง ๆ”“เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ ความจริงผมรู้ทุกอย่าง รู้ว่าแม่เป็นคนขอร้องให้พ่อไปลงทุนที่ต่างประเทศเอง รู้ว่าเรื่องข่าวพ่อกับดาราคนนั้นไม่เป็นความจริง ผมแค่รับไม่ได้วันนั้นพ่อไม่มาแม้แต่ดูใจแม่”“พ่อ.. ขอโทษจริง ๆ ฮึก พ่อ.. รับปากแม่แกว่าถ้าไม่สำเร็จพ่อจะไม่กลับมา ตอนนั้นพ่อยังทำไม่ได้แล้วจะให้พ่อแบกหน้ามาเจอแม่แกได้ยังไง”“ผมปล่อยวางได้แล้วครับ พ่อก็เลิกโทษตัวเองเถอะ แล้วไปอยู่กับหลานไปอยู่กับผม”เจ้าสัวเงยมองหน้าลูกชายทันทีที่เขาเอ่ยเช่นนั้น ไม่คิดว่าเขาจะได้กลับไปอยู่กับลูกกับหลานอีกครั้งในบั้นปลายชีวิต แค่นี้คนแก่อย่างเขาก็ตายตาหลับแล้ว“ผมซื้อบ้านหลังข้าง ๆ ไว้ให้พ่อ
อาการแปลกประหลาดของคนสองคนอยู่ในสายตาผู้ใหญ่อย่างป้าไหมตลอด เธอรู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไรแต่ทว่าเจ้านายของเธอเป็นหมันทำให้เธอไม่แน่ใจอะไรสักอย่างได้แต่สังเกตอาการมาเรื่อย ๆ“หลิน กินแบบนี้มานานหรือยังลูก”“สักพักแล้วค่ะป้า ตัวบวมมาก ฮ่าฮ่าฮ่า”“ให้เสี่ยพาไปหาหมอหน่อยไหม หลินรู้สึกหรือเปล่า”กึก ! คำที่ป้าไหมพูดเธอเริ่มเข้าใจและจับจุดประสงค์ได้ คงไม่ใช่ว่าเธอจะตั้งครรภ์หรอกนะ แต่จะเป็นไปได้ไงในเมื่อเขาบอกเองว่าเป็นหมันวันถัดมาหลินขอให้เขาพาไปหาหมอตามที่ผู้ใหญ่แนะนำ แม้ในใจจะอยากมีลูกมากแต่ก็หวั่นอยู่เหมือนกันกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อใจเธอ กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริง ๆหลินนั่งรอผลตรวจอย่างกระวนกระวายใจ ส่วนคนที่ไม่รู้ว่าเธอขอร้องให้เขาพามาโรงพยายาลทำไมก็คงยังนั่งนิ่งโอบกอดคนตัวเล็กไม่ปล่อย“เชิญคุณวริศราค่ะ”“เฮีย~ เฮียเข้าไปกับหนูได้ไหมคะ”เขาพยักหน้าแล้วพยุงเธอเดินเข้าห้องตรวจ ใบหน้าสาวเจ้าแสดงออกถึงความกังวลอยู่มากจนเขาเครียดตามไปด้วยกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรที่ร้ายแรง“ยินดีด้วยนะครับคุณพ่อคุณแม่ ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้สิบเอ็ดสัปดาห์แล้วครับ”“เฮีย~”แทนที่เธอจะดีใจกล
จนเกือบหนึ่งทุ่มทั้งสองถึงได้เวลาก้าวขาออกจากบ้านไปวัดสักที วันนี้ที่วัดใหญ่มีการจัดรำวงการกุศลเพื่อหาเงินสร้างโบสถ์ ครอบครัวเธอเองก็มีชื่อนั่งเป็นประธานครั้งนี้ด้วย เพราะบริจาคไปถึงครึ่งแสน แม้จะไม่ได้อยากได้ชื่อเสียงอะไร แต่ทางวัดก็ใส่ให้อยู่ดี“มื้อนี้แม่ใหญ่สายคืองามแท้”หลินเอ่ยชมแม่ตัวเองที่เป็นสาวรำวงครั้งนี้ด้วย เสื้อขาวกระโปรงลายดอกพริ้วนั่นเธอเป็นคนจัดหามาให้ทั้งหมด พอเห็นแม่ตนแต่งตัวแบบนี้บ้างก็แปลกตาดีเหมือนกัน“ไปเหมาสักสองรอบไป อ่ะ”เสี่ยฮาร์นยื่นธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งให้ภรรยาก่อนที่เธอจะเดินไปบอกกรรมการวัด พร้อมซื้อมาลัยมาคล้องแม่ของเธอด้วย ความจริงมีมาลัยเงินที่เธอทำเองไว้แล้วแหละ แต่อยากอุดหนุนวัดด้วยเช่นกัน“ปะเฮีย”“ไม่เอาหลิน วันนั้นเฮียก็อายพอแล้ว หลินครับ~”เสียงออดอ้อนของเขาไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อมือน้อยของเธอดึงกึ่งลากเขาขึ้นเวที ก่อนที่หลาย ๆ คนจะเดินตามขึ้นไปด้วย เสี่ยใหญ่เดินตามผู้หญิงสองคนพร้อมปรบมือแปะ ๆ ไปด้วย รอยยิ้มของสองแม่ลูกทำให้จิตใจเขาเบิกบานลืมอายฟ้อนเล่นตามเธอไปด้วย“เฮ้อเหนื่อย !”“แก่แล้วก็งี้แหละ คิก ๆ”“แต่เอวดีนะ”“ชิ วนมาเรื่องนี้อีกแล้ว ตาแก่
เกือบเที่ยงที่ทั้งสองลืมตาตื่นและเดินลงมาจากบ้านพร้อมกัน สายสมรเองที่รู้อยู่แล้วได้แต่ยิ้มกริ่มดีใจที่ลูกสาวกับลูกเขยดีกัน ต่างจากบันลือที่ตอนนี้วิ่งเข้าไปในบ้านแล้ว“มึงยังกล้ามาอีกอยู่ติ หือ ! (มึงยังกล้ามาอีกเหรอ หือ !)”“พ่อใหญ่ลือ เจ้านิเฒ่าซือ ๆ บ่ฮู้จักความเนาะ ! (พ่อใหญ่ลือ แกนี่แก่เฉย ๆ ไม่รู้จักความเลยนะ !)”สายสมรวิ่งไปห้ามผัวตัวเองพร้อมด่าฉาดใหญ่ ก่อนจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ส่วนบันลือเองก็ไม่พอใจนักไม่ได้เต็มใจที่จะรับเขาเป็นลูกเขยเหมือนแต่ก่อน แค่เห็นว่าลูกสาวรักผู้ชายคนนี้มากเลยมองข้ามไปเสี่ยฮาร์นเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะหยิบของที่เตรียมมาตั้งแต่เมื่อวานลงจากรถ พานบายศรีเล็ก ๆ ถูกวางต่อหน้าพ่อตาแม่ยายพร้อมกล่าวขอขมาอย่างจริงใจ แต่ถึงอย่างนั้นบรรลือก็ไม่ได้ใจอ่อนลงสักนิดจนกระทั่งเขาหยิบขวดบรั่นดีนอกออกมา ทำเอาบันลือตาลุกวาวเป็นประกาย“เออ บักอันนี้มันอยู่เป็นเว้ย (เออ ไอ้นี่มันอยู่เป็นเว้ย)”ชายสูงวัยหยิบขวดเหล้าก่อนจะตบบ่าลูกเขยเบา ๆ แล้วเดินออกจากบ้านไปหาลุงในทันที ทำเอาสายสมรและหลินส่ายหัว“อีสาย !”เสียงเดือนเพ็ญตะโกนเรียกน้องสาวจากทางหน้าบ้านดังขึ้น สายสมรรีบ
“หนูครับ เฮียทำตามที่หนูขอทุกอย่างแล้วนะ คืนดีกับเฮียได้รึยัง”“นั่งสิคะ”เธอไม่ตอบที่เขาถามและไม่ได้ปฏิเสธเช่นกันแถมยังขยับให้นั่งด้วย ทำเอาเสือเฒ่าเจ้าเล่ห์ดีดดิ้นเป็นลิงโลดทึกทักเอาเองว่าเมียยอมคืนดีด้วยหลินหยิบกระดาษทิชชูที่ตัวเองพึ่งจะซื้อมาซับเหงื่อออกให้เขา ใบหน้าหล่อที่มองกี่ครั้งยังไม่เบื่อนี่เป็นของเธอของเธอคนเดียว และที่ทำอยู่ก็เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของทางอ้อมไม่ต้องการให้มดปลวกมาไต่ตอมเขาอีก“แกล้งผัวแบบนี้รู้ไหมจะโดนอะไร”“ชิ ! โอนให้หนูแต่แรกก็จบ”“หนูอยากได้เท่าไหร่ เอาไปได้เลย แถมไอ้ซีให้ด้วย”“เอามาเป็นกิ๊กเหรอคะ”“เดี๋ยวจะโดน”หลินหัวเราะหึในลำคอก่อนจะหันไปทางเวทีไม่สนใจเขา แต่ทว่ามือหนากลับสอดโอบเอวเธอเอาไว้พร้อมกับลูบคลำตรงนั้นของเธอเบา ๆ ยังที่มีเสื้อแขนยาวที่เธอคลุมขาเอาไว้ไม่อย่างนั้นคนคงเห็นกันทั้งลานนี่แหละไม่ถึงยี่สิบนาทีคนแก่ของเธอก็ซบหน้าลงที่แผ่นหลัง และเหมือนเธอจะรับรู้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของเขานั่นแสดงว่าเขาหลับไปแล้ว ในสถานที่ที่เสียงดังขนาดนี้ยังหลับได้ ต้องเหนื่อยแค่ไหนกันนั่งไปสักพักหลินจึงลาเพื่อนกลับ เพราะดูแล้วคนข้างหลังน่าจะต้องการพักผ่อนมากกว
“หลิน คือตื่นสวย.. เอ้า มาแต่เหิง (หลิน ทำไมตื่นสาย.. เอ้า มาแต่ตอนไหน)”“มาแต่มื้อคืนแล้ว เบิ่งเอาโลดลูกเขยเจ้ายายสาย (มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ดูเอาเลยลูกเขยแกยายสาย)”หลินลุกขึ้นลงไปข้างล่างทันทีที่ผู้เป็นแม่เข้ามา ส่วนสายสมรได้แต่มองสลับลูกสาวกับลูกเขยไปมาอย่างงุนงง“ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนเทิ้งเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว (ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนบนเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว)”“อื้อ แม่~ แม่ครับมื้อแลงพาน้องไปเบิ่งหมอลำแน่เด้อ ผมจ้างไว้เผื่อน้องสิคืนดีนำ (แม่ครับ ตอนเย็นพาน้องไปดูหมอลำด้วยนะ ผมจ้างไว้แล้วเผื่อน้องจะคืนดีด้วย)”“อื้อ ๆ แม่สิพาไปดอก นอนซะ ๆ (อื้อ ๆ แม่จะพาไปเอง นอนเถอะ ๆ)”ฮาร์นสลึมสลือปีนขึ้นเตียงเมียโดยมีแม่ยายสนับสนุน แขนหนาคว้าเอาหมอนสาวน้อยมากอดสูดดมกลิ่นหอมที่ตัวเองโปรดปราน ได้กอดหมอนก็เหมือนได้กอดคนนั่นแหละหลินกลับขึ้นมาบนห้องก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นสันนูน แต่ก็คงเป็นมารดาของเธอนั่นแหละที่อนุญาตเลยไม่ว่าอะไร“คุณ คุณไม่กลับหรือไง”หมับ ! “อ๊ะ !”ระหว่างที่ปลุกอยู่นั้นแขนเรียวเธอก็โดนกระตุกดึงลงไปกอดในอ้อมแขนของเขา มันแน่นจนเธอขยับไม่ได้แต่ก็ไม่อึดอัด“เมื่อไ
ผู้บริหารหนุ่มเดินเข้าออฟฟิศหลังจากหยุดไปหลายวัน ไม่ต่างจากแม่ค้าสาวเจ้าของคาเฟติดกัน ไม่ต้องสืบเสียให้ยากว่ามาด้วยกันหรือไม่เพราะมันแน่นอนอยู่แล้วซาร์นแทบจะย้ายข้าวของทั้งหมดไปอยู่คอนโดขนาดกลางของเธอ ทั้งที่ห้องของตัวเองกว้างกว่าสะดวกสบายกว่าเป็นไหน ๆ แต่ไม่ได้ดึงดูดเขาให้กลับเลยสักนิด เพราะถ้าให
“มึงจริงจังกับน้องเหรอวะ”ประโยคที่อาร์ทเอ่ยถามเล่นเอาคนฟังหันขวับกลับมา คนอย่างเขาเนี่ยนะจะจริงจังกับใคร แถมเป็นยัยเด็กปากดีคนนั้นอีกด้วย“ปากแบบนั้นกูไม่เอาทำเมียหรอก”“กะฟันแล้วทิ้งว่างั้น”“เออ”เขาพยักหน้าตอบสั้น ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว แต่เพื่อนเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เลย การกระ
ช่วงค่ำหลังจากเลิกกิจกรรมเทคแคร์มาเดินที่ตลาดใกล้คอนโดของตัวเองตามปกติ แต่ไอ้ที่ไม่ปกติเพราะเจอลุงรหัสของเธออีกนี่แหละ คงไม่ใช่ว่าตามเธอมาอีกหรอกนะ ทำเธอขายหน้าขนาดนั้นแล้วยังจะมาเอาอะไรอีกสาวน้อยเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่เห็นว่าอีกคนยืนรออยู่ ส่วนคนที่เหมือนเป็นอากาศธาตุต้องเอียงหัวมองตามแผ่นหลังบางไ
ลานเกียร์“พี่มิลค์ใช่เจ้าของคำใบ้ขาวมากกินได้ทุกวันไหมคะ”“จะใช่ไหมน้า หรือไม่ใช่”“ใช่แหละ ฮ่าฮ่าฮ่า รับแคร์เข้าสายรหัสได้ไหมคะพี่มิลค์”เทคแคร์ยืนกุมมือทำหน้าออดอ้อนพี่สาวที่เธอตามหามาทั้งบ่าย ขอร้องให้รับเธอเข้าร่วมสายรหัสอีกคน เพราะถ้าตอนนี้เธอยังหาพี่ไม่เจอตอนรวมนัดต้องโดนลงโทษให้ทำอะไรแผลง ๆ







![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)