ตอนที่ 8 ซวย

 

ลานเกียร์

“พี่มิลค์ใช่เจ้าของคำใบ้ขาวมากกินได้ทุกวันไหมคะ”

“จะใช่ไหมน้า หรือไม่ใช่”

“ใช่แหละ ฮ่าฮ่าฮ่า รับแคร์เข้าสายรหัสได้ไหมคะพี่มิลค์”

เทคแคร์ยืนกุมมือทำหน้าออดอ้อนพี่สาวที่เธอตามหามาทั้งบ่าย ขอร้องให้รับเธอเข้าร่วมสายรหัสอีกคน เพราะถ้าตอนนี้เธอยังหาพี่ไม่เจอตอนรวมนัดต้องโดนลงโทษให้ทำอะไรแผลง ๆ อีกแน่

“โอเคจ้า ยินดีต้อนรับเข้าสู่สายรหัสนะน้องเทคแคร์ เดี๋ยวพี่จะพาไปหาลุงรหัส ไปถึงก็แนะนำตัวนะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่มิลค์”

เธอยิ้มแฉ่งให้พี่สาวคนนั้นแล้วเดินตามตูดต้อย ๆ ด้วยความอารมณ์ดี ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องเครียดว่าจะได้ทำอะไรน่าอายต่อหน้าฝูงชนแล้ว

“พี่เซนต์ มิลค์พาน้องมาแนะนำตัวค่ะ”

แค่ได้ยินชื่อที่พี่รหัสเรียกเทคแคร์ก็ใจเต้นแรงทันที ชื่อแบบนั้นจะมีสักกี่คนกันในคณะนี้ แล้วทำไมโลกต้องเหวี่ยงให้เขามาอยู่ในวงโคจรของเธอตลอด มันจะบังเอิญเกินไปไหม

“สวัสดีค่ะ ชื่อเทคแคร์นะคะ ขอฝากตัวด้วยค่ะ”

“แค่ฝากตัวเหรอครับ ฝากใจด้วยไหม”

ไม่ใช่เสียงเขาที่พูด แต่เป็นเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกันต่างหาก ส่วนว่าที่ลุงรหัสของเธอเอาแต่เก๊กท่ามองทำหน้ากวนตีนใส่จนอารมณ์ที่เธอข่มไว้ในใจเริ่มจะคุมไม่อยู่

“ถ้าพี่ไม่รับเข้าสายล่ะ”

“พี่เซนต์ อย่าแกล้งน้องมันเลย”

มิลค์หันมองคนน้องสลับกับคนพี่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ความรู้สึกของเธอเหมือนสองคนนี้ไม่ใช่พึ่งเคยเจอกันครั้งแรก สายตามันเหมือนเชือดเฉือนกันอยู่ตลอดเวลา หรือเธออาจจะคิดมากไปเอง

“พี่รับก็ได้.. แต่เต้นเป็ดก่อนดิ”

“ฮื่อ !”

เสียงถอนหายใจดังแรงจนอีกคนขมวดคิ้วมอง แต่ก็คงไม่เท่าเธอที่แทบจะเดินเข้าไปเตะเป้าเขาอีกสักครั้ง เธออุตส่าห์ดีใจแล้วว่าไม่ต้องทำอะไรแปลก ๆ ต่อหน้าคนอื่น

“ไม่ทำ ?”

“ทำค่ะ !”

เสียงแข็งกร้าวสื่อถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งจนเพื่อนของเขาทั้งสามหันมองคนสั่ง แต่เขาก็ยังคนเก๊กหน้าหล่ออยู่อย่างนั้น แถมยังยกเท้าขึ้นพาดหน้าขาตัวเองกระดิกมันนั่งรอดูเธอ

ก้าบ ก้าบ ก้าบ เป็ดอาบน้ำในคลอง~

คนตัวเล็กยืนเต้นต่อหน้าลุงรหัสของเธอความอยากอายแทบไม่มีมีแต่ความโกรธอยากจะกระชากหัวเทา ๆ แล้วตบปากที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาให้เลือดอาบ

แปะ แปะ แปะ ! ทันทีที่เธอเต้นจบเสียงปรบมือก็ดังขึ้นพร้อมผงกหัวชื่นชม เทคแคร์ยืนจ้องหน้าเขาอย่างคาดโทษ เป็นอีกครั้งที่เธอจำไว้ในใจว่าผู้ชายคนนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับเธออีกต่อไป

“ยินดีต้อนรับเข้าสายครับ แอดเฟสมาด้วย มิลค์ดึงน้องเข้ากลุ่มด้วยนะ”

“ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

มิลค์และเทคแคร์เดินกลับไปยังลานกลาง สีหน้าของน้องรหัสใหม่บ่งบอกถึงความไม่พอใจแต่ต้องนิ่งไว้ไม่ให้พี่สาวได้รู้ความจริง ถ้าเป็นคนอื่นเธออาจจะไม่อารมณ์เสียขนาดนี้หรอกแต่นี่เป็นเขา คนที่ขโมยจูบแรกของเธอไป

“แม่งซวยฉิบหาย ! ได้ไอ้พี่คนนั้น”

“ได้ใคร”

“ไอ้พี่เซนต์ !”

“หูย คนหล่อของน้องม่อน”

 “หึ ! มีดีแค่หน้าตานั่นแหละ”

เธอส่งเสียงครางด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาจ้องมองไปที่เขาอย่างเอาเรื่อง ริมฝีปากอวบอิ่มยู่เข้าหากันไม่ต่างจากคิ้วที่กำลังขมวดม้วน

หลังจากผู้หญิงสองคนเดินออกจากตรงนั้น เพื่อนทั้งสามก็จ้องเขม็งมาที่เขาโดยมิได้นัดหมายกันมา สายตาทั้งสามคู่เหมือนมีเรื่องที่ต้องการพูด

“ไม่กลัวน้องเขาโกรธเหรอไปแกล้งแบบนั้น”

อาร์ทเอ่ยถามเพราะเป็นห่วงแต่ทว่าอีกคนที่มั่นอกมั่นใจมั่นหน้ากลับไร้ความรู้สึกกังวล มีแต่ความรู้สึกที่ว่าตนเองชนะ

“พี่เซนต์ค่ะ พี่ใช่พี่รหัสเอญ่าไหม คำใบ้หัวไม่ดำครับ”

แต่ไม่ทันที่เซนต์จะตอบเพื่อนเสียงสาวน้อยปีหนึ่งก็แทรกขึ้นมาก่อน ผู้ชายทั้งสี่มองไปยังเด็กสาวที่เดินเข้ามาใหม่ด้วยความงงงัน ไม่มีใครบอกเหรอว่าคำใบ้เป็นของปีสอง ส่วนปีสามเป็นแค่ลุงรหัสที่น้องต้องมาแนะนำ

“ไม่ครับ”

เซนต์เอ่ยปฏิเสธอย่างเรียบง่ายไม่มีใบหน้าที่ยิ้มแย้มหรือโกรธเกรี้ยวอะไร เพราะคนที่เขาสนใจกำลังมองอยู่นั่นมันทำให้เขาเลือกที่จะตอบคนตรงหน้า

“เอ่อ งั้นเอญ่าขอไอจีพี่ได้ไหม หมายถึงพี่ ๆ ทุกคนเลยนะคะ”

“ได้ครับ เอ็กซ์อีเอ็นทีดอทเควี”

เขาบอกทีละตัวให้เธอค้นหาเอาเองก่อนที่คนอื่น ๆ จะบอกชื่อช่องทางของตัวเองเช่นกัน

“ใช้ความหล่อของกูให้เป็นประโยชน์หน่อยสิครับเพื่อน”

เมื่อเอญ่าเดินจากไปรอยยิ้มของเสือหนุ่มตัวนี้ก็ผุดขึ้นทันทีพร้อมมองไปยังเด็กแว่นที่กำลังหน้าหงิกหน้างอมองมาที่เขาเช่นกัน

อาการนี้ไม่ใช่ว่ากำลังหึงหวงเขาอยู่หรอกเหรอ..