บทที่ 4

บทที่ 4

เอิงเอยเดินตามเจ้าของบ้านอย่างเจ้าสัวมาถึงภายในห้องทำงานของอีกคน เมื่อย่างก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว เจ้าสัวปรัชกรณ์ก็เดินไปนั่งยังเก้าอี้ประจำตัวของตัวเอง โดยทิ้งให้เอิงเอยยืนยิ่งอยู่กลางห้อง

เอิงเอยทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนมองเจ้าของห้องอยู่แบบนั้น

“คุณ…ไม่สิ เจ้าสัวจะให้เอยนั่งตรงไหนคะ” เอิงเอยตัดสินใจถามออกไป แต่สุดท้ายแล้วก็ได้คำตอบมาเพียงความเงียบ “เจ้าสัวปรัชกรณ์คะ จะให้เอยนั่งตรงไหนคะ”

“พูดกับผู้เสียงแข็ง ๆ แบบนี้เหรอ” เจ้าสัวปรัชกรณ์เงยหน้าจากกองเอกสารมามองใบหน้าของเอิงเอยแทน

“แล้วเจ้าสัวจะให้เอยนั่งตรงไหน”

จากคราแรกที่มีคำลงท้าย พอได้ยินอีกคนตำหนิมาแบบนั้นเอิงเอยเลยเปลี่ยนทั้งน้ำเสียง และไม่พูดคำลงท้ายซะด้วยเลย

เจ้าสัวปรัชกรณ์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินตรงมาหาเอิงเอย ในตอนนี้หญิงสาวได้แต่ค่อย ๆ เดินถอยหลัง แต่แล้วเมื่อไร้ทิศทางหนีก็ต้องยอมที่จะพิงหลังไปกับผนังห้อง โดยที่เจ้าสัวของห้องอย่างเจ้าสัวปรัชกรณ์ยังคงเดินตามมาเรื่อย ๆ และจนสุดท้ายก็เกือบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

เจ้าสัวปรัชกรณ์เอื้อมมือไปแตะใบหน้าแสนหวานของเอิงเอยและหลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ลูบไล้ตามกรอบหน้าของอีกคนเบา ๆ ตัวเขาค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้กับบริเวณหูของเอิงเอย ทำเอาเอิงเอยแก้มและหูเริ่มขึ้นสีแดงจาง ๆ ด้วยความเคาะเขิน

เอิงเอยยกมือขึ้นมาดันหน้าอกของเจ้าสัวปรัชกรณ์ออก แต่ทว่าดันเท่าไหร่ก็ไม่ออกสักที จนสุดท้ายเองเป็นเจ้าของห้องทำงานแห่งนี้เป็นฝ่ายรวบมือของเอิงเอยทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน

“ใจเย็น ๆ เอิงเอย ฉันไม่ทำอะไรเธอในตอนนี้หรอก”

“เจ้า… เจ้าสัวก็ถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะ เอยหายใจลำบากนะ”

อย่างที่เคยบอกไปว่าใบหน้าแสนหวานแบบนี้มักจะมีความดื้อซ่อนอยู่ และในตอนนี้เอิงเอยกำลังแสดงความดื้อออกมา

“หายใจลำบากเหรอ”

เจ้าสัวปรัชกรณ์แกล้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าของเอิงเอยอีกนิด แต่ในครานี้เอิงเอยไม่ยอมให้ตัวเองโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียว เพราะตัวเธอก็กล้าที่จะสบตากับคนตรงหน้าแล้ว กลายเป็นว่าเจ้าสัวปรัชกรณ์ที่ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งว่าปลายจมูกของทั้งสองคนใกล้กันเกินไป

เอิงเอยเอียงคอเล็กน้อย ส่วนเจ้าสัวปรัชกรณ์นั่นเห็นแบบนั้นแล้วก็มีเสียง ‘หึ’ หลุดออกมาจากลำคอ แต่ก็ใช่ว่าคนอย่างเจ้าสัวปรัชกรณ์จะปล่อยเวลานี้ไปโดยเปล่าประโยชน์

เจ้าสัวปรัชกรณ์เอื้อมมือมาจับกรอบหน้าของเอิงเอยอีกครั้งแต่ในครั้งนี้ตัวเขาค่อย ๆ บีบแก้มของอีกคนด้วยแรงไม่หนักมากนัก หลังจากนั้นเจ้าของบ้านอย่างเจ้าสัวก็โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้นจนกลายเป็นว่าในตอนนี้เจ้าสัวปรัชกรณ์กำลังมอบจูบให้กับเอิงเอย ทางด้านของหญิงสาวอย่างเอิงเอยที่ยังคงไร้ความสามารถในด้านนี้ทำได้ไม่ดีนัก แต่ในส่วนตรงนี้นั่นทำเอาคนอย่างเจ้าสัวปรัชกรณ์หลงเสน่ห์ได้ไม่น้อยเลย

“อึก…” เสียงหลุดครางออกมาจากปากของเอิงเอย ตัวเธอดันหน้าอกของเจ้าสัวปรัชกรณ์ออกจากตัวเอง ในครานี้เจ้าสัวยอมถอยหลังเสียโดยดี

“หึ เดี๋ยวฉันให้คนเอาสัญญามาให้เธออ่าน”

เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่ยิ้มมุมปากส่งท้าย และเดินกลับไปนั่งที่เดิม ส่วนทางด้านของเอิงเอยแทบจะนั่งลงไปกองกับพื้น เข่าของเธออ่อนอย่างเห็นได้ชัด และนั้นทำให้เจ้าสัวที่คอยมองดูอยู่หัวเราะในลำคอขึ้นมาเบา ๆ

เอิงเอยพยายามที่จะกลับมาหายใจให้เป็นปกติก่อนที่จะเดินไปนั่งบริเวณโซฟาที่รับรองสำหรับคุยงาน เอิงเอยนั่งลงโดยที่เอาหนอมอิงมาวางไว้บนตักของตัวเองเพื่อระวังไม่ให้กระโปรงเปิดขึ้น

ในระหว่างนี้ท่านเจ้าสัวเองก็คอยเซ็นเอกสารไปเรื่อยเปื่อย ส่วนเอิงเอยก็ใช้เวลานี้สำรวจภายในห้องแห่งนี้ และรวมไปถึงสำรวจใบหน้าของว่าที่เจ้านายของตัวเธอเองด้วย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทั้งสองคนหันไปมองตามประตู เพียงไม่นานคนด้านหลังประตูก็เปิดออกมาปรากฏว่าเป็นแทนคุณนั่นเอง

“นี่ครับสัญญาที่คุณเอิงเอยต้องอ่าน และต้องเซ็นให้เรียบร้อย”

เอิงเอยพยักหน้าแทนคำตอบ และใช้เวลาที่เหลืออ่านเอกสารที่ได้รับมา

กฎของการเป็นเด็กเลี้ยงของท่านเจ้าสัวปรัชกรณ์

- อย่าแสดงตัวตนว่าเป็นอะไรกับท่านเจ้าสัวปรัชกรณ์

- อย่าคิดที่จะรักท่านเจ้าสัวปรัชกรณ์

- เวลาที่ท่านเรียกหา ต้องรีบมา

- ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

- เงินเดือนจะได้รับ 200,000 บาทต่อเดือน

- มีรถ มีคอนโด ให้อยู่ แต่ห้ามพาคนนอกเข้าห้อง

- ท่านเจ้าสัวจะไปหาตอนไหนก็ได้ และตอนนั้นต้องพร้อมที่จะรับใช้ท่านเจ้าสัวเสมอ

เอิงเอยอ่านไปด้วยพยักหน้ารับทราบไปด้วยก่อนที่จะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

‘ห้ามรัก’ งั้นเหรอ คนอย่างเจ้าสัวปรัชกรณ์มีอะไรให้หลงรักกัน

                

“เงินเดือนสองแสนต่อเดือน… นี่จริงหรือเปล่าคะ” เอิงเอยถามออกไปความแน่ใจว่าอ่านผิดไปหรือเปล่า

“แล้วเธอเห็นว่าฉันเป็นคนหลอกลวงเหรอ ถึงคิดว่าเงินสองแสนนั้นฉันถึงให้เธอไม่ได้”

“ก็เงินตั้งเยอะนี่คะ ใครเขาจะให้กันเยอะขนาดนั้น”

“มากกว่าสองแสนฉันก็ให้เธอได้”

“แล้วทำไมไม่ให้คะ” เอิงเอยถามออกไปพลางทำสีหน้ากวนนิดหน่อย ก่อนที่จะยกยิ้มให้กับอีกคน แต่ทว่าเจ้าสัวเองก็คงรู้ว่าเป็นยิ้มแบบใด

“เธอมีค่ามากกว่าเงินสองแสนหรือไง”

คำนี้ที่เจ้าสัวเอ่ยออกมาทำเอิงเอยเถียงไม่ออกเลย ก็จริงคนอย่างเอิงเอยไม่มีค่าพอสำหรับใครทั้งนั้น ขนาดแม่แท้ ๆ ยังทิ้งกันไปเลย

“สองแสนก็มากพอแล้วค่ะ” เอิงเอยไม่อยากที่จะเถียงต่อไปแล้ว

“รีบเซ็นซะ เดี๋ยวฉันจะให้คนพาเธอไปที่คอนโดของเธอ”

“คอนโดเป็นชื่อใครเหรอคะ”

“ชื่อฉัน แต่อาทิตย์หน้าจะโอนเป็นชื่อของเธอ”

“ขอบคุณค่ะ” เอิงเอยยกมือขึ้นมาไหว้พลางพูดขอบคุณ “มีอะไรที่เอยต้องระวังมากกว่านี้ไหมคะ”

“มี”

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องลูกสาวของฉัน”

“อ่า… คุณหนูปริม” เอิงเอยเอ่ยออกมาเบา ๆ “มีเรื่องอะไรที่เกี่ยกวับคุณหนูที่เอยต้องระวังเหรอคะ”

“เธอต้องคอยมาอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับลูกสาวของฉันทุกวัน”

“แต่เอยมีเรียน” เอิงเอยแทรกขึ้นทันที

“ฟังผู้ใหญ่พูดไม่จบแล้วแทรกขึ้นมา เธอคิดว่ามันควรไหม”

น้ำเสียงที่ดังขึ้นมาเชิงตำหนิ ทำเอาเอิงเอยขนลุกเพราะกลัวคนตรงหน้า ตัวเธอค่อย ๆ ก้มหน้าลง

“เอยขอโทษค่ะ”

เธอพูดขึ้นมาเบา ๆ พลางยกมือไหว้ขอโทษ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของเจ้าสัวปรัชกรณ์อีกครั้ง

“ในระหว่างที่เธอไม่มีเรียนก็มาอยู่กับหนูปริม วันไหนมีเรียนก็ไปเรียน ฉันไม่ได้บอกให้เธอขาดเรียน”

“เอยขอโทษค่ะ แล้วเอยต้องงานวันไหนคะ”

“งานอะไรล่ะ”

“ก็งาน… แล้วเจ้าสัวอยากให้เอยทำอะไรก่อนละคะ”

“หึ… วันนี้เธอเตรียมตัวไปอยู่ที่คอนโดใหม่เถอะ เพราะเมื่อกี้ถือว่าฉันได้ทดลองงานไปแล้ว”

“คะ… ทดลองงานงั้นเหรอ”

เอิงเอยนึกไปตอนที่พวกเราสองคนจูบกันอย่างดูดดื่ม แต่นึกได้เพียงไม่นานนัก ก็เป็นเจ้าของห้องอีกนั่นแหละที่ทำลายบรรยากาศเมื่อกี้ไป แต่ก็ดีแล้วถ้าเอิงเอยนึกนาน ๆ อาจจะมีหน้าแดงขึ้นมาจนทำให้ใครบางคนแถวนี้รู้เอาได้

“แทนคุณ ไปส่งเธอด้วย”

“ได้ครับเจ้าสัว”

เอิงเอยหันไปมองเจ้าของห้องทำงานนี้อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้สนใจที่เธอกำลังจะเดินออกไปเธอเลยหันกลับไป และเดินตามหลังของแทนคุณไปติด ๆ

แต่เมื่อเอิงเอยเดินออกไปได้ไม่เท่าไหร่นัก เจ้าสัวปรัชกรณ์ก็เงยหน้าขึ้นมา และมองไปที่ประตูห้องทำงานของตัวของก่อนที่จะยกยิ้มมุมปากขึ้นมา