บทที่ 3

บทที่ 3

“ให้เอยออกไปก่อนไหมคะ”

เอิงเอยเธอชอบเด็กแต่แค่ในครั้งนี้… เธอรับมือไม่ถูก

เสียงของเอิงเอยเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่หันไปมองใบหน้าของเจ้าสัวปรัชกรณ์อย่างรอคอยคำตอบ แต่กลับได้รับความเงียบกลับมาแทน

'คุณหนูปริม' เปลี่ยนจากมองหน้าของเอิงเอยเปลี่ยนไปเป็นหันหน้าไปซบกับอกหนาของผู้เป็นพ่อแทน

“ป๊าจะเอาคนนี้มาเป็นแม่ของหนูปริมเหรอคะ” เสียงใส ๆ ของเด็กน้อยเอ่ยขึ้นมาก่อนที่เงยหน้าไปมองที่เอิงเอยทีล่ะนิด

เอิงเอยทำสีหน้าลำบากใจ แต่กระนั้นก็รู้ว่าสิ่งที่เด็กน้อยเอ่ยถามออกมามันไม่ใช่ความจริง ความจริงมีเพียงอย่างเดียวคือ ‘เอิงเอยเป็นเพียงแค่เด็กเลี้ยงของเจ้าสัวปรัชกรณ์เพียงแค่นั้น’

เอิงเอยยอมรับสถานะของตัวเองดีในตอนนี้ เพราะอย่างไรเสียเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นเลย

“ไม่ค่ะ… ไม่มีใครมาแทนที่แม่ของหนูได้เลย”

“จริงเหรอคะ… ไม่มีใครมาแทนที่ของแม่หนูปริมจริง ๆ นะคะ”

“ค่ะ แม่ของหนูปริมก็คือของหนูปริมเท่านั้น ไม่ใช่คนอื่นค่ะ”

เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงชัดเจน ก่อนที่จะโอบกอดพลางลูบหลังของลูกสาวเบา ๆ เพียงไม่นานนักดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะดีขึ้น แต่ทว่าสายตาที่ยังคอยมองเอิงเอยยังคงเป็นสายตาที่ไม่ชอบเช่นเดิม

“ป๊าจะแนะนำให้รู้จักพี่เขานะคะ”

“หนูปริมไม่อยากรู้จักค่ะ”

เด็กน้อยเอ่ยขึ้นพลางกอดอกมองไปที่เอิงเอยก่อนที่จะเริ่มลุกขึ้นเตรียมตัวเดินออกไปจากบริเวณนี้แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเดินไปไหน ผู้เป็นบิดาดึงแขนลูกสาวไว้เบา ๆ ก่อนที่กอดและดึงให้ลูกสาวมานั่งบนตักของตัวเอง

“ปะป๊า… หนูปริมไม่ชอบ” เด็กน้อยบอกสิ่งที่ตัวเองรู้สึกให้พ่อของตัวเองได้ฟัง

“ไม่เป็นไรค่ะ เพียงแค่ทำความรู้จักไว้ก็พอ”

“ก็ได้ค่ะ แต่อย่าเขามายุ่งกับหนูปริม”

“แต่พี่เขาจะมาเป็นพี่เลี้ยงของหนูปริมน่ะสิคะ คงจะไม่ยุ่งกันไม่ได้หรอก”

“ปะป๊า!” เสียงของหนูปริมที่เสียงดังขึ้นมาเพราะไม่ชอบใจกับสิ่งที่บิดาของตัวเองเอ่ยขึ้นมา

เอิงเอยที่ได้ฟังแบบนั้นก็แสดงสีหน้าตกใจออกมาก่อนที่จะเงยหน้าไปมองที่เจ้าสัวปรัชกรณ์ เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้เงยหน้าหน้ามามองที่ตัวเองก็หันไปหาคำตอบกับคนสนิทของเจ้าสัวแทนอย่างแทนคุณที่กำลังมองมาทิศทางนี้ อีกคนได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ เชิงว่าไม่อยากตอบอะไรทั้งนั้น

“ใจเย็น ๆ แล้วฟังปะป๊านะคะ”

น้ำเสียงที่เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยออกมาเป็นน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มต่างกับตอนที่พูดกับเอิงเอยอย่างสิ้นเชิง

“พี่เขาจะมาเป็นพี่เลี้ยงให้หนูปริม วันนั้นหนูปริมบอกปะป๊าว่าต้องการเพื่อนเล่นด้วยไม่ใช่เหรอคะ พี่เขาใจดีนะคะ”

เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ตัวเขาเงยหน้ามองใบหน้าของเอิงเอยเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะได้สบตากัน

“พี่เขาเป็นอะไรกับปะป๊า”

“เป็นพี่เลี้ยงของหนูปริมค่ะ”

เจ้าสัวปรัชกรณ์ตอบไม่ตรงคำถามเลย 

“หนูปริมจะเอาแต่ใจให้ถึงที่สุดเลย!” เด็กน้อยเอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่จะวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุดก่อนที่ปะป๊าตัวเองจะจับได้

เจ้าสัวปรัชกรณ์ส่ายหน้าให้กับความดื้อของลูกสาวตัวเอง มองลูกสาววิ่งหนีขึ้นบันไดไปจนลับสายตา หลังจากนั้นก็หันมาสนใจคนที่นั่งอยู่ข้างกายของตัวเอง

“ได้ยินแล้วใช่ไหมว่าฉันจะให้เธอมาทำอะไรที่นี่”

“เอยไม่เคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กค่ะ”

“ก็ลองดู”

“คุณ… เอ่ยเจ้าสัวจะให้เอยมาเป็นแค่พี่เลี้ยงของคุณหนูปริมจริง ๆ เหรอคะ”

“เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น”

เจ้าสัวตอบด้วยน้ำเสีที่จริงจังก่อนที่จะเอื้อมมือขยับแว่นของตัวเองเล็กน้อย หลังจากนั้นเองก็ลุกขึ้นพลางจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้ดูเรียบร้อย

เจ้าสัวปรัชกรณ์ก้มลงมองเอิงเอยก่อนที่เอ่ยออกคำสั่งขึ้นมา

“เดินตามฉันไปที่ห้องทำงานด้วย”

“ห้องทำของเจ้าสัวอยู่ตรงไหนคะ”

“แค่เดินตามฉันไป”

เจ้าสัวไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกทำเพียงแค่เดินขึ้นบันไดโดยไม่ได้สนใจคนด้านหลังเลยว่าจะเดินตามมาทันหรือเป็น เอิงเอยก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะได้เดินตามอีกคนให้ทัน แต่ทว่าชุดกลับบ้านที่เธอใส่อยู่ในตอนนี้เป็นชุดเดรสที่ยาวเลยหัวเข่าไปเล็กน้อย ถ้าเกิดวิ่งเร็ว ๆ กระโปรงก็อาจจะเปิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้นแล้วเธอจึงต้องคอยระวัง

ชุดใส่กลับบ้านที่เธอกำลังใส่ในตอนนี้เป็นชุดที่แทนคุณได้บอกไว้ว่าทางด้านของเจ้าสัวให้คนเตรียมไว้ให้ และต้องการที่จะให้เธอได้ใส่ชุดนี้กลับ เพราะว่าคนที่มารับเธอกลับบ้านคือเจ้าสัวปรัชกรณ์ เธอเลยจำใจต้องใส่ชุดนี้

                

เมื่อเธอเดินผ่านเหล่าแม่บ้านไปก็มีเสียงซุบซิบเกิดขึ้น

“คนนั้นจะมาเป็นคุณนายเหรอป้า” เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับเอิงเอยพูดขึ้น

“ไม่ใช่หรอกน่า เอ็งก็น่าจะได้ยินไม่ใช่หรือไงว่าคนนั้นจะมาพี่เลี้ยงให้คุณหนูปริมเฉย ๆ”

“คุณหนูปริมไม่มีทางชอบแน่นอน”

“คุณหนูปริมเคยชอบผู้หญิงคนอื่นนอกจากแม่ตัวเองด้วยหรือไง” เด็กสาวอีกคนพูดขึ้นบ้าง

“ไป ๆ ไปทำงานได้แล้วไม่ใช่เรื่องของพวกเรา”

“พวกหนูก็นึกว่าป้าจะรู้นี่น่า เห็นทำงานกับเจ้าสัวท่านมานาน”

“เป็นคนใช้จะไปรู้เรื่องของเจ้านายได้ยังไง”

“พูดกันจบหรือยังจะได้ไปทำงานกันต่อ”

เสียงเข้ม ๆ ดังขึ้นมาเมื่อเหล่านักซุบซิบหันไปมองก็ปรากฏให้เห็นว่าเป็นแทนคุณคนสนิทของเจ้านายตัวเองนั่นเอง

“คุณแทนคุณ”

“เอาเวลาไปทำงานเถอะครับ อย่าไปพูดเรื่องเจ้านายเลย อีกอย่างอย่าให้ผมได้ยินว่าพวกคุณคุยเรื่องพวกนี้ให้กับคุณหนูปริมได้ยินนะครับ ไม่นั้นเรื่องพวกนี้ถึงหูของเจ้าสัวแน่นอน”

เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วเหล่าแม่บ้านทั้งหลายต่างก็รีบแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง ทำเอาแทนคุณที่เห็นแบบนั้นก็ต้องส่ายหน้าให้กับความที่ของเม้าท์ของแม่บ้านของบ้านหลังนี้