ตอนที่ 6 หนูงอนค่ะ

การเปิดเรียนช่วงแรกของปีสามไม่ได้แย่ไปเสียทีเดียว มันก็แค่เหนื่อยก็เท่านั้น ตั้งแต่วันนั้นที่พี่พีทบอกว่าคิดถึง จู่ ๆ ร่างกายก็เหมือนโดนหยุดเอาไว้ชั่วคราว เกิดอาการสมองเบลอ หูดับ เหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน และเห็นแต่พี่พีทที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน คิดถึงมาก คนตัวเล็กคิดถึงเขามากเขาจะรู้ไหมนะ วันนั้นที่ได้ไปเจอเขา เธอก็ไม่เป็นตัวเองอีกต่อไป อาการเขินจนทำอะไรไม่ถูกจนเขาแซวว่า สงสัยเรียนเยอะจนเบลอไปหมด กว่าจะออกจากร้านมาได้ขาแทบหมดแรงไม่มีแรงยืน เพราะความอ่อนระทวยและใจที่เต้นแรง 

ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบเดือน เธอสาวแวะไปหาเขาบ่อยขึ้น แต่ก็เจอเขาบ้างไม่เจอเขาบ้าง แต่อย่างน้อยก็ได้เจอเขาบ่อยกว่าเมื่อปีที่แล้ว ดูเหมือนเขาจะมีท่าทีตอบกลับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้มีหวังบ้างแล้วจากที่อยากจะถอดใจ วันนี้คนตัวเล็กกลับมาบ้านในช่วงวันหยุด เพราะพี่ชายนั้นโทร.ตามให้กลับบ้าน  

“วันนี้พี่ลีให้หนูกลับมาที่บ้าน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ลัลนามองพี่ชายของตัวเองอย่างสงสัย เพราะหน้าตาของเขาดูเครียดผิดปกติ 

“เดี๋ยวรอพ่อกับแม่กลับบ้านมาก่อนเราค่อยคุยกัน” เสียงที่เคยอบอุ่นในตอนนี้ฉายแววความตึงเครียดจนคนตัวเล็กนั้นจะเครียดตามไปด้วย

“พี่ลีมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง พี่ชายเธอนั้นถ้าไม่ใช่เรื่องซีเรียสจริง ๆ เขาจะไม่มีสีหน้าแบบนี้เด็ดขาด

“งั้นหนูไปเดินเล่นรอนะคะ” คนตัวเล็กบอกกับคนเป็นพี่พร้อมกับเดินออกมาที่สวนเพื่อสูดอากาศให้ผ่อนคลายระหว่างรอรับฟังเรื่องที่คาดว่าน่าจะซีเรียสในอีกไม่กี่ชั่วโมง

ในสวนหลังบ้านยังคงเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจให้กับคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี ทั้งการจัดสวน น้ำพุ หรือไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาปั้นที่เอาไว้ตกแต่งสวน รวมทั้งตุ๊กตาปั้นที่เธอและพี่ชายเป็นคนปั้นเองกับมือเพื่อเอามาตกแต่งสวนในตอนเด็ก หญิงสาวเดินมานั่งที่ม้านั่งใกล้ ๆ กับน้ำพุ พลางมองไปรอบ ๆ อีกครั้งพร้อมกับสูดอากาศให้ผ่อนคลาย ไม่ว่าเรื่องที่พี่ชายของเธอจะพูดคือเรื่องอะไร เธอจะได้รับมือได้ทัน และต้องรับมันให้ได้

ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ เสียงรถที่คาดว่าน่าจะเป็นของคุณพ่อและคุณแม่น่าก็มาถึงหน้าบ้าน วันนี้เห็นว่าคุณพ่อพาคุณแม่ไปเดินซื้อเสื้อผ้ากับพาไปเที่ยวที่ไหนสักที่ ดูแล้วท่านทั้งคู่คงมีความสุขจนลืมว่าลูกสาวคนนี้กลับบ้านมา ดูสิ มันน่าน้อยใจจริง ๆ คนตัวเล็กจึงลุกเดินเข้าไปในตัวบ้านเพราะมันใกล้มื้อเย็นของวันแล้ว

“ของเยอะเลยนะคะวันนี้” หญิงสาวเดินมาก็พบกับบรรดาสาวใช้ที่กำลังเดินถือของเข้ามาเต็มไม้เต็มมือไปหมด ก่อนเอาไปไว้ที่ชั้นสอง ของบ้าน 

“วันนี้พ่อเขารวยอะไรมาก็ไม่รู้พาแม่ไปซื้อของเยอะเลยลูก” คนเป็นแม่เดินเข้ามากอดลูกสาวพลางหอมแก้มเนียนของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนแข็งทื่อด้วยท่าทางงอน ๆ จนคนเป็นแม่นั้นสังเกตได้

“อ๋อ โอเคค่ะ” ลัลนาพยักหน้าตอบกลับก่อนจะหันไปมองคนเป็นพ่อที่กำลังยิ้มมาให้

“ลูกสาวงอนอะไรแม่กับพ่ออีกคะเนี่ยคนเก่ง” 

“วันนี้พี่ลีเรียกหนูกลับมาด่วน หนูกลับมาไม่มีใครอยู่บ้านสักคน” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ พร้อมกับทำหน้างออย่างน่าเอ็นดู

“โอ๋ ๆ แม่ขอโทษนะคะ วันหลังเดี๋ยวแม่รอหนูกลับมาแล้วเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันนะ” คนเป็นแม่พูดปลอบใจลูกสาวก่อนจะพากันเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้พี่ลีนั่งอ่านเอกสารอะไรสักอย่างรออยู่

เมื่อทุกคนมากันพร้อมหน้าจึงเลือกที่จะกินข้าวกันก่อนจะได้พูดคุยกันอย่างจริงจัง และพี่ลีเป็นคนเอ่ยขึ้นระหว่างที่กำลังกินข้าวว่าวันนี้มีเรื่องจะมาปรึกษาพ่อกับแม่และถามคนตัวเล็ก เมื่อกินข้าวกันอยู่หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยดี เหมือนกำลังมีสังหรณ์แปลก ๆ คนเป็นพ่อกับแม่ตอบรับกลับอย่างยินดีที่จะฟัง แต่เรื่องบนโต๊ะอาหารของเราจะไม่คุยกันเรื่องซีเรียสหรือเรื่องอะไรที่ทำให้คนอื่นไม่สบายใจและรู้สึกไม่อยากอาหาร และแล้วมื้อเย็นก็จบลง ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง

“พ่อครับ เรื่องที่ผมจะปรึกษาคือเรื่องนี้ครับ” คนพี่ยื่นเอกสารบางอย่างให้กับคุณพ่อและคุณแม่

“เอกสารเรียนต่อที่ต่างประเทศ เราจะไปเรียนต่อเหรอเจ้าลี” คนเป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย เพราะพี่ชายนั้นก็เรียนจบแล้วเป็นถึงดอกเตอร์แล้วจะเรียนอะไรเพิ่มอีก แถมไปเรียนถึงต่างประเทศ หรือเขาจะไปหาความรู้เพิ่มเติมเหรอ หรืออาจจะไปศึกษาดูงานที่นั่น

“ผมเปล่าครับ อันนั้นเป็นของน้องนา” คนพี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมาทางน้องสาวที่ตอนนี้นั่งทำหน้างอและไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ชายพูด

“พี่จะให้หนูไปเรียนต่างประเทศเหรอ หนูยังเรียนไม่จบเลยนะหนูเพิ่งจะปี 3 เอง” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจและไม่อยากไปเรียนที่ต่างประเทศอีกด้วย

“พี่อยากให้เรามาช่วยงานที่บ้านหลังเรียนจบ พี่ไม่ได้ให้เราไปตอนนี้สักหน่อย” คนพี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นเพื่อให้คนตัวเล็กได้ใจเย็นลง เพราะดูท่าน้องสาวจะไม่ยอมไปง่าย ๆ

“หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น” หญิงสาวยืนกรานที่จะไม่ไปเรียนที่นั่นพร้อมกับนั่งกอดอกอย่างเด็กเอาแต่ใจ ทุกคนรู้ดีว่าท่าทางแบบนี้ของเธอในตอนนี้ใครพูดอะไรก็คงไม่ฟัง

“นาพี่อยากให้เราคิดดูอีกที คุณพ่อคุณแม่ก็แก่ขึ้นทุกวัน ถึงท่านจะเป็นกรรมการในตอนนี้แต่อีกไม่นานท่านก็จะเกษียณแล้ว พี่อยากได้คนที่พี่ไว้ใจมาทำงานกับพี่” คนพี่ลองพูดด้วยเหตุผลอีกครั้งเผื่อน้องสาวจะยอมฟังเขาบ้าง