ตอนที่ 6.1 หนูงอนค่ะ

ทั้งสองท่านที่นั่งฟังมาสักพัก คนเป็นประมุขของบ้านก็เอ่ยขึ้นบ้างอย่างใจเย็นไม่แพ้กัน เพื่อที่ให้ลูกสาวคนเล็กนั้นได้ลองคิดดูอีกที เพราะการที่ลูกชายเขาเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูดแสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรที่สำคัญ และอยากให้คนในครอบครัวนั้นมีส่วนร่วมในการบริหารงานบริษัทของครอบครัว ส่วนคนเป็นแม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คนตัวเล็กเอื้อมมือไปจับมือลูกสาวอย่างเข้าใจ เธออาจจะยังเด็กเกินกว่าที่จะมารับรู้เรื่องงานและคงต้องใช้เวลาที่จะต้องเรียนรู้ในตอนนี้ 

“นายังไม่ต้องรีบคิดก็ได้ลูก พี่เขาอยากให้เราไปช่วยเขาเพราะเราคือครอบครัวที่จะทำให้บริษัทได้เดินหน้าต่ออย่างมั่นคง แต่ถ้าลูกไม่อยากทำพ่อก็ไม่ได้ว่าอะไร” ประมุขของบ้านเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองลูกชายที่กำลังมองน้องสาวไม่วางตาพร้อมกับหันมาหาตนเอง

“แต่พ่อครับ ผมอยากให้น้องได้เรียนรู้เร็วกว่าผมเพราะมันคือทางเดียวที่น้องจะมีชีวิตที่ดีได้ในอนาคต” คนพี่งัดเหตุผลออกมาให้พ่อนั้นได้เข้าใจ และตอนนี้เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยแล้วที่น้องสาวยังทำตัวเป็นเด็ก เขาเป็นห่วงอนาคตของน้องสาวเขามาก แต่เขาก็รู้ว่าการทำงานตรงนี้ไม่ได้ง่ายเลยอยากให้น้องสาวได้เรียนรู้เร็วกว่าเขาเมื่อก่อน

“นั่นสิ แม่ก็เห็นด้วยกับพ่อนะ ให้เวลาน้องคิดหน่อยแล้วกันนะลีตอนนี้น้องยังเด็กสำหรับเรื่องแบบนี้ กว่าเราจะมารับช่วงต่อตอนนั้นเราก็เรียนจบตั้งนานกว่าจะยอมมาทำกับที่บ้าน” คนเป็นแม่เองก็ช่วยพูดให้คนเป็นพี่ชายได้ใจเย็นลง เพราะดูแล้วเจ้าลูกชายกำลังหงุดหงิด

“พี่เลิกพูดเถอะค่ะ เลิกบงการหนูสักที ตอนนี้หนูไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินหนีขึ้นมายังห้องนอนของตัวเองและไม่ลงไปอีกเลย

          เช้าวันถัดมาของวันหยุด ด้วยความขุ่นมัวของอารมณ์ หญิงสาวเลือกที่จะกลับมามหาวิทยาลัยและอยู่ที่หอพักใกล้มหาวิทยาลัยที่อยู่ปัจจุบัน ก่อนตัดสินใจย้ายออกและเลือกที่จะไปซื้อคอนโดมิเนียมอยู่แทน โดยที่หญิงสาวส่งข้อความบอกกับคนเป็นพ่อว่าจะหาที่ปักหลักเป็นของตัวเอง และค่าคอนโดมิเนียมที่พ่อซื้อถ้าเรียนจบแล้วเธอจะทยอยผ่อนจ่ายคนเป็นพ่อโดยคนเป็นพ่อและแม่ห้ามแย้งอะไรทั้งนั้น ถ้าอยากให้เธอนั้นเติบโตด้วยตัวเองก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเธอด้วย

“เราจะไปอยู่คอนโดฯ จริง ๆ ใช่ไหม” เสียงคนเป็นพี่ชายเอ่ยขึ้น ตั้งแต่วันนั้นที่บ้านก็เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ทั้งสองไม่ได้คุยกันเพราะความน้อยใจของน้องสาว

“ใช่ค่ะ พี่ลีไม่น่าถามนะ เพราะพี่ก็หาคอนโดฯ ให้หนูตามคำสั่งของคุณพ่อเรียบร้อยแล้วนี่คะ” หญิงสาวที่ยังคงงอนพี่ชายอยู่จึงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“นาพี่ขอโทษ” คนพี่เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างรู้สึกผิด ที่จริงเขาควรถามน้องก่อนที่จะมัดมือชกน้องแบบนั้น เขาผิดเองที่ไม่คิดให้ดีก่อน และควรนึกถึงใจน้องมากกว่านี้

“พี่ควรขอโทษหนูตั้งแต่วันนั้น ไม่ก็หลายวันที่ผ่านมา” คนตัวเล็กเดินขึ้นมานั่งบนรถของพี่ชายหลังจากที่ช่วยกันขนของขึ้นรถจนเสร็จ และพูดโดยไม่หันมามองคนข้างกาย

“พี่ขอโทษครับ น้องสาวคนสวยของพี่”

“หนูงอนค่ะ”

“พี่รู้ครับ ๆ พี่จะไม่ทำอีกแล้ว น่านะเจ้าหญิงน้อยของพี่” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วน้ำผลไม้ปั่นของโปรดมาให้คนเป็นน้องสาว

“หนูยังไม่ให้อภัยค่ะ พี่รับบทลงโทษจากหนูไปก่อนแล้วกัน”

คนตัวเล็กรับแก้วน้ำมาดื่ม ถึงแม้จะยังไม่หายโกรธก็ตาม และทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมที่พี่ชายนั้นหาไว้ให้แล้ว ทั้งระบบความปลอดภัยที่ระวังอันตรายทุกอย่างให้กับน้องสาว รวมถึงสิ่งแวดล้อมแถวนั้นเขาต่างดูมันอย่างดีและถี่ถ้วน ถึงมันจะราคาแรงแค่ไหนแต่เพื่อความปลอดภัยของน้องสาวเพียงคนเดียวเขายอมลงทุนเสมอ

“พี่ลีคอนโดฯ แถวนั้นมันแพงนี่คะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะย่านนี้มีแต่ลูกคนใหญ่คนโตอาศัยอยู่กันเต็มไปหมด

“ใช่แล้ว พี่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เราเสมอนะ” คนพี่พูดด้วยความหวังดีแต่หน้าของน้องสาวนั้นดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร

“มันแพงขนาดนี้หนูจะจ่ายยังไงไหวพี่ลี เปลี่ยนที่เลยนะ” หญิงสาวคิดในใจ ถึงบ้านของเธอจะไม่ได้จนขนาดที่จะไม่มีกิน แต่คอนโดมิเนียมที่จะมาอยู่นี้มันเกินตัวไปมากสำหรับเธอ

“เดี๋ยวพี่ช่วยออก อีกอย่างกว่าพี่จะได้มันมาพี่ต้องใช้ความพยายามมากเลยนะ” คนพี่ส่งสายตาอย่างออดอ้อนให้น้องสาวนั้นเห็นใจ และเมื่อเห็นท่าทีของน้องสาวที่ดูเหมือนจะยอมเขาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ

ทั้งสองพี่น้องพากันเข้าไปยังคอนโดมิเนียมที่ซื้อเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วเพราะพ่อของทั้งสองสั่งให้ลูกน้องนั้นมาช่วยจัดตกแต่งและจัดวางของ เลยไม่ได้เหนื่อยอะไรมาก และใน สองปีสุดท้ายนี้ คนตัวเล็กจะได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ คนตัวเล็กเดินมายังส่วนกลางของคอนโดมิเนียมเพื่อดูสิ่งแวดล้อม แต่แล้วสายตาอันว่องไวกลับเห็นบางคนที่ดูคุ้นเคย นั่นคือพี่พีท เขาเดินออกมาจากคอนโดมิเนียมตึกฝั่งตรงข้ามของคนตัวเล็ก

“นั่นพี่พีทนี่ ทำไมเขามาอยู่ที่นี่”