บทที่ 1

แสงจากไฟท้ายรถยุโรปคันหรูค่อยๆ เล็กลงจนหายไปกับความมืดมิดของรั้วคฤหาสน์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน

อรรถล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ค ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนไหล่หนาตกลงเล็กน้อย แม้จะรู้เต็มอกว่าอัคราเป็นคนดีและไว้ใจได้ แต่คนเป็นพ่อที่ฟูฟักลูกสาวมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย... การเห็นลูกเก็บเสื้อผ้าไปค้างบ้านผู้ชายก่อนแต่งงาน มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้

"เฮ้อ... ยัยตัวแสบเอ๊ย ทิ้งพ่อให้อยู่เฝ้าบ้านดื้อๆ เลยนะ" เขาส่ายหน้าบ่นพึมพำกับตัวเอง หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าไปเผชิญกับความเงียบเหงาด้านใน

"คุณอาขา..."

น้ำเสียงหวานใสที่จงใจทอดหางเสียงให้ดูเย้ายวนดังแทรกขึ้นมา อรรถชะงัก ชะโงกหน้าไปตามเสียงตรงมุมมืดของเสามุขหน้าบ้าน

มินนี่ก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟหน้าบ้านสาดส่องให้เห็นเดรสสีแดงเลือดหมูรัดรูปที่แนบสนิทไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาววัยยี่สิบปีเต็ม เธอยืนกอดอกพิงเสา เอียงคอส่งยิ้มแพรวพราวมาให้เขา

"ทำหน้าเศร้าเชียว นอยที่แอนนี่ทิ้งไปนอนบ้านคู่หมั้นเหรอคะ แอนนี่โตแล้วนะคะคุณอา อีกอย่างคุณอัคราเขาก็ดูแลดีจะตาย คุณอาเลิกขมวดคิ้วเถอะค่ะ"

"อาไม่ได้นอยสักหน่อย...แค่มันใจหาย บ้านมันเงียบ... แล้วนี่เราล่ะหนูมินนี่ จะกลับยังไง ดึกป่านนี้แล้ว ให้คนขับรถที่บ้านอาไปส่งมั้ย"

มินนี่ส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมดัดลอนสลวยสะบัดคลอเคลียลาดไหล่เนียน เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา... ใกล้จนอรรถได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่หอมหวานและดูโตเกินวัย

"มินนี่ยังไม่อยากกลับเลยค่ะ...เห็นคุณอาทำหน้าหงอยๆ แล้วมินนี่ทิ้งไม่ลง แอนนี่ก็ไม่อยู่ คืนนี้มินนี่จะอยู่จิบไวน์เป็นเพื่อนคุณอาเอง"

"หืม?" อรรถเลิกคิ้ว "ดื่มเป็นเพื่อนอา จะดีเหรอ เรายังเด็กอยู่นะ"

"เด็กอะไรกันคะมินนี่ยี่สิบแล้วโตแล้วดื่มได้สบายมาก... อีกอย่าง มินนี่แอบเล็งไวน์ปีลึกๆ ในตู้โชว์คุณอาไว้นานแล้วด้วย เปิดฉลองแก้เหงากันหน่อยดีมั้ยคะ"

อรรถหลุบตาลงมองมือเรียวที่เกาะแขนเขาอยู่ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะไปนิดหนึ่ง ใจหนึ่งก็อยากดุ แต่อีกใจ... ความเงียบของบ้านมันก็น่ากลัวเกินกว่าจะปฏิเสธเพื่อนคุยสักคน

"งั้น... ก็ได้ครับ สักแก้วสองแก้วพอนะ เดี๋ยวเมาแล้วจะกลับไม่ไหว"

ภายในห้องรับแขกที่เปิดไฟวอร์มไลท์เพียงสลัว มินนี่ทำหน้าที่บาร์เทนเดอร์จำเป็นได้อย่างคล่องแคล่ว เธอยื่นแก้วทรงสูงมาตรงหน้าเขา

"เชิญค่ะคุณอา..."

อรรถยื่นมือไปรับ แต่จังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน นิ้วก้อยของมินนี่กลับจงใจลากผ่านหลังมือเขาช้าๆ ทำเอาคนอายุมากกว่าสะดุ้งในใจ โซฟาหนังตัวแอลกว้างขวางมีพื้นที่ตั้งมากมาย แต่เธอกลับเลือกทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ... เบียดจนหัวเข่าแทบจะเกยกับหน้าขาของเขา

"ดื่มแก้เครียดนะคะ จะได้เลิกหน้ายุ่ง เดี๋ยวแก่เร็วน้าาา" เธอว่าพลางยกแก้วขึ้นจิบ สายตาซุกซนมองลอดขอบแก้วมาที่เขาไม่วางตา

อรรถจิบไวน์รสฝาดเฝื่อนลงคอ ลอบมองเด็กสาวข้างกายชัดๆ เป็นครั้งแรก ปกติเขาเห็นแค่วิ่งผ่านไปมาในชุดนักศึกษา ไม่เคยสังเกตเลยว่าเพื่อนของลูกสาวคนนี้จะโตเป็นสาวสะพรั่งขนาดนี้ ผิวขาวตัดกับชุดสีแดงสด ใบหน้าเฉี่ยวคมที่แต่งแต้มอย่างพอดี ดูเย้ายวนจนผู้ชายวัยสี่สิบห้าอย่างเขาต้องรีบดึงสายตากลับ

"มองอะไรคะ" มินนี่ถามยิ้มๆ ลดแก้วลงมาวางบนตัก

"เปล่าครับ...อาแค่คิดว่า หนูมินนี่ดูโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วจริงๆ สวยๆ แบบนี้หนุ่มๆ ที่มหา'ลัยคงตามจีบกันหัวกระไดไม่แห้งล่ะสิ มีแฟนหรือยังเรา"

แทนที่จะเขิน มินนี่กลับวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก ขยับตัวหันหน้าเข้าหาเขาเต็มๆ แล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง รอยผ่าข้างของกระโปรงเลิกสูงขึ้นจนเห็นต้นขาขาวเนียนวับๆแวมๆ

"ก็มีเข้ามาจีบบ้างค่ะ... แต่ไม่ได้เรื่องสักคนพวกเด็กผู้ชายรุ่นเดียวกันน่ะงี่เง่าจะตายค่ะคุณอา วันๆ เอาแต่เล่นเกม ไม่ก็ติดเพื่อน ขี้งอน... มินนี่รำคาญ"

พูดจบเธอก็ขยับเข้าใกล้เขาอีกนิด วางศอกลงบนพนักพิงโซฟาด้านหลังอรรถ แล้วเท้าคางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเขา

"แต่ว่า มินนี่ชอบ... ผู้ใหญ่ค่ะ"

มือที่กำลังแกว่งแก้วไวน์ของอรรถชะงัก "ผู้ใหญ่?"

"ใช่ค่ะ...ผู้ชายวัยทำงาน... วัยที่ดูแลตัวเองดีๆ มีความคิด มีความมั่นคง... แบบ..." สายตาของเธอไล่กวาดตั้งแต่หน้าผาก หน้าอก ลงมาจนถึงเป้ากางเกงของเขาอย่างไม่ปิดบัง "รุ่นเดียวกับคุณอานี่แหละค่ะ สเปกมินนี่เลย"

"ฮะๆ..." อรรถหัวเราะฝืดคอ พยายามขยับตัวออกห่างนิดๆ "แหม ปากหวานนะเรา จะแกล้งชมคนแก่ให้ดีใจเล่นหรือไง อาน่ะสี่สิบห้าแล้วนะ เป็นพ่อคนได้สบายๆ"

"สี่สิบห้าแล้วไงคะ สมัยนี้เขากำลังฮิตเลยนะคะ...คือกำลังแด๊ดดี้... เอ้ย กำลังดีเลยค่ะ"

คราวนี้มินนี่ไม่เพียงแค่พูด มือเล็กเอื้อมมาวางแหมะลงบนหน้าท้องของเขาผ่านเนื้อผ้าโปโลบางๆ ออกแรงลูบคลึงเบาๆ

"หน้าตายังหล่อกว่าเดือนคณะบางคนอีก... หุ่นก็เฟิร์ม...แน่นไปหมดเลย..."

ร่างกายของอรรถแข็งทื่อ ความร้อนวูบวาบแล่นปราดจากหน้าท้องลามไปทั่วร่าง เขาควรจะจับมือเธอออกตามมารยาทผู้ใหญ่ แต่แปลกที่มือเขากลับหนักอึ้ง

"หนูมินนี่... เมาหรือเปล่าเนี่ย" เขาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"ไวน์แค่ครึ่งแก้ว... ไม่ทำใหัเมาหรอกค่ะคุณอาขา" มินนี่ขยับหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่กรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดริมฝีปากเขา "มินนี่แค่พูดความจริง... มินนี่มองคุณอามาตั้งนานแล้วนะคะ"

"หนูพูดเล่นหรือเปล่า... อาเป็นพ่อเพื่อนหนูนะ"

"แล้วมันผิดตรงไหนล่ะคะแอนนี่มันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย เผลอๆ มันนั่นแหละเชียร์ให้มินนี่มาดูแลคุณอา มันไม่อยากให้คุณอาเหงา แล้วมันก็ไม่อยากได้แม่เลี้ยงใจร้ายที่ไหนไม่รู้... มันอยากให้เพื่อนมันเนี่ยแหละ มาดูแลพ่อมัน"

ปลายนิ้วของมินนี่เลื่อนจากหน้าท้อง ขึ้นมาไล้ตามสาบเสื้อ โล้เล่นกับกระดุมเม็ดบนสุดของเขา

"คุณอาเหงามั้ยคะ อยู่บ้านกว้างๆ คนเดียว นอนเตียงกว้างๆ คนเดียว... ภรรยาคุณอาก็เสียไปตั้งนานแล้ว คุณอาไม่อยากมีคนมาคอยเอาใจ คอยนวดให้... หรือคอยกอดให้อุ่นบ้างเหรอคะ"

อรรถกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความเหงาที่ถูกกดทับมานานนับสิบปีจากการมุ่งมั่นทำงานและเลี้ยงลูก มันกำลังแตกร้าวเพราะคำพูดไม่กี่คำและสายตายั่วยวนของเด็กสาวรุ่นลูกตรงหน้า

"มินนี่... อาว่า..."

"อย่าหลอกตัวเองเลยค่ะ"

พรึ่บ!

ยังไม่ทันที่อรรถจะพูดจบ มินนี่ก็ใช้สองมือยันพนักโซฟา ดันตัวลุกขึ้นแล้วตวัดขาข้ามมานั่งคร่อมลงบนตักของเขาอย่างรวดเร็ว!

"เฮ้ย! หนูมินนี่!"

อรรถอุทานลั่น สัญชาตญาณทำให้สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดของเธอเพื่อกันตก แต่นั่นกลับกลายเป็นการดึงรั้งให้สะโพกอวบอัดของเธอบดเบียดลงบนหน้าตักของเขาแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

ความนุ่มนิ่มที่ถูไถลงมากลางเป้ากางเกงสแล็ค ปลุกอารมณ์ดิบที่หลับใหลให้ตื่นตัวขึ้นมาแทบจะในวินาทีนั้น อรรถเผลอกัดฟัน สันกรามปูดนูน

"อุ๊ย..." มินนี่แกล้งทำตาโต แต่รอยยิ้มกลับร้ายกาจ เธอกดสะโพกย้ำลงไปเบาๆ "คุณอาตื่นแล้วนี่นา... ไหนบอกว่าแก่ไงคะ ไวไฟขนาดนี้... วัยรุ่นยังอายเลยมั้ง"

"ลุกออกไปก่อนมินนี่... มันไม่เหมาะ" อรรถดุเสียงพร่า พยายามจะยกตัวเธอออก แต่สายตากลับถูกตรึงไว้ที่เนินอกขาวผ่องที่เบียดชิดกันอยู่ตรงหน้า

"ไม่ลุกค่ะ...คืนนี้มินนี่ไม่กลับบ้านแล้ว... มินนี่จะอยู่เป็นเพื่อนคุณอา จะอยู่ดื่มไวน์ อยู่คุย... หรือจะทำอย่างอื่นที่มันสนุกกว่านั้นก็ได้"

พูดจบ เธอก็ขยับสะโพกควงเป็นวงกลมช้าๆ บดขยี้ความแข็งขึงที่กำลังดันเนื้อผ้าขึ้นมาสู้ เน้นๆ ย้ำๆ จนอรรถทนไม่ไหวต้องครางต่ำในลำคอ

"อืม... มินนี่... ซี้ดดด... อย่าขยี้สิ"

"ทำไมคะ ไม่ชอบเหรอ ชอบรุ่นนี้ไม่ใช่เหรอคะ ชอบแบบเด็ดๆ ถึงใจ... นี่ไงคะ มินนี่จัดให้"

มินนี่ก้มลงซุกหน้ากับลาดไหล่กว้าง ขบเม้มติ่งหูเขาเบาๆ จนอรรถขนลุกซ่าน

"ลองดูมั้ยคะคุณอรรถ... ลองกินเด็กดูสักครั้ง..." เธอกระซิบเสียงกระเส่า "แล้วจะรู้ว่าเด็กสมัยนี้... มันแซ่บถึงใจขนาดไหน รับรองว่า... คุณอาจะลืมความเหงาไปเลย"

ความอดทนของอรรถขาดลงกะทันหัน เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนไฟยั่วสวาทที่จ่ออยู่ตรงหน้าได้

สองมือหนาที่จับเอวบางอยู่เปลี่ยนเป็นบีบเค้นกระชับแน่น อรรถเงยหน้าขึ้นสบตากับเด็กสาวจอมยั่ว แววตาของเสือเฒ่าที่หลับใหลมานานกลับมาวาวโรจน์อีกครั้ง

"หนูท้าอาเองนะมินนี่...ถ้ายอมให้อาเริ่มแล้ว... อาไม่หยุดง่ายๆ นะ บอกไว้ก่อน"

มินนี่ยิ้มกว้าง แววตาฉายชัดถึงความพึงพอใจของผู้ชนะ เธอไม่ตอบรับด้วยคำพูด แต่สองแขนเรียวกลับตวัดรัดรอบลำคอแกร่งของเขาแน่น รั้งท้ายทอยอรรถให้โน้มลงมาหา ก่อนจะประกบริมฝีปากเลงไปบดเบียดอย่างเอาแต่ใจ

"อื้ม..." อรรถครางฮึมในลำคอเมื่อถูกจู่โจม

มินนี่ไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว เธอเผยอปากขึ้นเล็กน้อยแล้วส่งเรียวลิ้นเล็กสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเขาอย่างกล้าหาญ ตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นหนาอย่างช่ำชอง เธอตั้งใจดูดดึงเรียวลิ้นของเขา ครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อลิ้มรสฝาดเฝื่อนของไวน์แดงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความเป็นชาย แรงกอดรัดที่ต้นคอทำให้ใบหน้าของทั้งสองแนบชิด

สติเส้นสุดท้ายของอรรถขาดสะบั้นลงตรงนั้น เขาละทิ้งความผิดชอบชั่วดีทั้งหมด ฝ่ามือหนาเลื่อนจากเอวบางขึ้นมารั้งแผ่นหลังของเธอให้แนบชิดแผงอกกว้าง จากที่ถูกรุก เขาพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม จูบตอบเด็กสาวด้วยความเร่าร้อนและหิวกระหายที่ถูกกักเก็บมานานนับสิบปี ลิ้นสากตวัดรัด ดูดกลืนเรียวลิ้นเล็กของเธออย่างหนักหน่วง

"อื้มมม... อาจ๋า..."

มินนี่ครางอู้อี้ ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้านไปกับรสจูบที่ทั้งดุดันและร้อนแรงแบบผู้ใหญ่ เธอแอ่นหน้าอกเบียดสู้แผงอกเขาแน่นขึ้น ปลายนิ้วขยุ้มกลุ่มผมสีดอกเลาของอรรถเพื่อระบายความเสียวซ่าน

อรรถผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศ ก่อนจะก้มลงไปขบเม้มและดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"หวาน... หวานไปหมดเลยนะเรา" เขากระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อ หอบหายใจหนักหน่วง

"หวานกว่าไวน์แก้วเมื่อกี้อีกใช่มั้ยล่ะคะ...งั้นก็กินให้หมดเลยสิคะ... คืนนี้มินนี่ให้คุณอากินจนอิ่มเลย"