ตอนที่ 2 ยังฮักไปอีกได้บ่

แคนตั้งใจจะโทรไปชวนเรไรมาเที่ยวงานเพราะไม่อยากให้เธออยู่คนเดียวและคิดถึงเรื่องที่ทำให้บั่นทอนจิตใจ คราแรกเธอก็มีท่าทีปฏิเสธทว่าเขาก็หาทางตะล่อมจนหญิงสาวนั้นตกลง

ชายหนุ่มลูกชายคนโตของบ้าน พ่อแม่ต่างเป็นข้าราชการครูเกษียณ น้องชาย 'คราม' ก็เป็นถึง ส.อบต. เรียกได้ว่าบ้านก็ค่อนข้างที่จะมีฐานะในหมู่บ้าน แต่เขาที่ไม่ชอบอยู่ใต้บังคับบัญชาใครเลยไม่เดินสายนี้

เดิมทีเขาควรจะแต่งงานออกเรือนไปตั้งนานแล้วด้วยอายุที่ย่างเข้ามาถึงเลขสาม พ่อแม่เทียวติดต่อหาสาวๆที่เป็นลูกข้าราชการเหมือนกันมาให้แต่แคนเองก็ไม่เคยที่จะแลตามอง

ผมจะรอเรไรคนเดียวเท่านั้นกี่ปีก็จะรอ...

งานของดีอำเภอ

ณ ที่ว่าการ ถนนทางเข้าสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าร้านขายของกินของที่ระลึก มีโซนเสื้อผ้าร้านขายผ้าไหมพื้นเมืองที่ทอโดยฝีมือของผู้เฒ่าผู้แก่ และโซนของเล่นมากมาย แต่สิ่งที่ดึงดูดผู้คนให้หลั่งไหลเข้ามาในงานได้มากมายขนาดนี้เห็นคงจะเป็นหมอลำคณะใหญ่ที่ตั้งเวทีเด่นตระหง่านเต็มไปด้วยแสงไฟละลานตา ไฟส่องฟ้าวิบวับและเสียงบรรเลงเพลงจากเครื่องเสียงจนดังอึกกระทึกไปทั่วบริเวณ

"พี่เรเข้าไปดูหมอลำกัน"

"ไปก็ไป พี่แคนถ้าเบื่อก็ไปเดินเล่นได้เลยนะ เดี๋ยวฉันจะพาอีลำดวนเข้าไปดูหมอลำ"

"ครับ เดี๋ยวอ้ายตามเข้าไป"(เดี๋ยวพี่ตามเข้าไป) ชายหนุ่มบอกกับคนตรงหน้าก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปยังทางเข้าในส่วนของเวทีหมอลำ

ผ่านไปครู่ใหญ่

แคนเดินเข้ามาหยุดที่ทางเข้าหันหน้าเข้าหาเวที พลางชะเง้อคอมองหาคนตัวเล็ก แล้วคนเยอะขนาดนี้จะหาเจอได้ยังไง โทรไปหลายสายก็ไม่มีท่าทีว่าเรไรนั้นจะรับสาย คงไม่ได้ยินเสียง

เมื่อคิดไปแบบนั้นแคนก็ใช้สัญชาตญาณตัวเองเดินเข้าไปที่ลำโพงฝั่งซ้ายมือ เดินเข้ามาแค่นิดเดียวก็เจอคนที่ตามหา แต่ไม่ทันที่จะได้ถึงเธอคนตัวเล็ก

"อ้ายแคน"(พี่แคน)

"สร้อย" ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านที่เธอนั้นมีใจชอบพอในตัวแคนอยู่พอสมควร

"อ้ายแคนมากับไผ"(พี่แคนมากับใคร)

"เรไร"

"อีเร ลูกสาวตาสิทธิ์นั้นบ่"(เรลูกตาสิทธิ์น่ะเหรอ)แคนพยักหน้าพลางมองไปยังคนตัวเล็กที่นั่งหัวเราะอยู่เพราะบนเวทีเป็นช่วงที่แสดงตลกพอดี เขาเห็นเธอยิ้มได้แบบนี้ก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

"เดี๋ยวอ้ายไปก่อนเด้อ"(พี่ไปก่อนนะ)

"อ้ายแคน...ขอสร้อยไปนั่งนำได้บ่ สร้อยกะมาคนเดียว"(พี่แคน...ขอสร้อยไปนั่งด้วยได้ไหม สร้อยก็มาคนเดียวเหมือนกัน) แต่แคนรู้ดีว่าสร้อยนั้นไม่ได้มาคนเดียว และช่วงนี้เขาก็อยากทำคะแนนกับเรไร ไม่อยากให้เธอเห็นเขาใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่น เขาจึงปฏิเสธสร้อยไปนั่นทำให้สร้อยไม่พอใจ

"อ้ายซื้อมาให้"(พี่ซื้อมาให้) ชายหนุ่มยื่นถุงของกินที่เขาซื้อมาให้ทั้งลูกชิ้นน้ำดื่ม และขนมขบเขี้ยวอีกหลายอย่าง

"ซื้อมาทำไมเยอะแยะ กินข้าวมาจากบ้านแล้ว สิ้นเปลืองเงินกว่าจะหามาได้แต่ละบาท"

"พี่เร..." ลำดวนเห็นพี่สาวเผลอตัวบ่นออกมาก็สะกิดขาและส่ายหน้าปรามเบาๆ พอหันมาที่ชายหนุ่มด้านข้างเขาก็เอาแต่ยิ้ม

"อ้ายแคนก็อีกคน ยิ้มเป้ยๆคือจั่งมักหลายเวลามันจ่ม"(พี่แคนก็อีกคน ยิ้มอยู่ได้อย่างกับชอบอย่างนั้นแหละ)

"อ้ายมักเวลาเรจ่ม ตาฮักบักคัก"(พี่ชอบเวลาเรบ่น น่ารักจัง) ได้ยินเช่นนั้นลำดวนก็ถึงกับกลอกตามองบนเลย ส่วนเรไรก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจเพราะแคนนั้นมักจะพูดชมเธอแบบนี้บ่อย

หรือนี่จะเป็นที่มาของ 'หลงเสียงเรไร'

เวลาอย่างเข้ามาสี่ทุ่มกว่าๆ เรไรที่เห็นว่าดึกแล้วจึงเอ่ยชวนกลับเพราะว่าพรุ่งนี้เธอต้องตื่นไปขายพริกที่ตลาดแต่เช้ามืดอีก นี่ก็เหมือนจะไม่สบายตั้งแต่กลางวันแต่ที่ยอมมาก็เพราะลำดวนมันอยากมาหรอก

"เดี๋ยวแวะไปหายายวาดก่อน" ทั้งสามเดินตรงมาที่ซุ้มยาดองของวาสนาพี่สาวคนโต ที่มี อบต.หนุ่มอยู่ด้วย ผู้คนแวะเวียนมาซื้อเข้าไปกินที่หน้าเวทีหมอลำ ส่วนมากก็จะเป็นคนที่มีอายุหน่อย วัยรุ่นก็จะกินเบียร์กินอะไรกันไป

"จะกลับแล้วเหรอ" เรไรพยักหน้าก่อนจะถามกลับ

"ขายดีบ่"(ขายดีไหม) 

"พอได้ กินอะไรกันมาหรือยัง หิวไหม"

"อิ่มแปล้เลยจ้ะพี่วาด พี่แคนซื้อลูกชิ้นปิ้งกับน้ำมะพร้าวปั่นมาให้กิน" วาสนาไม่ได้แปลกใจเพราะรู้อยู่แล้วว่าแคนนั้นชอบพอน้องสาวของตน ซึ่งตนก็แล้วแต่คนสองคน หากน้องสาวตนไม่ชอบก็ทำอะไรไม่ได้...

"เอามาจักกรึบแนยายพอนอนหลับ"(เอามาสักแก้วสิยาย พอให้กระชุ่มกระชวย) วาสนามองค้อนน้องสาวเล็กน้อยแต่ก็ใช้กระบวยไม้ไผ่ตักเหล้าในไหนั้นขึ้นมาให้อยู่ดี

พรวด!

"อ่า ข่า~~~" พอน้ำสีแดงไหลเข้าปากผ่านลำคอลงท้องไป คนตัวเล็กก็ทำเสียงพร้อมกับพ่นลมร้อนออกมาทางปาก

"พอแล้ว วันไหนไม่ได้ไปขายของค่อยไปที่ร้านพี่ให้กินเต็มที่เลย" วาสนาดักคอไว้เมื่อน้องสาวยื่นแก้วมาตรงหน้าอีกครั้งทำให้เรไรแสดงสีหน้าง้ำงอนออกมา

"กลับก่อนเด้อซั่น"(กลับก่อนนะงั้น) ว่าแล้วเธอก็เดินไปโดยไม่รอคนด้านหลังที่ยืนยิ้มอยู่

"อ้ายกลับก่อนเด้อ ครามมึงอย่าลืมไปส่งวาสนาเด้อ"(พี่กลับก่อนนะ ครามอย่าลืมไปส่งวาสนานะ)

"กูบ่ลืมดอก สิส่งให้ฮอดหม่องเลย"(กูไม่ลืมหรอกเดี๋ยวส่งให้ถึงที่เลย) วาสนาหันมามองค้อนคนด้านหลังเพราะรู้ทันถึงความหมายของเขา 

เดินออกมายังไม่ทันได้ถึงรถของแคน หญิงสาวก็ต้องหยุดเดินตัวนิ่งอยู่กับที่จนลำดวนกับแคนที่เดินตามมาแปลกใจ แต่เมื่อมองไปตามสายตาของเธอเขาก็พอที่จะเข้าใจ

มือใหญ่คว้าจับมือของเธอเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยหันมามองพร้อมกับแววตาสั่นระริก เพราะเห็นชายหนุ่มอดีตคนรักที่ควงคู่มากับสาวที่เคยเป็นเพื่อนสนิทเธอ

"กูคือคันแข่วสองคนนี้แท้วะ จักบาทก่อนนา"(หมั่นไส้สองคนนี้ว่ะ สักทีดีไหม) ลำดวนที่เป็นคนนิสัยตรงๆ ทำท่าจะปรี่เข้าไปที่สองคนตรงหน้าทว่าเรไรนั้นดึงตัวเอาไว้เสียก่อน

"ช่างเขาเถอะ กลับบ้านกัน" น้ำเสียงของเรไรนั้นทำให้คนฟังปวดใจ

ตลอดทางสิบห้ากิโลเมตรเรไรเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ต่างจากนิสัยของเธอที่เป็น จนรถมาจอดถึงบ้านลำดวนนั้นลงจากรถไปแล้วแต่เรไรก็เอาแต่เหม่อจนชายหนุ่มต้องสะกิดเธอ

"ฮอดแล้ว"(ถึงแล้ว)

"อ้อจ้ะ! ขอบคุณนะจ๊ะ"

"เดี๋ยว!" มือหนาคว้าแขนเอาไว้ไม่ให้เธอได้ลงจากรถ ความมืดที่อยู่รอบตัวทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ชัด

"อ้ายขอถามเรคำหนึ่ง"(พี่ขอถามเรสักคำ) เมื่อไม่เห็นหญิงสาวตอบเขาจึงถามออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

"ยังฮักไผอีกได้บ่"(ยังรักใครได้อีกไหม)

"อ้ายแคนเร"(พี่แคนเร)

"อย่าฟ้าวตอบตอนนี้กะได้แต่อ้ายอยากให้เรฮู้ว่า อ้ายฮักเร ฮักอิหลี แล้วกะฮักมาดนแล้ว"(อย่าพึ่งตอบตอนนี้ก็ได้ แต่พี่อยากให้เรรู้ไว้ว่า 'พี่รักเร' รักจริงๆ และรักมานานแล้ว)

"อ้ายแคน"(พี่แคน) เรไรรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมากับคำพูดที่ดูจริงจังและน้ำเสียงที่ละมุนของอีกฝ่าย

ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมาเกลี่ยไล้ที่พวงแก้มเนียนแผ่วเบาด้วยความถะนุถะนอม

"แก้มเนียนๆนี้ อ้ายบ่อยากให้มันเปื้อนน้ำตา"(แก้มเนียนๆนี้พี่ไม่อยากให้มันเปื้อนน้ำตา)