เรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร

[แคน talk]

หลังจากที่ผมเห็นเหตุการณ์ที่ตลาดวันนั้นก็รู้ได้แล้วว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว อันที่จริงผมเห็นไอ้ห้อยกับสีทำอะไรลับหลังเรไรแบบนี้หลายครั้งแล้วแหละ บอกผ่านวาสนาไปแต่เรไรนั้น ปักใจเชื่อมาตลอดว่าห้อยรักเธอ ผมเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากทำให้เธอได้เห็นด้วยตาเนื้อของตัวเอง

เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่ผมเฝ้าตาเรไร จนชาวบ้านเอาไปลือต่างๆ นานา ตอนนี้เรไรเองก็เหมือนจะทำใจได้บ้างแล้ว ผมคิดว่าเธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าผมกำลังจีบและเร่งทำคะแนน บางครั้งที่ถูกหยอดมุกไปก็มีเขินจนหน้าแดง...

เวลาย่ำค่ำพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้ารำไร สายลมเย็นๆในช่วงหน้าหนาวพัดผ่านกายจนเย็นสะท้านในบางครา บ้านไม้ยกสูงที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน มองจากไกล ๆ สองพี่น้องกำลังช่วยกันแต่งสำรับกับข้าว โดยที่พ่อแม่ที่แก่ชรากำลังนั่งรอ ไม่รอช้าผมขับรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้านและเดินลงไปพร้อมกับของในมือที่ซื้อมาจากในเมือง

"ทิศแคน มาตะไสละค่ำมืด"(แคนไปไหนมาค่ำมืด)

พอเดินลงจากรถตาสิทธิ์ก็ทักทายทันที

"หัวแต่กลับมาแต่ในเมืองไปซื้ออะไหล่รถ กะเลยซื้อแนวกินมาฝาก"(พึ่งจะกลับมาจากในเมืองครับเข้าไปซื้ออะไหล่รถ เลยซื้อของกินมาฝาก)

ผมวางของกินที่ซื้อไว้บนเตียงไม้นั้น ก็มีทั้งผลไม้ ขนมหวาน กับพวกของสดที่ไว้ทำกับข้าวพวกนั่นแหละ

"ซื้อมาทำไมเยอะแยะ ที่นี่ของกินก็ใช่ว่าจะขาดแคลนสักหน่อย ไม่ต้องเอาของกินมาหลอกล่อฉันหรอกนะ ไม่ใช่เด็ก ๆ" คนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบอยู่บนเตียงข้างยายนีแม่ของเธอว่าผมมาทันที

"แต่มื้อนี้มีเม็ดขนุนเดะ"(แต่วันนี้มีเม็ดขนุนด้วยนะ)

ผมรู้ว่าเธอนั้นชอบกินขนมไทยมากโดยเฉพาะเม็ดขนุน วาสนาบอกหน่ะ สายตาหวานนั้นเหลือบมองมายังถุงขนมแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ จนผมอดยิ้มเอ็นดูท่าทางของเธอไม่ได้

"มา ๆ กินข้าวนำกันสะก่อน"(งั้นก็กินข้าวด้วยกันมา)

ยายนีขยับใกล้ตาสิทธิ์พร้อมกับสะกิดขาลูกสาวให้ขยับเพื่อให้มีพื้นที่ว่างพอให้ผมได้นั่ง ไม่รอช้าผมก็เดินไปฝั่งนั้นและนั่งข้างเธอจนหัวเข่าของเราชนกัน

"ขยับไปแนสิมานั่งหยังใกล้แท้"(ถอยออกไปหน่อยนั่งใกล้เกินไปแล้ว)

แต่ผมก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน รับจานข้าวจากลำดวนมาวางตรงหน้า

"มากินข้าวเฮือนข่อยดุปานนี้ เจ้าสิได้มาส่อยพ่อข่อยเฮ็ดนาเด้ออ้ายแคน"(มากินข้าวที่นี่บ่อยขนาดนี้ต้องมาช่วยพ่อหนูทำนาแล้วมั้งพี่แคน)

ลำดวนมันเอ่ยแซวผม แต่ก็จริงอย่างที่มันพูดเพราะผมมากินข้าวที่บ้านนี้แทบทุกอาทิตย์เลยก็ว่าได้ อยากจะสวนมันกลับไป

ให้มาทำแทนเลยก็ได้พ่อตาจะได้ไม่ต้องเหนื่อย...

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จยายนีกับตาสิทธิ์ก็ขึ้นบ้านนอน เหลือเพียงผมที่นั่งเล่นอยู่ใต้ถุนบ้านกับเรไร

"อ้ายขอเข้าห้องน้ำแน"(พี่ขอเข้าห้องหน่อย)

"ทางนั้น...คงไม่ต้องให้พาเดินไปหรอกเนาะ"

"พาไปแน"(พาไปหน่อย)

"โตใหญ่ปานนี้ย่านอิหยัง"(ตัวใหญ่ขนาดนี้จะกลัวอะไร)

"ก็อยากให้ไปเป็นหมู่มันมืด เผื่องูเงี้ยวเกี้ยวขอกัดอ้ายขึ้นมาไผสิส่อย"(ก็อยากให้ไปเป็นเพื่อนมันมืด เผื่องูเงี้ยวเกี้ยวขอกัดขึ้นมาใครจะช่วยพี่ได้ทัน)

เธอค้อนสายใส่ผมแต่ก็ยอมลุกขึ้นมาพาเดินไปทางหลังบ้านที่เป็นสวนของห้องน้ำ ไฟโซล่าเซลที่ให้แสงสว่างเพียงริบหรี่ ทำให้มองเห็นรอบข้างได้เพียงสลัวเท่านั้น ห้องน้ำเล็ก ๆ เก่า ๆ เป็นเพียงอิฐก่อขึ้นมายังไม่ได้ฉาบและมุงด้วยสังกะสีเก่า ๆ แถมยังมีช่องโว๋หลายช่อง น้ำในถังก็เย็นเฉียบพากันอาบไปได้ยังไง แล้วที่บ้านก็มีแต่ผู้หญิงอีกถ้ามีคนมาแอบดู... แค่คิดผมก็เป็นห่วงและอยากจะทำห้องน้ำให้ใหม่เลย

"เร หน้าหนาวอาบน้ำแบบไหนบ่หนาวติ"(หน้าหนาวอาบน้ำแบบไหน ไม่หนาวเหรอ)

"หนาวก็ต้มน้ำ ค่อยเอามาผสมอาบไง ถามทำไมอย่าบอกนะว่าจะอาบน้ำอีก กลับบ้านไปเลยนะ ฉันไม่ต้มให้หรอก" ผมแค่ถามสั้น ๆ แต่เธอใส่มาเป็นชุด แต่ผมกลับดีใจที่เธอพูดยาว ๆ แบบนี้

[จบแคน talk]

ชายหนุ่มนั่งถามไถ่เธอคุยไปเรื่อยจนเวลาเกือบสองทุ่ม สองคนจึงออกมายืนที่หน้าบ้านเพราะเขานั้นตั้งใจจะกลับ ซึ่งมันก็มืดอยู่พอสมควร อยู่ ๆ เรไรก็เงียบไป พร้อมกับมองหน้าเขาด้วยแววตาบางอย่างมันดูจริงจังจนชายหนุ่มนึกแอบหวั่นใจแปลก ๆ

"อ้ายแคน"(พี่แคน)

"ครับ"

"เรบ่ต้องการให้ไผมาสงสาร"(เรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร)

"อ้ายเคยบอกเรไปแล้วว่ารู้สึกแบบไหน อ้ายกะยังยืนยันคำเดิม"(พี่เคยบอกเรไปแล้ว และพี่ก็ยังยืนยันคำเดิม)

"แต่ว่า..."

จุ๊บ!!!

ประโยคดังกล่าวเปล่งออกมาไม่สุดเสียงเพราะปากหยักได้รูปนั้นฉกจูบลงไปด้วยความเร็ว จนเธอยืนอึ้งมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาจับที่ริมฝีปากตัวเอง มันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอเองแทบตั้งตัวไม่ทันแต่ก็จำสัมผัสนั้นได้แม่น

"อ้ายแคน เฮ็ดอิหยังแบบนี้"(พี่แคน ทำอะไรแบบนี้)

"เห็นปากน้อย ๆ นี้จ่มดุถามดุอดบ่ได้ มันคือการลงโทษ ถ้าเรยังไล่อ้ายอีกอ้ายสิบ่เฮ็ดแค่จูบ"(ทนไม่ได้หรอกปากจิ้มลิ้มมันบ่นเก่งถามเก่งเหลือเกิน มันคือการลงโทษ แล้วถ้าเรยังไล่พี่อีกต่อไปพี่จะไม่ทำแค่จูบ)

"เรบ่เต็ม..."(แต่เรไม่...)

จุ๊บ!!!

การขโมยจูบครั้งนี้เขาไม่ได้ถอดถอนปากออกเร็วเหมือนคราแรก ดวงตาหวานเบิกกว้างก่อนจะหลับตาและใช้มือดันที่หน้าอกหวังให้ออกห่างตัวเธอ ทว่ามือหนากลับวาดกอดมาที่แผ่นหลังพร้อมกับรั้งเข้าหาตัวจนอกเบียดชิด สัมผัสอุ่นร้อนและกลิ่นกายหอม ๆ ราวดอกมะลิของเธอทำให้ชายหนุ่มแทบจะไม่อยากผละออก แต่ถ้าเขาไม่หยุดตอนนี้คนตัวเล็กมีหวังขาดอากาศหายใจเป็นแน่...

เฮือก!!

ทันทีที่เป็นอิสระ หญิงสาวก็รีบสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดพร้อมยกมือทาบอก มองคนตัวสูงที่ยืนยิ้มกริ่มอย่างเอาเรื่อง

"นิสัยบ่ดี"(นิสัยไม่ดี)

"แผลในใจเจ้าให้อ้ายสิเป็นคนรักษามันเอง"(แผลในใจพี่จะเป็นคนรักษาให้เอง)

"เป็นหมอสั้นเบาะ"(เป็นหมอหรือไง)

"สิเป็นหมอใจของเรคนเดียว"(จะเป็นหมอรักษาใจของเรคนเดียว)

"ไผหาตั๋วเด็กน้อยพื้น"(ไปหลอกเด็กเถอะ)

แม้จะพูดเหมือนไม่รู้สึกทว่าใบหน้าสวยนั้นเปล่งสีแดงจนเต็มสองแก้ม อีกทั้งมุมปากของเธอเองก็กำลังกลั้นยิ้มเอาไว้แต่รู้ไหมว่ามันไม่รอดสายตาเหยี่ยวของเขาไปได้

"อ้ายกลับก่อนเด้อ ฝันดีครับ คนงามของอ้าย"(พี่กลับแล้วนะ ฝันดีครับคนสวยของพี่)

ฟอด~~

"อ้ายแคน!"(พี่แคน!)

"ชื่นใจ" เขาล้อหลอกเธอ มือเล็กยกขึ้นหมายจะตีแต่ก็ไม่ได้จริงจังนักแต่เขากลับเปิดประตูขึ้นรถไปเสียก่อน

"แก้มห๊อมหอม ปากกะนุ่มคักเป็นตาจูบ"(แก้มห๊อมหอมปากก็นุ่มน่าจูบมาก) ก่อนออกไปไม่วายที่จะลดกระจกลงมาพูดคำพูดที่ชวนให้ใจสั่น ลับหลังเรไรก็เอาแต่ยิ้มพร้อมกับเดินหันหลังกลับเข้าบ้านไป พร้อมหัวใจที่เต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อ้ายแคนได้จูบแรกไปแล้ว...

ขึ้นห้องมาก็เอาแต่คิดถึงสัมผัสนั้นจนหลับไป ใบหน้าสวยนั้นมีรอยยิ้มเปื้อนในรอบเดือนเลยก็ว่าได้

#เขินอ้ายแคน