บทที่ 3 เช็กของ

บทที่ 3

เช็กของ

ฉันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นทั้งสี่หนุ่มเดินออกมา ตอนแรกฉันคิดว่าจะเป็นอีพวกเสี่ยแก่ๆ พุงพลุ้ยขึ้นอืด ที่ไหนได้หล่อมาก ดูๆ แล้วอายุไม่น่าจะเกิน 30 กันด้วย

"ชื่ออะไร?" หนึ่งในสี่คนเอ่ยถาม สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ใบชาค่ะ"

"อายุ" ชายคนเดิมเอ่ยถาม

"22 ค่ะ"

"ผ่านผู้ชายมากี่คนแล้ว หน้าอกทำมานานหรือยัง"

ผู้ชายทรงแบดมีรอยสักเอ่ยถามฉัน แถมยังทำนิ้ววนให้ฉันหมุนตัวให้พวกเขาดูด้วย

"หน้าอกไม่ได้ทำค่ะแล้วฉันก็ไม่เคยผ่านผู้ชายมาก่อน"

ทั้งสี่คนมองหน้าฉัน คงจะกลัวว่าฉันจะโกหกเรื่องที่ไม่เคยผ่านผู้ชายมาก่อน เรื่องนี้ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องโกหกเลย

"ถ้ามองด้วยสายตากูว่าผ่าน เอาลงไปชั้น vip ยังไงก็มีคนเลือก"

"ไอ้ฝุ่นพูดถูกเรื่องนี้กูว่าไม่ขาดทุนหรอกเผลอๆ มีแต่กำไรว่าแต่เธอติดหนี้อยู่เท่าไหร่" เขตแดนเอ่ยถาม

เรื่องการกู้ยืมเงินพวกเขาปล่อยเงินกู้เป็นเรื่องปกติ และคนที่เป็นฝ่ายจัดการเรื่องเงินและหาลูกหนี้มาให้ก็คือเจ๊จีน

"สามแสนไม่รวมดอกค่ะ"

"ถ้าส่งประมูลก็ได้นะ แต่พวกเราไม่ได้เปิดห้องประมูลมานานแล้วนี่ดิ" อินทัชหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ทั้งด้านหน้าและด้านหลังของใบชาไว้เผื่อใช้ประโยชน์

"กูว่าอย่าเสี่ยงดีกว่า ครั้งที่แล้วก็มีคนตายเพราะลูกค้าที่ประมูลไปแม่งไม่รู้จักถนอมของ กว่าจะเคลียร์กับตำรวจได้พวกเราก็หมดไปเยอะ กูว่าครั้งนี้แค่ปล่อยขายปกติให้รับลูกค้าก็พอ" ม่านหมอกผู้มีเหตุผลและใจเย็น จริงๆ แล้วเขาเรียนอยู่ปีเดียวกับใบชา เพียงแค่อยู่คนละมหาวิทยาลัย

"งั้นวันนี้หักหนี้ตามความสามารถของเธอ ถ้าทนพวกฉันสี่คนได้ก็ไม่ต้องกลัวแขกคนไหนแล้ว"

"ค่ะ"

พวกเขาทั้งสี่เดินไปนั่งที่โซฟา ส่วนฉันยืนขยุ้มชายกระโปรงไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อ ผู้ชายที่ดูสุภาพที่สุดในกลุ่มใช้มือตบที่โซฟาเบาๆ เป็นการบอกให้ฉันไปนั่งข้างเขา ฉันจึงก้าวเดินไปนั่งและทำหน้าที่ตามที่เจ๊จีนกระซิบบอก นั่นคือการปรนนิบัติดูแลคอยชงเหล้า จนกว่าพวกเขาจะมีอารมณ์ที่จะทำ

"ฉันชื่อม่านหมอก อายุ 22 ตอนนี้เรียนใกล้จบแล้วส่ง project สุดท้ายเดือนหน้าฉันก็จบ ส่วนนี่ไต้ฝุ่น มันอายุมากกว่าฉันและเธอทำหน้าที่บริหารและคุมพนักงานที่นี่ ส่วนคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นชื่อเขตแดนมันเป็นช่างสักอยู่ที่นี่ และนั่นไอ้อินทัช เป็นนักแข่งรถ ลองเอาชื่อและหนังหน้ามันไปค้นหาในโซเชียลได้"

แต่ละคนดูท่าจะมีชื่อเสียงไม่คิดเลยว่าจะมาเปิดซ่องสถานที่อโคจรแบบนี้ ที่นี่เป็นตึกสูง 25 ชั้น ตอนนี้ฉันอยู่ที่ชั้น 24 ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้สำรวจพื้นที่เลย เพราะไม่รู้ว่าจะได้ทำงานที่นี่หรือเปล่า

"มีอะไรจะถามก็ถามมาไม่ต้องทำหน้าสงสัย" เขตแดนเห็นสีหน้าของเธอก็พอเดาออกว่า เธอคงมีเรื่องในใจอยากจะถาม

"ฉันแค่สงสัยว่าสถานที่นี้มันเป็นแค่ผับธรรมดา หรือว่าเป็นโรงแรมด้วย ฉันเห็นมีห้องเยอะแยะไปหมด"

"ชั้นที่ 1 เป็นผับ คอยรับลูกค้าทั่วไป ชั้นที่ 2 3 และ 4 ในส่วนนี้จะเป็นโซน VIP พนักงานจะเป็นคนละส่วนกับชั้นที่ 1 แต่ก็เป็นผับ ดนตรีสด เหมือนกัน ชั้นที่ 5 6 และชั้นที่ 7 จะเป็นโซนดูแลต้อนรับลูกค้าระดับ VIP ลูกค้าที่มีบัตรสมาชิกธรรมดาจะสามารถใช้บริการชั้นที่ 2 3 4 เท่านั้น ส่วนระดับไดมอนด์ VVIP จะสามารถใช้บริการได้ทุกชั้น รวมถึงขึ้นมาเล่นคาสิโนด้านบนได้เลย" อินทัชอธิบาย

"นอกนั้นก็จะเป็นห้องพักโรงแรม ลูกค้าที่มาเล่นการพนันจะหิ้วผู้หญิงที่ชั้นบริการขึ้นมาพักด้านบนตลอด คาสิโนที่นี่เปิด 24 ชั่วโมง การดูแลต้อนรับลูกค้าก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเธอ ทุกครั้งที่ลงมานั่งและได้ลูกค้าขึ้นไปจะมีการบันทึกและหักหนี้สินจนกว่าจะคบ หลังจากนั้นถ้าหากเธออยากทำงานที่นี่ต่อก็ตามสบาย พวกฉันจะหักหัวคิวแค่ 30% ที่เหลือเธอก็รับไป แต่ถ้าคิดว่าหมดหนี้สินแล้วจะไปจากที่นี่ก็ตามสบาย"

เมื่ออินทัชพูดจบเขาก็ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะส่งมันให้เธอชงแก้วต่อไป

"ข้อเสียของการไม่มีประสบการณ์แบบเธอคือไม่รู้จักเอาใจ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เธอเห็นไหมเธอมานั่งอยู่ตรงนี้ 15 นาทีแล้วแต่เธอยังไม่ลงมืออะไรสักอย่าง ถ้าเป็นผู้หญิงในเลานจ์เธอจะถูกเจ๊จีนเรียกไปด่า จนกว่าจะรู้ว่าต้องปรนนิบัติดูแลแขกยังไง" ไต้ฝุ่นส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าเขาไม่ถูกใจผู้หญิงตรงหน้า แต่เพราะเธอยังไม่รู้จักการวางตัวที่ดี คิดจะเป็นกะหรี่ใจมันต้องถึง

"ขอโทษค่ะฉันไม่เคยทำงานแบบนี้ ที่ผ่านมาแค่เป็นเด็กเสิร์ฟตามร้านอาหารร้านเหล้า ไม่เคยรับแขกพวกคุณอยากจะสอนอะไรฉันก็สอนได้เลยค่ะ"

"งั้นเธอลองเดินไปนั่งตักไอ้เขตแดน ถ้าเธอทำให้มันมีอารมณ์ได้ ฉันจะให้เธอผ่านขั้นตอนแรกเลย"

คนถูกพูดถึงยกยิ้มมุมปาก เขาเห็นผู้หญิงมานัดต่อนัดแต่ก็แทบไม่มีอารมณ์เลย บางคนถึงขั้นมาให้เขาสักบริเวณจุดซ่อนเร้น เขายังไม่รู้สึกรู้ช้าอะไรทั้งสิ้น

ทั้งสามหนุ่มมองใบชาที่กำลังย่อตัวนั่งตักของเขตแดน โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้พิศวาสอะไรเธอเลยด้วยซ้ำ

"ขออนุญาตนะคะ"

"จะนั่งก็นั่ง อย่าทำให้ฉันรำคาญ"

"ค่ะ"