บทที่ 2 ทำงานใช้หนี้

บทที่ 2

ทำงานใช้หนี้

เช้าวันต่อมา

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังจนฉันสะดุ้ง พยายามลืมตามองเพดานห้องเพื่อตั้งสติ เสียงก่นด่าก็ดังจนฉันอยากกรี๊ดออกมาให้ดังลั่น

(มึงจะนอนให้รากงอกเลยหรือไงวะ ออกมาข้างนอกได้แล้ว!)

"รู้แล้ว!"

ฉันรีบลุกไปจัดการตัวเอง ไม่ถึงสิบนาทีแม่ก็เดินมาเคาะห้องอีกรอบ ฉันเลยรวบผมยุ่งๆ หวียังไม่ทันถึงหัวออกมาจากห้อง

"นานจังเลยนะมึง!"

"ฉันทำงานกลับถึงบ้านตี 3 นี่ยังไม่ 7 โมงเลยแม่มีอะไร!"

"อีจีนมันมารอมึงแล้ว วันนี้มึงต้องเริ่มงานไม่งั้นกูจะเดือดร้อน"

"เกี่ยวอะไรกับฉัน แม่ไปเอาเงินเขามาแม่ก็รับผิดชอบเองสิ!"

"มึงจะให้กูไปขายตัวหรือไง มึงนั่นแหละต้องไปเดี๋ยวอีเตยมันอายุ 18 กูจะส่งไปช่วยแบ่งหนี้จากมึงเอง!"

"แม่!"

คนรอเริ่มจะทนไม่ไหว ตอนนี้ต้องรีบจัดการเตรียมตัวใบชาให้พร้อม ถ้ามีรอยด่างพร้อยบอสของเธอคงจับโยนออกมาแน่

"เสร็จหรือยังพี่สร้อย ฉันต้องไปทำธุระต่อ!"

"เออเสร็จแล้ว มึงพามันไปเลยอีจีน!"

"ไม่! ฉันไม่ไป เจ๊ฉันไม่ได้มีส่วนรู้เห็นเรื่องเงินเลยนะ เจ๊ทำแบบนี้ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

"ใบชามึงอย่าคิดว่าตำรวจจะทำอะไรอีจีนได้ มึงคิดดูในประเทศไทยทีไหมเปิดซ่องโจ่งแจ้งแบบนี้ มึงรีบไปจากบ้านกูเลยไป!"

ฉันทำท่าจะวิ่งหนีแต่ผู้ชายชุดดำคล้ายบอดี้การ์ดเดินมายืนบังประตูบ้านฉันไว้ ที่เอวมีปืนพกด้ามเงาวับเหน็บอยู่

"มึงอย่าคิดหนีเลยใบชา ไปกับกูเถอะ อยู่กับกูมึงสบายกว่าอยู่ที่นี่แน่นอน แม่มึงตามไปขอเงินมึงไม่ได้ด้วย"

"แต่ฉันไม่อยากขายตัว เจ๊ไม่เข้าใจฉันหรอก!"

"รู้ไหมว่าแม่มึงไม่ได้เอามึงมาขายให้กูแค่คนเดียว ถ้ากูปล่อยมึงไปเผลอๆ มึงถูกส่งไปอยู่ชายแดนนู่น"

"อะไรกันแม่ฉันทำขนาดนี้เลยเหรอ!"

"แม่มึงอ่ะมันเกินเยียวยาแล้ว ทั้งการพนันทั้งยาเสพติด ตอนมากู้เงินกู บอกว่าจะเอาไปเปิดร้านขายส้มตำ เอารูปเอาที่มาให้กูดู กูก็เห็นพวกมึงอยู่ที่นี่มานาน คิดว่าจะกลับตัวกลับใจ ที่ไหนได้ แม่มึงเอาเข้าบ่อนหมดเลย"

ขาทั้งสองข้างแทบไม่มีแรง เจ๊จีนเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือไว้บนไหล่ที่กำลังสั่นเทาเพราะความเสียใจ

"มึงไม่ต้องร้องไห้เชื่อกูเถอะไปอยู่กับกู อย่างน้อยมึงก็มีคนดูแล ทำงานได้เงินเดือนได้เปอร์เซ็นต์ อีกไม่กี่เดือนมึงก็จะเรียนจบแล้ว หมดหนี้หมดสินที่แม่มึงมากู้เงินกูไว้จะไปทำอะไรที่ไหนก็เชิญกูไม่ห้าม"

"อนาคตฉันล่ะ"

"มึงคิดว่าอีพวกดารา นางแบบ นางงาม มันไม่เคยผ่านจุดนี้มาก่อนหรือไง บางคนก็เติบโตมาจากซ่อง เป็นกะหรี่มาก่อนพอได้ดิบได้ดีก็ลืมกำพืดตัวเอง"

ฉันอยากจะหนีตอนนี้ก็คงไม่ได้ หันกลับไปที่บ้านแม่ฉันก็โบกมือบ๊ายบายก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน เพื่อไปทำกับข้าวให้พ่อกับน้องที่ยังไม่ตื่น

รถตู้ขับออกมาจากซอย ฉันได้แต่นั่งเงียบไม่รู้จะพูดอะไร มันไม่มีอารมณ์ที่จะพูดอะไรทั้งนั้น

"เจ๊จะให้ผมไปแวะที่ไหนก่อนครับ"

"ไปร้านเสริมสวยที่ใกล้ที่สุดก่อน ขืนพาใบชาไปสภาพนี้บอสเอากูตาย"

“ครับเจ๊”

ในที่สุดฉันก็มาถึงร้านเสริมสวย เจ๊จีนจับฉันทำผม ทำเล็บขัดผิวทำสปาจนตัวฉันขาวเนียนไปหมด ทันทีที่ฉันลืมตามองกระจก ฉันก็ต้องตกใจกับภาพของตัวเอง ผมที่เคยชี้ฟูแตกปลายตอนนี้กลับสวยทำไฮไลท์จนใบหน้าดูโดดเด่น

“สวยมากเลยค่ะคุณพี่” สาวประเภทสองเจ้าของร้านเอ่ยชมผลงานของตัวเอง เธอไม่เคยทำสุดตัวขนาดนี้มาก่อน แต่เพราะเจ๊จีนคอยกำชับทุกอย่าง เลยได้ผลงานชิ้นโบแดงมา

“ใช่นี่แหละว่าที่กะหรี่”

เจ้าของร้านยกมือขึ้นทาบอก เออ เปิดร้านมาก็เจอลูกค้าตัวซีเคล็ดเลยวันนี้

คลับ 888

เวลา 17.00น.

พนักงานในร้านกำลังประชุมกันอยู่ด้านใน เป็นช่วงเวลาที่เจ๊จีนผู้จัดการร้านเดินทางมาถึงพอดิบพอดี เธอจึงให้ใบชาไปนั่งหลบที่ห้องรับรองก่อน เพื่อรอเวลาที่บอสทั้งสี่จะมา

“เจ๊ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ”

“เออกูก็กำลังจะมาคุยกับมึงพอดี มึงต้องขึ้นไปให้บอสเช็กของก่อนนะ ถ้ามึงเด็ดจริง งานดีจริง ลูกค้าของมึงก็จะมีแต่คนรวย ไฮโซ เผลอๆ ถูกเลี้ยงดูเป็นอีหนูเลยนะมึง”

“ฉันต้องการหมดหนี้เร็วๆ เจ๊ช่วยฉันได้ไหม ฉันไม่อยากเป็นอีหนูของใครทั้งนั้น”

“กูเข้าใจ จริงๆ มันก็มีทางอยู่แต่มึงจะไหวไหมล่ะ”

“ไหว!”

“ใบชา ถ้ามึงอยากหมดหนี้เร็วๆ ก็ได้มันมีทางออกแต่มึงต้องรับปากว่ามึงจะไม่ถอดใจ”

“ฉันไม่มีวันถอดใจ”

เจ๊จีนพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอก ส่วนฉันกำลังนั่งทำใจ ไม่ว่าหลังจากนี้ฉันจะต้องเจอกับอะไรฉันก็ยอม ในเมื่อชีวิตก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด

เมื่อเจ๊จีนเดินกลับเข้ามาสีหน้าของเจ๊ก็ดูมีความหวังขึ้น เธอคุยกับบอสทั้งสี่คนแล้ว ถ้าใบชาเด็ดมากพอ คืนนี้เจ้านายเขาจะตกรางวัลเจ๊จีนงามๆ ไหนจะส่วนแบ่งของเธออีกอย่างน้อยเงินในส่วนนี้ก็พอช่วยผ่อนชำระหนี้ของบ้านเธอไปได้บ้าง

"รู้ไหมว่างานนี้เงินดี มึงแน่ใจว่าจะทนได้นะ?"

"เจ๊ไม่ลองก็ไม่รู้นะ ตอนนี้ฉันออกจากบ้านมาตั้งหลักข้างนอก เงินซื้อก๋วยเตี๋ยวยังไม่พอเลย"

"ก๋วยเตี๋ยวไม่ต้องแดก เพราะหลังประตูมึงเจอสุกี้หม้อรวมแน่"

"บร๊ะ! กำลังหิวอยู่พอดี งั้นฉันไปก่อนนะเจ๊"

"เดี๋ยวสิว่ะ!"

ฉันรู้ว่าสุกี้หม้อรวมมันคืออะไรแต่ฉันไม่อยากฟังเรื่องราวของพวกผู้หญิงที่เคยทำงานแบบนี้ เพราะอะไรน่ะเหรอ ฉันได้ยินมาว่ามีคนตายเพราะใช้สารเสพติดด้วย บางคนก็เจอพวกหยาบโลน บางคนก็เจอพวกซาดิสม์ คิดแล้วขนลุก

ประตูห้องสีแดงถูกเปิดเข้ามา แอร์เย็นเฉียบก็พัดเข้าหน้าจนฉันแทบร้องกรี๊ด บรรยากาศสลัวอย่างกับบ้านผีสิง

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ คนแรกคือผู้ชายสูงยาวเข่าดี ตามด้วยคนที่สอง คนที่สามและคนที่สี่

"ฉิบหายแหกแน่!"

"...."!

"...."!

"...."!

"...."!