ตอนที่ 10

ตอนที่ 10

ช่วงค่ำของวัน ปฐวีได้เดินทางมายังห้องพักของฮุ่ยหลัน โดยที่สาวสวยสั่งให้ชายหนุ่มคอยระวังตัวเวลามาหาตน ปฐวีแม้สงสัยแต่ก็ยอมทำตามความต้องการของหญิงสาว ที่บอกเหตุผลเพียงว่าไม่อยากให้คนของพี่ชายรู้ว่าเธอนัดผู้ชายมาหาที่ห้องพัก และทันทีที่ส่งสัญญาณเจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ากระดายอาย

“คืนนี้คุณจินนี่สวยมากเลยนะครับ” หนุ่มคารมเอ่ยชมเปราะ เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องและนั่งพักบนโฟซาบุผ้าลายหลุยส์อย่างประณีตและสวยงาม

“คุณปัดปากหวานกับผู้หญิงทุกคนเลยหรือเปล่าคะ” ฮุ่ยหลันเอ่ยถามขณะนำแก้วน้ำเย็นๆ วางบนโต๊ะใกล้แขกหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา

“ไม่...ไม่เลยครับ ผมไม่ชอบชมใครพร่ำเพื่อ แต่วันนี้คุณสวยมาก สวยมากจริงๆ นะครับ” หนุ่มหล่อออกตัว พลางขยับเข้าไปใกล้เจ้าของห้องพัก ฮุ่ยหลันมีสีหน้าเก้อเขินปนตกใจ ก่อนจะก้มหน้าต่ำเมื่อแขกหนุ่มยื่นมือมากุมมือของเธอและยกขึ้นจุมพิต โดยที่สายตาของปฐวีจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยไม่วางตา

“เอ่อ...ปล่อยมือฉันเถอะค่ะคุณปัด เราจะได้ออกไปเที่ยวด้วยกัน” ฮุ่ยหลันเอ่ยขอร้องเสียงแผ่วพลิ้ว รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมจากบุรุษหนุ่มทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนหลงมนตร์เสน่ห์ความหอมอย่างไรอย่างนั้น

“ผมไม่อยากออกไปเที่ยวเลยครับ ผมอยากนั่งคุย นั่งมองหน้า     คุณจินนี่มากกว่า คุณรู้ไหมครับว่าคุณเป็นผู้หญิงที่หน้าสวยมากๆ แล้วรูปร่างของคุณก็เซ็กซี่มากเหลือเกิน มากจนหัวใจผมเต้นแรง”

ปฐวีหยอดคำหวาน พลางยกมือเล็กขึ้นจุมพิตไม่ยอมหยุดฮุ่ยหลันพยายามดึงมือออกทว่ามีหรือที่คนอย่างปฐวีจะยอมปล่อย

“คุณปัดคะ ปละ...ปล่อย ปล่อยมือฉันก่อนเถอะค่ะ” เธอสั่งเสียงสั่นๆ เมื่อนิ้วเรียวยาวของแขกหนุ่มลากวนเล่นบนแขนเรียวของตน

“มือคุณนิ่มมาก ผมไม่อยากปล่อยเลย” ปฐวีพ้อเสียงทุ้มลึก พลางทำหน้าเศร้า

“เอ่อ...แต่ว่ามันไม่เหมาะนะคะ เพราะ...เราสองคนเพิ่งรู้จักกัน” สาวสวยค้านเสียงสั่นหวิว จ้องนิ้วเรียวยาวที่ลูบไล้บนเรียวแขนแล้วพานให้ใจสั่นอย่างหวามไหว

“วันเวลาไม่สำคัญสำหรับผมเลยครับคุณจินนี่ เพราะแค่ผมได้พบหน้าคุณ ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ ได้จับมือคุณ ได้อยู่ใกล้ชิดคุณ ผมก็รู้ใจตัวเองดีว่าคุณคือผู้หญิงที่ผมตามหามานาน คุณจินนี่อาจไม่เชื่อว่าผมตามหารักแท้มานานมากนานมากจนผมเริ่มท้อ แต่ในที่สุดผมก็ได้พบคนคนนั้น ก็คือคุณ คุณจินนี่คุณรู้ตัวบ้างไหมครับว่าคุณเหมาะสมจะเป็นแม่ของลูกผมมากที่สุด จริงๆ นะครับ ผมรู้สึกแบบนั้นกับคุณ”

ปฐวีหยอดคำหวาน พลางจ้องมองดวงตาคู่สวยอย่างสื่อความหมาย เขายกมือเล็กขึ้นจุมพิตเพื่อยืนยันสิ่งที่พูดออกไปแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว

“คุณคือแม่ของลูกผม” ปฐวียอดคำหวานเพื่อหว่านล้อมหญิงสาว

“คุณปัด” คนถูกบอกรักกรายๆ อายม้วนและก็เอ่ยได้เท่านั้นจริงๆ จึงเป็นโอกาสให้ปฐวีเข้ามาประชิดถึงตัวแล้วรั้งหญิงสาวเข้ามาแนบสนิทริมฝีปากร้อนรุ่มกดจูบซอกคอระหง เขากดจูบย้ำๆ ชวนให้ฮุ่ยหลันเนื้อตัวสั่นอย่างหวามไหวเพราะไม่เคยถูกชายใดแตะต้องตัวมากขนาดนี้ แม้กระทั่งคนที่พี่ชายแนะนำให้รู้จักและคงได้เป็นคู่หมั้นกันในเร็ววัน

“ผมรักคุณ” ปฐวีไม่คิดพลาดโอกาสนี้จึงกระซิบคำหวานหยดชิดใบหูขาวสะอาดของหญิงสาว เขาตวัดลิ้นอุ่นซอกซอนดูดชิมราวกับใบหูขาวนิ่มคือขนมชิ้นโปรดที่เพิ่งจะค้นพบ

“ยะ...อย่า...อย่าค่ะคุณปัด ฉะ...ฉัน...” ฮุ่ยหลันพยายามส่งเสียงห้ามปราม ทว่ามันก็ขาดห้วงไปเสียเฉยๆ ปฐวีได้โอกาสกดร่างบางนอนราบบนโซฟาหลุยส์เนื้อดีแล้วตามไปทาบทับเพื่อกักร่างสาวเอาไว้

“ผมรักคุณนะครับคุณจินนี่ คุณไม่เชื่อใจผมเลยเหรอครับ” ปฐวีแสร้งตัดพ้อ แล้วทิ้งหน้าซุกซอกคอระหงอย่างรอคอยว่าหญิงสาวจะปฏิเสธจริงอย่างที่ปากพูดหรือไม่ แต่ต่อให้ปฏิเสธเขาก็มีวิธีรวบหัวรวบหางเธออยู่แล้ว

“ผมรักคุณ...ผมรักคุณ” ขาดคำนั้น ปฐวีก็เริ่มลากฝ่ามือลูบวนบนเอวคอดจรดถึงสะโพกงามงอนของหญิงสาว ริมฝีปากร้อนรุ่มก็พรมจูบทั้งซอกคอระหงและทั่วใบหน้าสวย เพื่อฉุดรั้งให้หญิงสาวหลงใหลไปกับมนตร์เสน่ห์แห่งบ่วงสวาทที่เขากำลังค่อยๆ สร้างขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มของผู้ที่ได้กุมชัยชนะ

ฮุ่ยหลันสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ยามที่ฝ่ามืออุ่นและริมฝีปากของเขาเฝ้ารุกรานร่างกาย เธอเพียรผลักไสร่างกายกำยำออกห่าง ทว่าลึกๆ ในใจแล้วเธอไม่อยากผลักไสเขาเลยสักนิด สองมือที่ผลักไสจึงไม่ได้ทำให้เจ้าของฝ่ามือและริมฝีปากร้อนรุ่มหนีหายไปไหนแม้แต่เซ็นต์เดียว อาการนิ่งเฉยของสาวสวยยิ่งทำให้ปฐวีได้ใจถึงขนาดเคลื่อนฝ่ามือตลบชายกระโปรงผ้าไหมที่ถูกตัดเย็บอย่างดีขึ้น จนเผยให้เห็นช่อดอกไม้งดงามภายใต้อาภรณ์ลูกไม้ตัวจิ๋ว