LOGINชื่อ ‘เมฆา’ ที่หลุดออกจากริมฝีปากของก้านแก้วเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขปริศนาทั้งหมดภาพความทรงจำจากโลกนิยายซ้อนทับกับความเป็นจริงตรงหน้าจูบที่คุ้นเคยแววตาที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือคนคนเดียวกันไตรเองก็เช่นกันแววตาที่ดื้อรั้นคำพูดที่ท้าทายและจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ของผู้หญิงคนนี้มันคือ ‘ชาลิสา’ คนใหม่ที่เขาหลงรักจนยอมสละทุกอย่างให้ภาพในหัวของทั้งคู่ปะติดปะต่อกันอย่างรวดเร็ว...บทสนทนาที่เหลือเกิดขึ้นที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองของไตร ถึงมันจะไม่ใช่เพนต์เฮาส์ที่กว้างใหญ่เท่าของเมฆาแต่มันก็หรูหราและมีราคาแพงกว่าห้องพักของก้านแก้วหลายเท่าตัวทั้งสองคนยังคงจมอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันจูบที่เริ่มต้นจากลานจอดรถดำเนินต่อไปอย่างดูดดื่มและโหยหามันคือการยืนยันว่าสิ่งที่พวกเขาได้เจอมาไม่ใช่แค่ความฝัน“ทำไม” ก้านแก้วถอนจูบออกเพื่อเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจเธอที่สุด“ทำไมคุณถึงยอมเสียดวงตา”ไตรลูบไล้แก้มของเธออย่างแผ่วเบาแววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้ง“ถ้ามันแลกกับการที่ ‘ชาลิสา’ จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปผมก็คิดว่ามันคุ้ม”คำตอบนั้นทำให้ก้านแก้วน้ำตารื้นขึ้นมาก่
อ้อมกอดของชาลิสาที่สั่นเทาคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวผมไว้ในโลกแห่งความมืดมิดนี้ ผมไม่เห็นใบหน้าของเธอแต่ผมรู้สึกได้ถึงหยดน้ำตาอุ่นๆ ที่เปียกชื้นอยู่บนแผ่นอก สัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นสะท้านของเธอผมชื่อไตร ผมคือคนเขียนนิยายเรื่องนี้เรื่องราวทั้งหมดตัวละครทุกตัวล้วนเกิดจากปลายนิ้วของผมในตอนแรกชาลิสาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเป็นนางร้ายที่มีหน้าที่ผลักดันให้พระเอกกับนางเอกได้สมหวัง บทสรุปของเธอถูกกำหนดไว้ให้ตายอย่างน่าสมเพชและผมก็ไม่เคยสนใจเธอเลยแม้แต่น้อยจนกระทั่งวันที่ผมเขียนประโยคสุดท้ายของเรื่องจบลงผมก็หลุดเข้ามาในโลกที่ตัวเองสร้างขึ้นและหนทางเดียวที่จะกลับออกไปได้คือต้องปล่อยให้เรื่องราวดำเนินไปจนถึงจุดจบจุดจบที่ชาลิสาต้องตายแต่การได้เห็นเธอมีชีวิตได้เห็นความเจ็บปวดความดื้อรั้นและความพยายามที่จะมีชีวิตรอดของเธอมันทำให้หัวใจของนักเขียนอย่างผมเปลี่ยนไปผมหลงรักตัวละครที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องและผมก็ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเธอเดินไปสู่ความตายอีกครั้งผมพยายามจะแก้ไขแต่ทุกอย่างกลับบิดเบี้ยวไปหมดตัวละครชาลิสาเปลี่ยนไปเพราะมีจิตวิญญาณของใครอีกคนเข้ามาแทนที่และตัวผมเองก็ถูกผลักให้ไปอยู่
ข่าวการหายตัวไปของชาลิสากระจายไปทั่วองค์กรของเมฆาราวกับไฟลามทุ่งทันทีที่เขากลับมาถึงเพนต์เฮาส์แล้วพบกับร่องรอยการต่อสู้และกระจกที่แตกกระจายพญามารที่เคยเยือกเย็นก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาในทันที เขาอาละวาดทำลายข้าวของจนห้องที่เคยหรูหราพังพินาศเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความกลัวดังก้องไปทั่วเขาใช้ทุกเส้นสายทุกอำนาจที่มีเพื่อพลิกแผ่นดินตามหาเธอ แต่ทุกอย่างกลับไร้ร่องรอยเฮลิคคอปเตอร์ลำนั้นหายไปจากจอเรดาร์อย่างไร้ร่องรอยมันคือการวางแผนที่แยบยลและเป็นการตบหน้าเขาอย่างฉาดฉานที่สุดเวลาผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์ในที่สุดโทรศัพท์จากฝ่ายตรงข้ามก็ติดต่อเข้ามาเมฆาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรอให้อีกฝ่ายเป็นคนกำหนดเกมและเจรจาในสิ่งที่พวกมันต้องการ[“กูไม่ต้องการเงิน”] เสียงจากปลายสายกล่าวอย่างเย้ยหยัน[“สิ่งที่กูต้องการคือให้มึงไสหัวออกจากวงการนี้ไปซะไอ้เมฆา! มึงเคยขัดแข้งขัดขาพวกกูไว้เยอะถึงเวลาที่มึงต้องชดใช้แล้ว!”]ข้อเสนอนั้นคือการบีบให้เขาทิ้งทุกสิ่งที่สร้างมากับมือทิ้งอำนาจทิ้งอาณาจักรของเขาไปเมฆานิ่งเงียบไปเพียงชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด“ได้ถ้ามันเพื่อแลกกับความปลอ
เวลาผ่านไปนานหลายเดือนจนฤดูกาลเริ่มเปลี่ยนผันแต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือชีวิตของชาลิสาในกรงทองแห่งนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเมฆาพัฒนาไปไกลเกินกว่าแค่สัญญาทาสมันคือความผูกพันที่ซับซ้อนเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ร้อนแรงและการเสพติดซึ่งกันและกันอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเมฆาเปิดตัวเธอในฐานะ ‘คนของเขา’ อย่างเป็นทางการ เขาพาเธอไปทุกที่ไม่เว้นแม้แต่การเจรจาธุรกิจที่อันตรายที่สุด โลกของเธอในตอนนี้คือโลกของเขาและเธอก็เริ่มที่จะคุ้นชินกับมันจนน่ากลัวก้านแก้วในร่างชาลิสาตระหนักดีว่าเธอกำลังจมดิ่งลงไปในโลกใบนี้ลึกขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าเลยว่าเธอจะได้หลุดออกจากนิยายเรื่องนี้ไป ความคิดที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตเดิมค่อยๆ เลือนรางไปถูกแทนที่ด้วยความกลัวในรูปแบบใหม่ทุกวันนี้เธอกลัวการตื่นนอนเธอกลัวว่าวันหนึ่งเมื่อลืมตาขึ้นมาความอบอุ่นและอ้อมแขนที่แข็งแกร่งที่โอบกอดเธออยู่ทุกคืนจะหายไปเธอกลัวว่าคนที่เธอเห็นข้างกายจะไม่ใช่เมฆาแต่เป็นเพียงความว่างเปล่าในห้องคอนโดที่เคยคุ้นความคิดนั้นมันบีบคั้นหัวใจของเธอจนเจ็บปวดวันนี้ก็เช่นกันชาลิสานอนขลุกอยู่บนโซฟากำมะหยี่ตัวยาวในเพนต์เฮอส์ตั้งแต่เช้า เมฆาบอกกับเธอว่าเขามีเรื
วินาทีที่แก่นกายของผมแทรกผ่านความคับแน่นที่บริสุทธิ์ของเธอเข้าไปจนสุดลำเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงของชาลิสาก็เหมือนสวิตช์ที่ตัดขาดเหตุผลทั้งหมดของผมลงนี่มันบ้าอะไรวะความรู้สึกที่โถมกระหน่ำเข้ามามันรุนแรงเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องของเซ็กซ์ มันคือความรู้สึกของการครอบครองการตีตราการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ ผนังเนื้อนุ่มภายในตัวเธอบีบรัดผมแน่นราวกับมีชีวิตทุกครั้งที่เธอขมิบตอดมันส่งกระแสความเสียวซ่านแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นมาจนถึงสมองผมคลั่งใช่ผมกำลังคลั่งไคล้ผู้หญิงคนนี้ผมจ้องมองใบหน้าที่งดงามของเธอที่บิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ดวงตาที่ฉ่ำปรือริมฝีปากที่เผยอหอบหายใจทุกอย่างมันช่างยั่วยวนจนผมแทบจะเสียสติ ผมเริ่มต้นขยับบดเบียดสะโพกเข้าไปอย่างหนักหน่วงและบ้าคลั่งผมต้องการได้ยินเสียงของเธออีกต้องการเห็นเธอแตกสลายคามือของผม“อ๊ะอ๊ะ....เมฆา....อื้อ”เสียงครางชื่อของผมที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอมันคือเสียงที่ไพเราะที่สุดคือเชื้อเพลิงที่ทำให้ไฟในตัวผมลุกโชนจนมอดไหม้ทุกสิ่งผมลุ่มหลงผมยอมรับกับตัวเองอย่างไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป ผมหลงในกลิ่นกายของเธอหลงในรสจูบหลงในเสียงครางและหลงในวิธีที่ร
คำตอบของฉันคือการกระทำฉันท้าทายเขาด้วยจูบจูบที่ในตอนแรกตั้งใจจะให้เป็นเพียงการยั่วเย้าและแสดงว่าฉันไม่ได้กลัวเขาอีกต่อไปฉันคิดว่าเขาจะตอบโต้กลับมาด้วยความรุนแรงด้วยจูบที่บดขยี้และสั่งสอนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาแต่ฉันคิดผิดเมฆานิ่งไปเพียงชั่ววินาทีก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาจะค่อยๆ ตอบสนองกลับมาอย่างอ่อนโยนและละเมียดละไมจนฉันแทบไม่เชื่อในสัมผัสที่ได้รับมันไม่ใช่จูบของพญามารแต่มันคือจูบที่นุ่มนวลและลึกซึ้งอย่างน่าประหลาด เขาไม่ได้รุกล้ำแต่กลับค่อยๆ ใช้ริมฝีปากของเขาหยอกเย้าและชักนำให้ฉันเป็นฝ่ายเปิดปากให้เขาเอง ความร้อนจากร่างกายของเขาและรสจูบที่แสนหวานทำให้ร่างกายของฉันร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมความตั้งใจที่จะต่อกรกับเขาในตอนแรกละลายหายไปจนหมดสิ้นลิ้นร้อนของเขาค่อยๆ สอดแทรกเข้ามาสำรวจในโพรงปากของฉันอย่างเชื่องช้ามันเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของฉันอย่างหยอกเย้าตักตวงความหวานไปทุกอณูมันคือจูบที่ทำให้สมองของฉันว่างเปล่าทำให้ฉันลืมไปชั่วขณะว่าเราอยู่ที่ไหนและเราเป็นอะไรกันเขารู้ดีว่าฉันกำลังจะหลอมละลายอยู่ในอ้อมแขนของเขาเมฆาค่อยๆ ถอนจูบออกจากริมฝีปากของฉันอย่างอ้อยอิ่งแต่เขาไม่ไ







