แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: ซิงฉือ
หลังจากพ่อกู้ออกจากกรงหมา ฉันก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลกู้เช่นกัน

ฉันซื้อน้ำยาฆ่าแมลงมาหนึ่งขวด แล้วมาที่บ้านที่แม่เคยอยู่

ฉันกอดรูปของแม่ นอนลงบนเตียง พอหยิบน้ำยาฆ่าแมลงขึ้นมาเตรียมกรอกเข้าปาก ฉันก็ชะงัก

ถ้าฉันตายแบบนี้ แล้วมีคนมาพบเข้า คงสร้างความลำบากให้ตำรวจแน่

ดังนั้นฉันจึงเขียนจดหมายลาตายฉบับหนึ่ง บอกทุกคนว่าฉันฆ่าตัวตายเอง

รสชาติของน้ำยาฆ่าแมลงขมฝาด ราวกับเปลวไฟที่แผดเผาจากปลายลิ้นลงไปถึงกระเพาะ

ไม่นานฉันก็หมดสติ

แม่คะ ฉันมาแล้ว

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ฉันรู้สึกว่าน้ำย่อยในกระเพาะปั่นป่วน

ฉันอาเจียนออกมาอย่างแรง แล้วสะดุ้งตื่นเพราะความทรมาน

เมื่อเห็นเพดานที่ไม่คุ้นตา ฉันก็ดีใจจนรีบลุกขึ้น คำว่า “แม่” ยังไม่ทันหลุดจากปาก ก็สบเข้ากับสายตาของพ่อเจี่ยง

พ่อเจี่ยงสวมเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ในมือยังถือจดหมายลาตายของฉันไว้

ปลายนิ้วของเขาสั่นเล็กน้อยเพราะกำแน่นเกินไป

สุดท้ายเขาก็เหวี่ยงจดหมายใส่หน้าฉัน

“เสิ่นซือหนาน เธอนี่เก่งจริง ๆ ถึงกับรู้จักใช้ความตายมาบังคับให้พวกเราสนใจแล้ว”

“จะตายก็ไม่รู้จักไปตายไกล ๆ ทำไมต้องเลือกที่นั่น เธอรู้ไหมว่าเธอทำบ้านของแม่เธอสกปรก”

ฉันถูกพ่อเจี่ยงตะคอกจนทำอะไรไม่ถูก

ที่จริงแล้ว ในบรรดาพ่อทั้งสี่ คนที่ฉันชอบที่สุดก็คือพ่อหมอ เจี่ยงโจวสิง

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ไม่ว่าจะเป็นแพทย์แผนจีนหรือแพทย์แผนปัจจุบันก็เก่งทั้งคู่

ปกติเขามักจะสอนความรู้ทางการแพทย์ให้ฉัน ยังสอนการฝังเข็มให้ฉันด้วย

เขาทั้งอ่อนโยนและอารมณ์ดี ใช้เวลาอยู่กับฉันมากที่สุด

ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่า เขาคือพ่อแท้ ๆ ของฉัน

แม้แต่ตอนที่เวินหย่าเพิ่งปรากฏตัว เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจเธอมากเหมือนพ่ออีกสามคน

แต่กลับพูดกับฉันว่า “หนานหนาน ลูกคือคนเดียวที่เป็นลูกสาวของพ่อเจี่ยง ไม่ว่าใครจะโผล่มา ก็ไม่มีวันสั่นคลอนตำแหน่งของลูกได้”

จนกระทั่งวันนั้น เวินหย่าหมดสติต่อหน้าทุกคน

พ่อเจี่ยงดึงเข็มฝังเข็มออกจากท้ายทอยของเธอ

ตอนที่เขากำลังถามว่าเกิดอะไรขึ้น เวินหย่าก็ทรุดคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน

“พี่สาว หนูผิดไปแล้ว เรื่องนี้หนูไม่ได้บอกพ่อเจี่ยงนะคะ เขาเป็นคนสังเกตเห็นเอง พี่จะแทงหนูอีกครั้งก็ได้”

นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพ่อเจี่ยงโกรธ

เขามองฉันด้วยความผิดหวังเต็มใบหน้าแล้วพูดว่า “เสิ่นซือหนาน ที่ฉันสอนของพวกนี้ให้เธอ ก็เพื่อให้เธอช่วยชีวิตคน ไม่ใช่เอาไว้ฆ่าคน”

ไม่ว่าฉันจะอธิบายอย่างไร เขาก็ไม่เชื่อ

เพราะทั้งบ้าน นอกจากเขาแล้ว ก็มีแค่ฉันคนเดียวที่สามารถปักเข็มเข้าไปตรงจุดนั้นได้

“คนสาม ใจเย็นก่อน” ตอนนั้นเองฉันถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าพ่อกู้ก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยด้วย สีหน้าของเขาหม่นหมอง “ดูเหมือนเสิ่นซือหนานจะมีปัญหาทางจิต เธอฆ่าตัวตายที่บ้านครั้งหนึ่ง แล้วก็ไปกินน้ำยาฆ่าแมลงที่บ้านของเสิ่นอี๋ ฉันสงสัยว่า...”

พ่อเจี่ยงขัดจังหวะเขาทันที “พี่ใหญ่ พี่ใจอ่อนแล้วหรือ พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอแสดงละครเก่งแค่ไหน”

“คนที่หลงใหลความร่ำรวยแบบเธอ จะยอมจากพวกเราทั้งสี่ไปได้ยังไง ก็แค่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยวหย่า เลยตั้งใจสร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจเท่านั้น”

หลังจากฟังคำพูดของเขา ความลังเลบนใบหน้าของพ่อกู้ก็ค่อย ๆ จางหายไป “นายพูดถูก”

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของทั้งสองคนก็ดังขึ้นพร้อมกัน

พวกเขาหยิบขึ้นมากดดู

“พ่อกู้ พ่อเจี่ยง เมื่อไหร่จะกลับบ้านคะ พ่ออีกสองคนรออยู่ที่บ้านแล้วนะ”

“วันนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของหนู ถ้าพวกพ่อยังไม่กลับมา หนูจะโกรธแล้วนะ”

เสียงหวานของเวินหย่าดังขึ้นในห้อง

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพ่อทั้งสองพร้อมกัน

พวกเขารีบยกโทรศัพท์ขึ้น อัดข้อความเสียงปลอบเวินหย่าอย่างอ่อนโยน

ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน

เมื่อก่อน พวกเขาก็เคยปลอบฉันแบบนี้

ที่แท้พ่อไม่ได้เปลี่ยนไป สิ่งที่เปลี่ยนคือหัวใจ

ท่ามกลางคำเรียก “เจ้าหญิงน้อย” ครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจของฉันก็ค่อย ๆ ดับสิ้นความหวัง ฉันขยับตัวไปที่หน้าต่าง

ฉันกลัวความเจ็บปวด เพราะอย่างนั้น วิธีตายที่ฉันคิดมาตลอดจึงเป็นวิธีที่ไม่ทรมานนัก

แต่ตอนนี้ฉันรอไม่ไหวแล้ว

ดังนั้นต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง ฉันจึงปีนข้ามขอบหน้าต่าง แล้วกระโดดลงไป

ลาก่อน

พ่อทั้งสอง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า   บทที่ 8

    คำพูดของเขาทำให้คุณพ่ออีกสามคนสะเทือนใจพวกเขาพากันหันมาขอโทษฉัน บอกเล่าเรื่องราวในอดีต พยายามพิสูจน์ว่าพวกเขารักฉันคุณพ่อกู้บอกฉันว่า “จริง ๆ แล้วหลายเรื่องไม่ใช่ความคิดของพวกเรา ให้ลูกอยู่ในกรงหมา ไม่ให้ลูกกินอาหารดี ๆ ทั้งหมดเป็นคำสั่งของเวินหย่า พวกเราแค่บอกว่าจะสั่งสอนลูกนิดหน่อย ไม่เคยคิดจะทรมานลูกเลย”เมื่อถูกพวกเขาทั้งสี่ล้อมไว้ ฉันตกใจจนถอยหลังหลายก้าวสุดท้ายแม่เป็นคนประคองฉันไว้ แล้วถาม “หนานหนาน ลูกคิดยังไง ลูกยกโทษให้พวกเขาได้ไหม”ฉันมองคุณพ่อทั้งสี่ที่ยืนมองฉันด้วยความคาดหวัง แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า“ไม่ ฉันไม่มีวันยกโทษให้พวกเขา”เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ใบหน้าของคุณพ่อทั้งสี่ซีดเผือดในตอนที่พวกเขากำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ แม่ก็มีปืนกระบอกหนึ่งอยู่ในมือ น้ำเสียงของเธอเย็นชา “งั้นก็ง่ายเลย ฆ่าพวกเขาทิ้งให้หมด”ฉันมองปืนในมือแม่ ใจเต้นวูบยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม่ก็ลั่นไกยิงเป็นชุด จัดการทั้งสี่คนในทันทีดูเหมือนคุณพ่อทั้งสี่เองก็คาดไม่ถึงว่าแม่จะเด็ดขาดขนาดนี้ก่อนตาย ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อฉันมองแม่ด้วยความตกตะลึงแม่ยิ้มให้ฉัน “ไม่ต้องกลัว พวก

  • หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า   บทที่ 7

    ทันใดนั้น คุณพ่อทั้งสี่ก็ดีใจราวกับลิงในสวนสัตว์ ต่างคนต่างออกท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นโดยเฉพาะกู้เย่ เขาตื่นเต้นจนแทบร้องไห้ “เสิ่นอี๋ คุณก็มาด้วย ดีเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะยังได้เจอคุณอีก”“ดีจริง ๆ ” เจี่ยงโจวสิงก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะกอดฉันกับแม่ “พวกคุณทั้งสองกลับมากันแล้ว ในเมื่อกลับมาแล้วก็อย่าไปอีกเลย พวกเราคิดถึงพวกคุณมาก”แต่ทันทีที่มือของเขายื่นเข้ามา แม่ก็ตบหน้าเขาอย่างไม่ลังเล“เจี่ยงโจวสิง นี่คือวิธีที่นายดูแลลูกของฉันงั้นเหรอ”บรรยากาศเงียบกริบในทันทีกู้เย่รีบเดินเข้ามาเช่นกัน “เสิ่นอี๋ ฟังพวกเราก่อน…”แต่เขาก็พูดยังไม่ทันจบแม่ก็ตบเขาอีกหนึ่งฉาดจากนั้นคุณพ่ออีกสองคนก็โดนกันครบ ไม่มีใครรอดฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงในใจมีเพียงความคิดเดียวสะใจจริง ๆแม่ฉันเท่มากหลังเสียงเพียะดังติดกันสี่ครั้ง ใบหน้าของคุณพ่อทั้งสี่ก็มีรอยฝ่ามือประทับอย่างพร้อมเพรียงแต่พวกเขาไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนกำลังคิดถึงช่วงเวลาในอดีตเสียมากกว่าเยว่เหยียนถึงกับหันแก้มอีกข้างที่ยังไม่โดนตบมายื่นให้ “เสิ่นอี๋ อีกข้างก็ต้องตบเหมือนกัน”แน่นอนว่าแม่ก็จัดใ

  • หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า   บทที่ 6

    เมื่อผ่านหลุมดำเข้าไป ฉันก็มาถึงห้องที่อบอุ่นห้องหนึ่งในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้ฉันเรียกระบบอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับขณะที่กำลังจะออกไปดูด้านนอก ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก หญิงสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งเดินออกมาทันทีที่เห็นฉัน เธอก็นิ่งอึ้งฉันเองก็จำเธอได้ในเวลาเดียวกันแม่ของฉัน เสิ่นอี๋เธอสวยเหมือนในรูปถ่ายไม่มีผิดขณะที่ฉันกำลังทำอะไรไม่ถูก แม่ก็ร้องไห้ออกมา เธอวิ่งเข้ามากอดฉันไว้ “หนานหนานใช่ไหม ลูกหนานหนานของแม่ใช่ไหม”ชั่วขณะนั้นน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาราวกับสายฝนวันนั้นแม่เล่าเรื่องในอดีตให้ฉันฟังทั้งหมดเหมือนกับที่ระบบเคยบอกฉันไม่มีผิด แม่รับภารกิจเพื่อรักษาคุณยายที่ป่วยหนัก และกลับมาเพราะคุณยายตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่เฝ้ารอฉันมาตลอด“แม่คิดว่า ต่อให้ลูกไม่ยอมกลับมา แม่ก็จะเก็บห้องไว้ให้ลูกเสมอ”พอได้ยินแบบนั้น จมูกของฉันก็ร้อนผ่าว ก่อนจะถามถึงคุณยาย“คุณยายอยู่ต่างจังหวัด ไว้มีเวลาแม่จะพาลูกไปหา”คุณยายหายป่วยดีแล้ว หลังจากรักษาหายก็กลับไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด ส่วนแม่ก็ใช้ชีวิตทำงานอยู่ในเมืองนี้เพียงลำพังเมื่อรู้ว่าหลังอายุ 16 ปี ฉันไม่ได้เรียนห

  • หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า   บทที่ 5

    บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงร้องไห้ของเวินหย่ากู้เย่เงียบอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก “ลูกถูกใครทำร้าย”เวินหย่าตอบ “เสิ่นซือหนาน”กู้เย่ถามต่อ “เมื่อไหร่”“ก็เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน” เวินหย่ารู้สึกว่าวันนี้เขาแปลกไป “คุณพ่อกู้ คุณรู้ไหมว่าคุณพ่ออีกสามคนอยู่ไหน พวกคุณรีบกลับมาได้ไหม หนูกลัว”ท่ามกลางเสียงสะอื้นของเธอ กู้เย่ยกมือกดขมับ “เวินหย่า เสิ่นซือหนานตายแล้ว”ปลายสายเงียบงันทันทีน้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเธอยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน บอกหน่อยว่าเธอจะไปทำร้ายลูกได้ยังไง”ปลายสายไร้เสียงตอบกลับห้าชั่วโมงต่อมา คุณพ่อทั้งสี่ก็กลับถึงบ้านเวินหย่ายืนอยู่ในห้องรับแขก พอเห็นพวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาดวงตาของเธอแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา“คุณพ่อกู้ เกิดอะไรขึ้น เสิ่นซือหนานตายจริง ๆ เหรอ”กู้เย่อารมณ์ย่ำแย่มาก จึงไม่ตอบเธอสีหน้าของเวินหย่ายิ่งน้อยใจ เธอหันไปออดอ้อนเจี่ยงโจวสิง “คุณพ่อเจี่ยง เมื่อกี้พวกคุณอยู่ด้วยกันใช่ไหม งั้นพวกคุณก็คงได้ยินหมดแล้ว”เวินหย่าร้องไห้อีกครั้ง “ขะ ขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจโกหก หนูแค่กลัว พวกคุณไม่กลับบ้านสักที หนูกลัวว่

  • หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า   บทที่ 4

    ตอนที่ฉันคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอแม่แล้วระบบก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันบอกว่าโปรแกรมมีปัญหานิดหน่อย อาจต้องรออีกสักพักถึงจะไปได้ฉันพยักหน้าฉันกับแม่แยกจากกันมาหลายปีแล้ว ไม่ต่างกันหรอกว่าจะต้องรออีกไม่กี่วันดังนั้นฉันจึงเฝ้ามองปฏิกิริยาของทั้งสี่คนในสภาพวิญญาณพอรู้ว่าฉันไม่หายใจแล้ว กู้เย่ขาอ่อน ทรุดนั่งลงกับพื้นทันทีเขาผลักตัวฉัน เสียงสั่นเครือ “เสิ่นซือหนาน เลิกแกล้งได้แล้ว ตื่นสิ”ความผิดปกติของเขาทำให้คุณพ่ออีกสามคนหันมามองเจี่ยงโจวสิงซึ่งเป็นหมอรีบพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก เขาใช้นิ้วสองนิ้วแตะชีพจรที่คอของฉันเพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับคนตาย“รีบโทรหาโรงพยาบาล”จากนั้นโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะยังอึ้งอยู่ เขาฉีกเสื้อของฉันออก แล้วเริ่มปั๊มหัวใจทันทีเยว่เหยียนก็ตกตะลึงเช่นกัน“เป็นไปได้ยังไง เธอแกล้งตายใช่ไหม”ตอนนี้มีเพียงคุณพ่อคนที่สองเท่านั้นที่ยังพอมีสติเขาทำหน้าขรึม หยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรเรียกรถพยาบาลไม่นาน เสียงไซเรนก็ดังสนั่นเมื่อฉันถูกส่งถึงโรงพยาบาล แพทย์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็ถูกเชิญตัวมาทันทีแต่แม้ทุกคนจะช่วยกันอย่างเต็มที่ตลอดสามชั่วโมงเต็ม

  • หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า   บทที่ 3

    ความเจ็บปวดอย่างที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้นฉันถูกต้นไม้ต้นหนึ่งด้านนอกขวางเอาไว้หลังจากมีคนช่วยฉันลงมาได้แล้ว คุณพ่อเจี่ยงหน้าซีดเผือด เดินเข้ามาตบฉันหนึ่งฉาด“เสิ่นซือหนาน เธอจะเอาให้พอใช่ไหม”สีหน้าของคุณพ่อกู้ก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันทั้งตัวเขาสั่นเทิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาเตะฉันอีกหนึ่งที“เสิ่นซือหนาน ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่”ฉันถูกเตะล้มลงกับพื้นเพราะเพิ่งล้างท้องมา แถมยังโดนเตะซ้ำ จุดนั้นเหมือนมีคนเอามีดแทงเข้ามา แล้วบิดเต็มแรงกลิ่นคาวคลุ้งพุ่งจากกระเพาะขึ้นมาถึงปากหลังจากกระอักเลือดคำนั้นออกมา ฉันก็คุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง“คุณกู้ คุณหมอเจี่ยง อย่ามาสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันตายเถอะ”ทั้งสองคนชะงักเพราะคำพูดของฉันคุณพ่อกู้ขมวดคิ้ว “นี่เป็นลูกไม้ใหม่ของเธอ ใช้ความตายมาขู่พวกเราเหรอ”“ไม่” ฉันตาแดงก่ำ มองพวกเขา “ฉันเจอระบบของแม่แล้ว มันบอกว่าถ้าฉันตาย ก็จะได้ไปหาแม่ ขอร้องเถอะ อย่ามาสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันตายเถอะ”“แบบนี้พวกคุณก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะแย่งความรักกับเวินหย่า แล้วก็ไม่ต้องคอยระแวงจนไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก”หลังจากเวินหย่าเกิดเรื่อง คุณพ่อคนที่สี่ เย่ว์เหย

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status