หลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง

"ผู้เป็นโฮสต์ ตามการตรวจสอบของระบบ ภารกิจของคุณล้มเหลว เนื่องจากไม่สามารถพิชิตเป้าหมายได้สำเร็จ ระบบจะทำการลบคุณทันที"

คำพูดของระบบทำให้ฉันที่แอบซ่อนอยู่ในความมืดเพื่อแอบดูงานแต่งสะดุ้งขึ้นมา

ภายในหอพิธี หลินอู๋ฉีและเซี่ยเหนียนเหนียนยิ้มให้กัน ก่อนจะจูบกันท่ามกลางเสียงโห่แซวจากผู้คนด้านล่าง

นี่คือเส้นฟางเส้นสุดท้ายที่ระบบมอบให้ฉัน

ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันก็ล้มเหลวไปแล้วเหมือนกัน

ตอนแรกฉันทะลุมิติเข้าไปในร่างเด็กอายุสามขวบ และทำสัญญากับระบบ—ภายในยี่สิบปี ขอเพียงพิชิตหนึ่งในสามพระเอกนี้ได้ ฉันก็จะได้กลับไปยังโลกเดิม

แต่เมื่อครบ 20 ปี ก็ไม่มีใครที่ฉันพิชิตสำเร็จเลยสักคน

บางทีนี่อาจเป็นการจัดสรรที่ดีที่สุดแล้วก็ได้

ฉันออกจากที่นั่น ไปยังสะพานลอยที่ผู้คนสัญจรไม่ขาดสาย

ระบบบอกว่า เมื่อภารกิจล้มเหลว จะต้องรายงานต่อผู้บังคับบัญชาก่อน แล้วจึงลบฉันทิ้ง

ฉันมองดูรถที่วิ่งไปมาข้างล่างสะพาน ในหัวเต็มไปด้วยภาพตลอดยี่สิบปีที่สามพระเอกมองฉันด้วยความรังเกียจ

พวกเขาทั้งหมดทำเพื่อผู้หญิงคนเดียวกัน เซี่ยเหนียนเหนียน และพูดจาโหดร้ายใส่ฉัน

เซี่ยเหนียนเหนียนคือนางเอกผู้เป็นที่รักของทุกคนในโลกการพิชิตนี้

ระบบปลอบฉันว่า เพราะเธอคือนางเอกที่มีออร่าตัวเอก พระเอกทุกคนจึงถูกดึงดูดไปหาเธอโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้

ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม เพราะฉันเป็นผู้มาเยือนจากต่างโลก เป็นนางร้ายที่คอยขับเน้นให้นางเอกดูเด่น ดังนั้นจึงถูกกำหนดให้ต้องจบแบบนี้อย่างนั้นหรือ?

ช่างเถอะ ถึงตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องคิดอีกแล้ว ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี

ฉันเดินอย่างมึนงงเข้าไปท่ามกลางกระแสรถรา แทนที่จะถูกลบหายไปอย่างไร้ร่องรอย สู้ให้พวกเขาได้เห็นศพอันน่าเวทนาของฉัน ให้พวกเขาต้องทนกับความรังเกียจแล้วยังต้องจัดงานศพให้ฉันอย่างดี

แต่ในวินาทีถัดมา เสียงเบรกที่แสบแก้วหูก็ดังขึ้น

จากนั้น ก็มีเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้น

"เจียงเยว่ ถ้าอยากตายก็ไปตายในที่ที่ไม่มีใครรู้ อย่ามาทำให้ขายขี้หน้านะ"

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบว่าเป็นพี่ชายต่างพ่อของฉันเอง

เขาเป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของฉัน

ฉันในโลกนี้ไม่มีที่พึ่งพาเลย เป็นเขาที่ค่อยๆ ใส่ใจฉันทีละนิด มอบความอ่อนโยนให้ ทำให้ฉันเชื่อใจเขาจนหมดใจ คิดว่าเขาเป็นญาติคนเดียวในโลกนี้ที่ดีกับฉัน

ก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขาถูกเซี่ยเหนียนเหนียนทำให้หลงจนหมดใจ และตกหลุมรักเธอ

เพียงเพราะคำพูดของเซี่ยเหนียนเหนียนประโยคเดียวว่า ฉันเป็นหัวโจกที่เคยบูลลี่เธอสมัยเรียน เจียงเป่ยก็เชื่อเธอโดยไม่ตรวจสอบอะไรเลย แล้วจากนั้นก็เกลียดฉันไปเลย

เจียงเป่ยดึงฉันเข้าไปในรถ ขับออกไปไกลแล้วจอดริมถนนที่แทบไม่มีคน ก่อนจะเปิดประตูลากฉันลงมา แล้วตบหน้าฉันอย่างไม่ลังเล

“จะตายก็ไปตายที่ไม่มีคนสิ ไม่งั้นตายไปแล้วก็ยังต้องให้คนอื่นมาลำบากเก็บศพให้อีก”

“เห็นไหม ฉันเลือกที่ให้แกไว้แล้ว จะตายก็ตายตอนนี้เลย อย่าเสียเวลา”

ฉันถูกเขาตบจนหูอื้อ เสียงในหูดังวิ้งๆ แต่ยังฝืนไม่ให้ตัวเองล้มลง

ก็จริง นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันพยายามฆ่าตัวตายต่อหน้าเขา เขาคงชินไปแล้วสินะ

ตอนนั้น ในสายตาและในใจของเขามีแต่เซี่ยเหนียนเหนียน ส่วนฉันก็แค่อยากพิสูจน์ว่าเขายังมีความเป็นพี่น้องกับฉันอยู่บ้าง และยอมฟังฉันอธิบาย ไม่ได้อยากตายจริงๆ

ดังนั้นตอนนี้เขาถึงได้มั่นใจขนาดนี้ ว่าฉันก็เหมือนเดิม ไม่กล้าตายจริงๆ สินะ

“พี่… พี่มาอยู่ที่นี่ทำไมเหรอ”

“เมื่อกี้ไม่ได้ตะไปร่วมงานแต่งงานของเซี่ยเหนียนเหนียนเหรอ"

"เพราะเป็นห่วงฉันเหรอ"

ฉันมองเขาด้วยแววตาแห่งความคาดหวังและรอคอย แต่ก็อดมีความขมขื่นอบอวลในปากไม่ได้

เมื่อกี้เห็นชัด ๆ ว่าเขาอยู่ในงานแต่ง หรือว่าเขาเป็นห่วงฉัน ถึงได้ตามมาถึงที่นี่

แม้จะผิดหวังในตัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในใจลึก ๆ ฉันก็ยังคงมีความคาดหวังต่อเขาอยู่ดี