LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า บทที่ 8
คำพูดของเขาทำให้คุณพ่ออีกสามคนสะเทือนใจพวกเขาพากันหันมาขอโทษฉัน บอกเล่าเรื่องราวในอดีต พยายามพิสูจน์ว่าพวกเขารักฉันคุณพ่อกู้บอกฉันว่า “จริง ๆ แล้วหลายเรื่องไม่ใช่ความคิดของพวกเรา ให้ลูกอยู่ในกรงหมา ไม่ให้ลูกกินอาหารดี ๆ ทั้งหมดเป็นคำสั่งของเวินหย่า พวกเราแค่บอกว่าจะสั่งสอนลูกนิดหน่อย ไม่เคยคิดจะทรมานลูกเลย”เมื่อถูกพวกเขาทั้งสี่ล้อมไว้ ฉันตกใจจนถอยหลังหลายก้าวสุดท้ายแม่เป็นคนประคองฉันไว้ แล้วถาม “หนานหนาน ลูกคิดยังไง ลูกยกโทษให้พวกเขาได้ไหม”ฉันมองคุณพ่อทั้งสี่ที่ยืนมองฉันด้วยความคาดหวัง แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า“ไม่ ฉันไม่มีวันยกโทษให้พวกเขา”เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ใบหน้าของคุณพ่อทั้งสี่ซีดเผือดในตอนที่พวกเขากำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ แม่ก็มีปืนกระบอกหนึ่งอยู่ในมือ น้ำเสียงของเธอเย็นชา “งั้นก็ง่ายเลย ฆ่าพวกเขาทิ้งให้หมด”ฉันมองปืนในมือแม่ ใจเต้นวูบยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม่ก็ลั่นไกยิงเป็นชุด จัดการทั้งสี่คนในทันทีดูเหมือนคุณพ่อทั้งสี่เองก็คาดไม่ถึงว่าแม่จะเด็ดขาดขนาดนี้ก่อนตาย ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อฉันมองแม่ด้วยความตกตะลึงแม่ยิ้มให้ฉัน “ไม่ต้องกลัว พวก
หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า บทที่ 7
ทันใดนั้น คุณพ่อทั้งสี่ก็ดีใจราวกับลิงในสวนสัตว์ ต่างคนต่างออกท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นโดยเฉพาะกู้เย่ เขาตื่นเต้นจนแทบร้องไห้ “เสิ่นอี๋ คุณก็มาด้วย ดีเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะยังได้เจอคุณอีก”“ดีจริง ๆ ” เจี่ยงโจวสิงก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะกอดฉันกับแม่ “พวกคุณทั้งสองกลับมากันแล้ว ในเมื่อกลับมาแล้วก็อย่าไปอีกเลย พวกเราคิดถึงพวกคุณมาก”แต่ทันทีที่มือของเขายื่นเข้ามา แม่ก็ตบหน้าเขาอย่างไม่ลังเล“เจี่ยงโจวสิง นี่คือวิธีที่นายดูแลลูกของฉันงั้นเหรอ”บรรยากาศเงียบกริบในทันทีกู้เย่รีบเดินเข้ามาเช่นกัน “เสิ่นอี๋ ฟังพวกเราก่อน…”แต่เขาก็พูดยังไม่ทันจบแม่ก็ตบเขาอีกหนึ่งฉาดจากนั้นคุณพ่ออีกสองคนก็โดนกันครบ ไม่มีใครรอดฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงในใจมีเพียงความคิดเดียวสะใจจริง ๆแม่ฉันเท่มากหลังเสียงเพียะดังติดกันสี่ครั้ง ใบหน้าของคุณพ่อทั้งสี่ก็มีรอยฝ่ามือประทับอย่างพร้อมเพรียงแต่พวกเขาไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนกำลังคิดถึงช่วงเวลาในอดีตเสียมากกว่าเยว่เหยียนถึงกับหันแก้มอีกข้างที่ยังไม่โดนตบมายื่นให้ “เสิ่นอี๋ อีกข้างก็ต้องตบเหมือนกัน”แน่นอนว่าแม่ก็จัดใ
หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า บทที่ 6
เมื่อผ่านหลุมดำเข้าไป ฉันก็มาถึงห้องที่อบอุ่นห้องหนึ่งในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้ฉันเรียกระบบอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับขณะที่กำลังจะออกไปดูด้านนอก ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก หญิงสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งเดินออกมาทันทีที่เห็นฉัน เธอก็นิ่งอึ้งฉันเองก็จำเธอได้ในเวลาเดียวกันแม่ของฉัน เสิ่นอี๋เธอสวยเหมือนในรูปถ่ายไม่มีผิดขณะที่ฉันกำลังทำอะไรไม่ถูก แม่ก็ร้องไห้ออกมา เธอวิ่งเข้ามากอดฉันไว้ “หนานหนานใช่ไหม ลูกหนานหนานของแม่ใช่ไหม”ชั่วขณะนั้นน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาราวกับสายฝนวันนั้นแม่เล่าเรื่องในอดีตให้ฉันฟังทั้งหมดเหมือนกับที่ระบบเคยบอกฉันไม่มีผิด แม่รับภารกิจเพื่อรักษาคุณยายที่ป่วยหนัก และกลับมาเพราะคุณยายตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่เฝ้ารอฉันมาตลอด“แม่คิดว่า ต่อให้ลูกไม่ยอมกลับมา แม่ก็จะเก็บห้องไว้ให้ลูกเสมอ”พอได้ยินแบบนั้น จมูกของฉันก็ร้อนผ่าว ก่อนจะถามถึงคุณยาย“คุณยายอยู่ต่างจังหวัด ไว้มีเวลาแม่จะพาลูกไปหา”คุณยายหายป่วยดีแล้ว หลังจากรักษาหายก็กลับไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด ส่วนแม่ก็ใช้ชีวิตทำงานอยู่ในเมืองนี้เพียงลำพังเมื่อรู้ว่าหลังอายุ 16 ปี ฉันไม่ได้เรียนห
หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า บทที่ 5
บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงร้องไห้ของเวินหย่ากู้เย่เงียบอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก “ลูกถูกใครทำร้าย”เวินหย่าตอบ “เสิ่นซือหนาน”กู้เย่ถามต่อ “เมื่อไหร่”“ก็เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน” เวินหย่ารู้สึกว่าวันนี้เขาแปลกไป “คุณพ่อกู้ คุณรู้ไหมว่าคุณพ่ออีกสามคนอยู่ไหน พวกคุณรีบกลับมาได้ไหม หนูกลัว”ท่ามกลางเสียงสะอื้นของเธอ กู้เย่ยกมือกดขมับ “เวินหย่า เสิ่นซือหนานตายแล้ว”ปลายสายเงียบงันทันทีน้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเธอยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน บอกหน่อยว่าเธอจะไปทำร้ายลูกได้ยังไง”ปลายสายไร้เสียงตอบกลับห้าชั่วโมงต่อมา คุณพ่อทั้งสี่ก็กลับถึงบ้านเวินหย่ายืนอยู่ในห้องรับแขก พอเห็นพวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาดวงตาของเธอแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา“คุณพ่อกู้ เกิดอะไรขึ้น เสิ่นซือหนานตายจริง ๆ เหรอ”กู้เย่อารมณ์ย่ำแย่มาก จึงไม่ตอบเธอสีหน้าของเวินหย่ายิ่งน้อยใจ เธอหันไปออดอ้อนเจี่ยงโจวสิง “คุณพ่อเจี่ยง เมื่อกี้พวกคุณอยู่ด้วยกันใช่ไหม งั้นพวกคุณก็คงได้ยินหมดแล้ว”เวินหย่าร้องไห้อีกครั้ง “ขะ ขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจโกหก หนูแค่กลัว พวกคุณไม่กลับบ้านสักที หนูกลัวว่
หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า บทที่ 4
ตอนที่ฉันคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอแม่แล้วระบบก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันบอกว่าโปรแกรมมีปัญหานิดหน่อย อาจต้องรออีกสักพักถึงจะไปได้ฉันพยักหน้าฉันกับแม่แยกจากกันมาหลายปีแล้ว ไม่ต่างกันหรอกว่าจะต้องรออีกไม่กี่วันดังนั้นฉันจึงเฝ้ามองปฏิกิริยาของทั้งสี่คนในสภาพวิญญาณพอรู้ว่าฉันไม่หายใจแล้ว กู้เย่ขาอ่อน ทรุดนั่งลงกับพื้นทันทีเขาผลักตัวฉัน เสียงสั่นเครือ “เสิ่นซือหนาน เลิกแกล้งได้แล้ว ตื่นสิ”ความผิดปกติของเขาทำให้คุณพ่ออีกสามคนหันมามองเจี่ยงโจวสิงซึ่งเป็นหมอรีบพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก เขาใช้นิ้วสองนิ้วแตะชีพจรที่คอของฉันเพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับคนตาย“รีบโทรหาโรงพยาบาล”จากนั้นโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะยังอึ้งอยู่ เขาฉีกเสื้อของฉันออก แล้วเริ่มปั๊มหัวใจทันทีเยว่เหยียนก็ตกตะลึงเช่นกัน“เป็นไปได้ยังไง เธอแกล้งตายใช่ไหม”ตอนนี้มีเพียงคุณพ่อคนที่สองเท่านั้นที่ยังพอมีสติเขาทำหน้าขรึม หยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรเรียกรถพยาบาลไม่นาน เสียงไซเรนก็ดังสนั่นเมื่อฉันถูกส่งถึงโรงพยาบาล แพทย์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็ถูกเชิญตัวมาทันทีแต่แม้ทุกคนจะช่วยกันอย่างเต็มที่ตลอดสามชั่วโมงเต็ม
หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า บทที่ 3
ความเจ็บปวดอย่างที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้นฉันถูกต้นไม้ต้นหนึ่งด้านนอกขวางเอาไว้หลังจากมีคนช่วยฉันลงมาได้แล้ว คุณพ่อเจี่ยงหน้าซีดเผือด เดินเข้ามาตบฉันหนึ่งฉาด“เสิ่นซือหนาน เธอจะเอาให้พอใช่ไหม”สีหน้าของคุณพ่อกู้ก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันทั้งตัวเขาสั่นเทิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาเตะฉันอีกหนึ่งที“เสิ่นซือหนาน ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่”ฉันถูกเตะล้มลงกับพื้นเพราะเพิ่งล้างท้องมา แถมยังโดนเตะซ้ำ จุดนั้นเหมือนมีคนเอามีดแทงเข้ามา แล้วบิดเต็มแรงกลิ่นคาวคลุ้งพุ่งจากกระเพาะขึ้นมาถึงปากหลังจากกระอักเลือดคำนั้นออกมา ฉันก็คุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง“คุณกู้ คุณหมอเจี่ยง อย่ามาสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันตายเถอะ”ทั้งสองคนชะงักเพราะคำพูดของฉันคุณพ่อกู้ขมวดคิ้ว “นี่เป็นลูกไม้ใหม่ของเธอ ใช้ความตายมาขู่พวกเราเหรอ”“ไม่” ฉันตาแดงก่ำ มองพวกเขา “ฉันเจอระบบของแม่แล้ว มันบอกว่าถ้าฉันตาย ก็จะได้ไปหาแม่ ขอร้องเถอะ อย่ามาสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันตายเถอะ”“แบบนี้พวกคุณก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะแย่งความรักกับเวินหย่า แล้วก็ไม่ต้องคอยระแวงจนไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก”หลังจากเวินหย่าเกิดเรื่อง คุณพ่อคนที่สี่ เย่ว์เหย
