บทที่ 2

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ข้าก็กลายเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนดวงหนึ่ง ล่องลอยแผ่วเบาอยู่กลางอากาศ

ผู้คนทั้งหมดในวังหลวงล้วนมองไม่เห็นข้า ข้าล่องลอยวนเวียนอยู่ในตำหนักรอบหนึ่ง รู้สึกว่าไม่มีอันใดน่าสนใจ จึงทำได้เพียงกลับมาอยู่ข้างกายระบบอีกครั้ง

ระบบเข้ามาครอบครองร่างกายของข้า พำนักอยู่ในตำหนักของข้า สวมใส่ชุดลายหงส์ของข้า ตามหลักแล้วก็ย่อมต้องแบกรับภาระหน้าที่ของฮองเฮาไปด้วย

น่าเสียดายที่ร่างกายของข้าอ่อนแอขี้โรคมาแต่ไหนแต่ไร บัดนี้ยังถูกลู่หวยทอดทิ้ง ในวังหลวงแห่งนี้เรียกได้ว่าผู้ใดก็สามารถรังแกได้ ตำแหน่งฮองเฮานั้นเป็นเพียงแค่ในนาม หาได้มีอำนาจที่แท้จริงไม่

จะกล่าวว่าระบบเข้ามาแย่งชิงร่างกายของข้าไปก็คงไม่ใช่ สู้กล่าวว่ามันมาทนรับความทุกข์ทรมานแทนข้าเสียจะดีกว่า

ถ่านในกระถางไฟในตำหนักลุกโชนจนเกินไป ควันไฟจาง ๆ ลอยอบอวลเข้าจมูก ระบบอดไม่ได้ที่จะฟุบหน้าลงกับขอบแท่นบรรทมแล้วไอออกมาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะไอเอาปอดออกมาให้ได้ ผ้าเช็ดหน้าที่ยกขึ้นปิดริมฝีปากเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดเป็นหย่อม ๆ

หลานอิงนางกำนัลใหญ่ข้างกายข้ารีบก้าวเข้าไปช่วยลูบหลังให้ลมหายใจราบรื่นขึ้น เอ่ยด้วยความปวดใจว่า “พระนาง ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เพคะ หรือว่าให้บ่าวไปตามหมอหลวงมาตรวจดูสักหน่อยดีหรือไม่เพคะ”

ระบบส่ายหน้า พิงกายลงบนหมอนนุ่มเพื่อพักผ่อนครู่หนึ่ง ทว่าพอเตรียมตัวจะล้มตัวลงนอน ด้านนอกกลับมีเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายดังแว่วเข้ามา

ลู่หวยเดินเข้ามาในตำหนักของข้าโดยมีกลุ่มนางกำนัลขันทีคอยห้อมล้อม นัยน์ตาที่เย็นชาคู่นั้นทอดมองไปยังร่างของระบบจากที่ไกล ๆ สีหน้ามิได้ปรากฏแววหวั่นไหวหรือสงสารแม้แต่น้อย

“เมื่อคืนได้ยินว่าฮองเฮาประชวรหนัก วันนี้ดูแล้วท่าทางก็ยังสดชื่นดีนี่”

ข้าล่องลอยอยู่กลางอากาศพลางทอดมองลู่หวย ทว่าในหัวใจกลับไม่มีความเจ็บปวดแปลบปลาบเฉกเช่นวันวานอีกต่อไปแล้ว

หลายปีหลังจากขึ้นครองราชย์ เขาก็ยิ่งกลายเป็นคนที่เย็นชาและจืดจางไร้เยื่อใยมากยิ่งขึ้น ทั้งยังกลายเป็นฮ่องเต้ที่สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้นจนข้าแทบจะจำภาพลักษณ์ของเขาในกาลก่อนไม่ได้ หรือบางที ข้าอาจจะไม่เคยมองตัวตนของเขาได้ทะลุปรุโปร่งเลยก็เป็นได้

ลู่หวยก้มมองสำรวจร่างกายของข้าด้วยสายตาของผู้ที่อยู่เหนือกว่า ก่อนจะกวักมือเรียกหมอหลวงเข้ามาพลางตรัสถามว่า “ยามนี้อาการของฮองเฮาเป็นเช่นไรบ้าง มีอันใดน่าเป็นห่วงหรือไม่?”

หมอหลวงก้าวออกมาด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง เอ่ยเลี่ยงหนักเป็นเบาว่า “ช่วงนี้ฮองเฮาทรงต้องลมหนาว ดื่มยาเพียงไม่กี่เทียบก็คงไม่เป็นอันใดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็คือไม่เป็นอันใดแล้ว”

ลู่หวยแค่นเสียงหัวเราะเยาะ สายตากวาดมองใบหน้าที่ซีดเซียวของระบบ บนใบหน้าเต็มไปด้วยแววเย้ยหยันและดูแคลนอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงลูกไม้แย่งชิงความโปรดปรานอันต่ำต้อยของข้าก็ไม่ปาน

เขายื่นมือไปดีดพิณโบราณบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วกรีดผ่านสายพิณจนเกิดเสียงดังกังวานทุ้มต่ำ

เขากล่าวว่า “ช่วงนี้โหรวเอ๋อร์ดูจิตใจไม่ค่อยสงบ ในเมื่อฮองเฮาไม่ได้เป็นอันใด เช่นนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปก็จงไปดีดพิณคลายกังวลให้โหรวเอ๋อร์เถิด”

สิ้นคำกล่าวนั้น ภายในห้องก็เงียบสงัดลงจนแทบจะได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มร่วงหล่นลงพื้น

ไม่เพียงแต่เหล่านางกำนัลขันทีที่คอยปรนนิบัติจะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้แต่หมอหลวงที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยังมีสีหน้าหวาดกลัว ด้วยเกรงว่าตนเองจะเข้าไปพัวพันกับความลับของราชวงศ์จนนำภัยมาสู่ตัว

เป็นถึงฮองเฮาผู้สูงศักดิ์แห่งแผ่นดิน กลับต้องลดตัวไปดีดพิณขับกล่อมในตำหนักของสนมราวกับเป็นนางโลมขับร้อง หากพูดออกไปเกรงว่าคงไม่มีผู้ใดกล้าเชื่อ

เมื่อเห็นว่าระบบไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอันใด ลู่หวยก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ทำไมกัน? หรือว่าฮองเฮาไม่เต็มใจรึ?”

ระบบจ้องมองเขาด้วยความสงบนิ่ง ดูเหมือนจะคิดไม่ตกว่าเหตุใดลู่หวยจึงต้องทำเช่นนี้

แต่มันไม่ใช่มนุษย์ ยิ่งไม่ได้มีความรู้สึกนึกคิดรักโลภโกรธหลงมากมายถึงเพียงนั้น ในเมื่อลู่หวยออกคำสั่ง มันก็พร้อมที่จะทำตาม

ระบบถวายบังคมลู่หวยอย่างเคร่งครัดตรงตามแบบแผน น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เอ่ยราบเรียบว่า “หม่อมฉันรับราชโองการเพคะ”

เมื่อลู่หวยได้ยินเช่นนั้น ร่างกายกลับแข็งทื่อไปในทันที เขาจ้องมองระบบที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยแววตาล้ำลึก สีหน้าพลันเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพรุ่งนี้เราจะรอฮองเฮาอยู่ที่ตำหนักของโหรวเฟย”