All Chapters of หลังจากระบบเข้าแทนที่ ฮ่องเต้ก็ทรงเสียพระทัย: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ข้าก็กลายเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนดวงหนึ่ง ล่องลอยแผ่วเบาอยู่กลางอากาศผู้คนทั้งหมดในวังหลวงล้วนมองไม่เห็นข้า ข้าล่องลอยวนเวียนอยู่ในตำหนักรอบหนึ่ง รู้สึกว่าไม่มีอันใดน่าสนใจ จึงทำได้เพียงกลับมาอยู่ข้างกายระบบอีกครั้งระบบเข้ามาครอบครองร่างกายของข้า พำนักอยู่ในตำหนักของข้า สวมใส่ชุดลายหงส์ของข้า ตามหลักแล้วก็ย่อมต้องแบกรับภาระหน้าที่ของฮองเฮาไปด้วยน่าเสียดายที่ร่างกายของข้าอ่อนแอขี้โรคมาแต่ไหนแต่ไร บัดนี้ยังถูกลู่หวยทอดทิ้ง ในวังหลวงแห่งนี้เรียกได้ว่าผู้ใดก็สามารถรังแกได้ ตำแหน่งฮองเฮานั้นเป็นเพียงแค่ในนาม หาได้มีอำนาจที่แท้จริงไม่จะกล่าวว่าระบบเข้ามาแย่งชิงร่างกายของข้าไปก็คงไม่ใช่ สู้กล่าวว่ามันมาทนรับความทุกข์ทรมานแทนข้าเสียจะดีกว่าถ่านในกระถางไฟในตำหนักลุกโชนจนเกินไป ควันไฟจาง ๆ ลอยอบอวลเข้าจมูก ระบบอดไม่ได้ที่จะฟุบหน้าลงกับขอบแท่นบรรทมแล้วไอออกมาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะไอเอาปอดออกมาให้ได้ ผ้าเช็ดหน้าที่ยกขึ้นปิดริมฝีปากเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดเป็นหย่อม ๆหลานอิงนางกำนัลใหญ่ข้างกายข้ารีบก้าวเข้าไปช่วยลูบหลังให้ลมหายใจราบรื่นขึ้น เอ่ยด้วยความปวดใจว

ไว้ลวก ๆ ก่อนจะหลบไปยืนดูเรื่องสนุกอยู่ใต้ระเบียงทางเดินสายลมหนาวพัดกรรโชก ระบบทำได้เพียงใช้มือข้างหนึ่งกดหน้ากระดาษไว้ ส่วนอีกมือก็จับพู่กันคัดลอกอักษร หลานอิงที่กำลังฝนหมึกอยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า “พระนาง ร่างกายของท่านไม่สู้ดีนัก ให้บ่าวเข้าไปขอร้องฮ่องเต้เถิดเพคะ”ระบบทำราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด มันไม่เหมือนกับข้า มันไม่สามารถรับรู้ถึงความเจ็บปวดใด ๆ ได้ ทำเพียงคัดลอกพระสูตรต่อไปราวกับเป็นเครื่องจักรข้ามองดูนิ้วมือของมันที่หนาวเหน็บจนแข็งทื่อและบวมแดงท่ามกลางสายลมเย็นเยียบ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมด้วยความร้อนใจ “ลู่หวยกับสวีอวี่โหรวตั้งใจหาเรื่องชัด ๆ เจ้าเลิกเขียนเถิด”“ไม่เป็นไร ข้าเข้ามาสวมรอยร่างของเจ้า เดิมทีก็สมควรรับเคราะห์เหล่านี้อยู่แล้ว”มือของระบบยังคงขยับไปมาไม่หยุดพัก สีหน้าของมันราบเรียบถึงขีดสุด ราวกับว่ายามนี้ตนเองเพียงกำลังสวดมนต์ไหว้พระอยู่ในห้องพระที่อบอุ่นดั่งวสันตฤดู มิใช่กำลังถูกลงโทษให้คุกเข่าคัดตำราท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บข้าเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนดวงหนึ่ง นอกจากล่องลอยอยู่ในอากาศได้แล้ว เรื่องอื่น ๆ ล้วนไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย ทำได้เพียง

ตามคำสั่งของลู่หวย ข้ากับระบบเดิมทีจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขช่วงพักฟื้นกายสักสองสามวัน เพียงแต่สวีอวี่โหรวกลับไม่ยอมรามือ ส่งคนมาเชิญครั้งแล้วครั้งเล่า ดึงดันจะให้ระบบบรรเลงเพลงพิณที่ค้างไว้ในวันนั้นให้จบลงให้จงได้“ฮองเฮา มิใช่ว่าพระสนมของพวกเราอยากรบกวนท่าน เพียงแต่ฝ่าบาทมีรับสั่ง บ่าวจึงทำได้เพียงมาทูลเชิญท่านเพคะ”นางกำนัลข้างกายสวีอวี่โหรวมีสีหน้าได้ใจ หลานอิงแทบจะโกรธเกรี้ยวจนอกแตกตาย ทำได้เพียงถลึงตาจ้องมองนางอย่างเคียดแค้นระบบพิงกายจิบชาอยู่ริมหน้าต่าง โบราณว่ายามล้มป่วยรวดเร็วดั่งภูเขาถล่ม ยามฟื้นไข้เชื่องช้าดั่งสาวเส้นไหม เวลาเพียงไม่กี่วันร่างทั้งร่างของนางก็ผ่ายผอมลงไปถนัดตาข้าลอยวนอยู่ตรงหน้านาง เอ่ยเตือนว่า “หากไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป สวีอวี่โหรวเป็นพวกมารยาเยอะมาแต่ไหนแต่ไร เจ้าจะทนไปรับอารมณ์ขุ่นมัวเพื่อเหตุใดกัน”ระบบนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ แล้วถอนหายใจ “ช่างเถิด ทุกสรรพสิ่งล้วนมีเหตุและผล ข้าสมควรไปเยือนสักครา”ข้าไม่เข้าใจความนัยในคำพูดของระบบนัก แม้แต่นางกำนัลของสวีอวี่โหรวเองก็คาดไม่ถึงว่าระบบจะรับปากอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ นางจึงรีบร้อนนำทางไป

ยามเย็นมีข่าวคราวแจ้งมาว่าสวีอวี่โหรวมีอาการกระทบกระเทือนครรภ์ เดิมทีข้าคิดว่าลู่หวยจะคอยอยู่เคียงข้างนางตลอดเวลา นึกไม่ถึงว่ากลางดึกสงัดเช่นนี้เขาจะมายังตำหนักของข้าอีก“ฝ่าบาทเสด็จมาในยามวิกาล ไม่ทราบว่ามีรับสั่งใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือเพคะ”ระบบรีบสวมเสื้อคลุมตัวนอกอย่างเร่งรีบ ถวายบังคมลู่หวยด้วยความเคารพ ทว่ากลับถูกลู่หวยก้าวเข้ามาห้ามเอาไว้เสียก่อน“อาเสวี่ย เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยห่างเหินกับเราถึงเพียงนี้”“อดีตก็คืออดีต ปัจจุบันก็คือปัจจุบัน หม่อมฉันกับฝ่าบาททรงแตกต่างจากเมื่อก่อนตั้งนานแล้วเพคะ”ระบบมีสีหน้าเรียบเฉย เบี่ยงตัวหลบมือของลู่หวยอย่างแนบเนียน โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าคำพูดของตนจะทิ่มแทงเข้าไปในใจของลู่หวยราวกับมีดคมกริบลู่หวยทอดถอนหายใจแผ่วเบา ทว่ากลับเป็นฝ่ายดึงมือของมันมากุมไว้แล้วรับสั่งเสียงทุ้มต่ำ “โหรวเอ๋อร์นาง... ตั้งครรภ์แล้ว”ระบบปรายตามองข้าที่ล่องลอยหาความสำราญอยู่กลางอากาศ พยักหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”เรื่องที่สวีอวี่โหรวตั้งครรภ์นั้นเป็นที่รู้กันไปทั่วทั้งวังหลวง ไม่จำเป็นต้องให้ลู่หวยมาคอยย้ำเตือน พวกเราต่างก็รู้อยู่แก่ใ

ลู่หวยผลุนผลันออกจากตำหนักของข้าประหนึ่งคนบ้าคลั่ง ตลอดทางเอาแต่เร่งรัดสั่งการให้ผู้คนออกตามหานักพรตหมอผีทุกแขนงที่สามารถเรียกวิญญาณได้เขากล่าวว่า “ฮองเฮาต้องถูกปีศาจเข้าสิงเป็นแน่ คนดี ๆ จะตายได้อย่างไร... นางจะตายได้อย่างไร รีบไปเบิกตัวนังแพศยาโหรวเฟยมาพบเราเดี๋ยวนี้!”ขันทีผู้รับใช้มีสีหน้าขมขื่น เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ฝ่าบาท โหรวเฟยกระทบกระเทือนครรภ์ ยามนี้กำลังนอนพักฟื้นอยู่พ่ะย่ะค่ะ”นึกไม่ถึงว่าลู่หวยที่กำลังเดือดดาลจะตวัดเท้าถีบออกไปสุดแรง พลางตวาดด่า “เจ้าโง่เง่า! เดี๋ยวนี้เราเรียกใช้เจ้าไม่ได้แล้วใช่หรือไม่!”“รีบไปตามคนมาปัดเป่ารังควานให้ฮองเฮาเร็วเข้า รอจนไอปีศาจสูญสลายไป นางจะต้องกลับมาแน่... ยังไม่รีบไปอีก!”ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงมั่นใจเพียงนั้นว่าข้าจะไม่ตาย ข้าเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา ไม่ใช่เทพเซียนผู้มีอิทธิฤทธิ์เทียมฟ้า จะไปมีวิชาอมตะไม่มีวันแตกดับได้อย่างไรรั้งอยู่ในวังหลวงท่ามกลางลมหนาวเหน็บ ต้องเผชิญความเย็นชาของจิตใจคน ซ้ำร้ายยังป่วยหนักเรื้อรัง ต่อให้ไม่มีระบบมาสวมรอยใช้ร่างนี้ ข้าก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานนักทว่าดูจากตอนนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้รักสวีอวี่