หลังจากระบบเข้าแทนที่ ฮ่องเต้ก็ทรงเสียพระทัย

ระบบประกาศว่าภารกิจพิชิตใจของข้าล้มเหลวลงอย่างสิ้นเชิงในยามที่หิมะโปรยปราย

นั่นคือหิมะตกหนักที่หาชมได้ยากยิ่งในรอบหลายปี สีขาวโพลนปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองหลวง ลู่หวยจัดงานพระราชทานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ในวัง เพื่อเฉลิมฉลองนิมิตหมายแห่งหิมะมงคลที่บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์นี้

ทว่าตัวข้าในฐานะฮองเฮาของลู่หวย กลับทำได้เพียงถูกสั่งกักบริเวณอยู่ในตำหนักของตนเอง ได้แต่นั่งฟังเสียงดนตรีจากภายนอกอย่างโดดเดี่ยว

“เจ้าเลิกรอเถิด หมอหลวงได้นำข่าวที่เจ้าป่วยหนักจนมิอาจเยียวยาไปทูลบอกเขาแล้ว แต่ลู่หวยก็ยังคงเสด็จไปที่ตำหนักของโหรวเฟย”

ระบบเอ่ยเตือนข้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ครบกำหนดเจ็ดปีตามข้อตกลงของเราแล้ว ในเมื่อเจ้าไม่สามารถพิชิตใจลู่หวยได้สำเร็จ ต่อจากนี้ ข้าจะเข้ามารับช่วงต่อร่างกายนี้เอง”

ข้ามองดูหิมะที่ร่วงหล่นจนขาวโพลนไปทั่วบริเวณภายนอก พลันรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ที่แท้ก็ผ่านไปเจ็ดปีแล้ว

นับตั้งแต่ข้าและลู่หวยรู้จักกันจนถึงบัดนี้ก็ผ่านพ้นมาเจ็ดปีเต็ม ในช่วงเวลาเจ็ดปีนี้ลู่หวยจากองค์ชายตกอับที่ไม่เป็นที่โปรดปรานจนกลายมาเป็นฮ่องเต้ผู้กุมอำนาจเหนือคนนับหมื่นในปัจจุบัน ทุกย่างก้าวที่เขาเดินขึ้นไปล้วนมีเงาของข้าอยู่เคียงข้างเสมอ

ทว่าแม้จะมีความผูกพันถึงเจ็ดปี ลู่หวยก็ยังคงไม่รักข้า เขาประทานตำแหน่งฮองเฮาอันสูงส่งให้แก่ข้า ทว่ากลับมอบความโปรดปรานทั้งหมดให้แก่สตรีในดวงใจที่เขารักแรกพบ ทิ้งให้ข้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในวังลึกที่ยากจะก้าวเดินแม้เพียงครึ่งก้าว

เมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีต ข้าก็ถอนหายใจออกมา ทำได้เพียงเอ่ยถามระบบว่า “หากเจ้ารับช่วงต่อร่างกายของข้าไปแล้ว เช่นนั้นข้าควรจะไปที่ใดเล่า?”

“เมื่อไร้ซึ่งร่างกาย เจ้าก็เป็นเพียงวิญญาณดวงหนึ่ง หากโชคดีหน่อยก็อาจได้ไปเกิดใหม่ หากโชคร้ายก็ทำได้เพียงเป็นวิญญาณเร่ร่อน”

ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง คำพูดที่เอ่ยออกมายังคงเย็นชาเช่นเดิม “แต่ในช่วงเวลาที่ข้ารับช่วงต่อร่างกายนี้ เจ้าสามารถติดตามอยู่ข้างกายข้าชั่วคราวได้ จะได้ไม่ถูกวิญญาณร้ายตนอื่นกลืนกินไปเสียก่อน”

“ขอบใจเจ้ามาก”

“ไม่เป็นไร ถือเสียว่าเป็นของขวัญวันเกิดมอบให้เจ้าก็แล้วกัน”

ข้าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มขมขื่นผุดขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

เกือบลืมไปเลยว่า วันนี้ไม่เพียงแต่เป็นวันสิ้นสุดภารกิจเท่านั้น ทว่ายังเป็นวันเกิดของข้าอีกด้วย

วันที่ข้าถือกำเนิด หิมะตกหนักจนกิ่งไม้ในจวนโหวโค้งงอ ยามที่ตายก็มีหิมะขาวโปรยปรายเช่นเดียวกัน ขาวสะอาดบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อนธุลีดิน

เป็นเช่นนี้ ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว