Share

บทที่ 41

Author: อุดมสมบูรณ์
ฉันจ้องเขาตรง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “กู้สือซวี่ คุณควรกลับไปได้แล้ว”

“กลับไปไหน?”

เขาเหลือบมอ
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 104

    ในจังหวะนั้นเอง เกาหลาง ผู้ช่วยของคุณเสิ่นก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างกะทันหันแล้วพูดว่า "คุณหนูซู อยู่ที่นี่นี่เอง ดีจริง ๆ เลยครับ! ได้ยินมาว่าคุณเชี่ยวชาญเปียโน พอดีวันนี้นักเปียโนที่คุณนายใหญ่เชิญมาเครื่องบินดีเลย์ ป่านนี้ยังมาไม่ถึงเลยครับ ถ้าคุณสะดวก พอจะช่วยบรรเลงสักเพลงตอนที่งานเต้นรำเปิดฟลอร์ได้ไหมครับ?""เอ่อ..."ซูหย่าซินแสดงท่าทีไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธ "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีช่วงนี้ฉันงานยุ่งมาก ไม่ได้ซ้อมเปียโนมานานแล้ว แถมพักนี้ยังเป็นเอ็นข้อมืออักเสบอีก เลยเล่นเปียโนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ""อย่างนั้นหรือครับ..."เกาหลางรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้บังคับดนตรีคลอในงานเลี้ยงเต้นรำนั้นบรรเลงสดโดยนักเปียโนและนักดนตรีเครื่องอื่น ๆ หากขาดนักเปียโนไป ก็ทำได้เพียงเปิดเพลงจากคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะดูไร้ความจริงใจและไม่สมเกียรติทันทีด้วยเหตุนี้ เกาหลางจึงรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มตึงมืออย่างยิ่งทว่าในเมื่อซูหย่าซินไม่ยอมตกลง เขาจึงทำได้เพียงเดินตามหาคนอื่นในงานมาเล่นแทนต่อไปหลังจากเกาหลางเดินจากไป เสียงของแม่สามีฉันก็ลอยเข้าหู "ตระกูลเสิ่นนี่ก็ไม่รู้กาลเทศะเ

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 103

    สีหน้าของเจียงซูฮุ่ยดูย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด เธอคงกลัวว่าฉันจะแฉเรื่องอื่นออกมาอีก จึงรีบพาผู้หญิงข้างกายเดินเลี่ยงไปที่อื่นจนกระทั่งฉันได้ยินซูหย่าซินเรียกผู้หญิงคนนั้นว่า 'แม่' อย่างสนิทสนม ฉันถึงได้รู้ว่าเธอเป็นใครในจังหวะนั้นเอง ประตูทางเข้าก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกระลอกฉันหันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นพี่ชายของซูหย่าซินที่เดินเข้ามา โดยมีเมิ่งอวิ๋นชูเป็นคู่ควงข้างกาย"นั่นดาวรุ่งคนเก่งแห่งวงการวิจัยไม่ใช่เหรอ? พระเจ้ารักอะไรขนาดนี้ สองพี่น้องตระกูลซูนี่สุดยอดจริง ๆ! คนหนึ่งเฉิดฉายในวงการบันเทิง ส่วนอีกคนอายุก็ยังน้อยแต่กลับสร้างผลงานโดดเด่นในแวดวงวิจัยได้ขนาดนี้!""คนข้าง ๆ นั่นแฟนเขาหรือเปล่า? เฮ้อ ทำไมผู้ชายเกรดพรีเมียมถึงมีเจ้าของกันหมดแล้วนะ?""อิจฉาซูหย่าซินจริง ๆ มีทั้งพี่ชายที่เก่งกาจ ทั้งสามีที่ตามใจและรักเธอขนาดนี้! ตกลงสวรรค์ไม่มอบให้อะไรเธอบ้างเนี่ย?""..."ฉันมองดูสังคมชั้นสูงที่เต็มไปด้วยความโอ่อ่าหรูหรานี้ แล้วยิ่งรู้สึกถึงความจอมปลอมและโสมมเมิ่งอวิ๋นชูไม่กล้าแม้แต่จะมองมาทางฉันก็นะ... เธอได้รับคำสั่งจากซูหย่าซินให้เอาฉันไปเซ่นสังเวย ถึงได้มีโอกาสมายืนเคียง

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 102

    ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงรีบเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีม่วงตัวนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วลากกู้อี้หานออกจากร้านทันทีพอก้าวขึ้นมาบนรถ กู้อี้หานก็บ่นอุบด้วยความหงุดหงิดเป็นพิเศษ “เยี่ยเจาเจา สรุปแล้วใครกันแน่ที่เป็นชู้รักลักลอบได้เสียกันเนี่ย! ทำไมท่าทางหลบ ๆ ซ่อน ๆ หงอย ๆ ของเธอ ถึงทำให้ดูเหมือนว่าพวกเราสองคนเป็นชู้รักกันไปได้ล่ะ!”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด “กู้อี้หาน เมื่อก่อนเวลาที่นายมีเรื่องชกต่อยกับกู้สือซวี่ มีครั้งไหนบ้างที่นายชนะเขา? กู้สือซวี่ในตอนนี้ถ้าคิดจะจัดการนาย เขาจะไม่ใช้หมัดอีกต่อไปแล้ว แต่เขาจะเอาชีวิตนายต่างหาก! นายเชื่อฉันไว้จะดีที่สุด”“นะ...น่ากลัวขนาดนั้นเชียว...”กู้อี้หานพึมพำอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จากนั้นก็มองหน้าฉันแล้วพูดว่า “แล้วถ้าเขาฆ่าฉันตายจริง ๆ ขึ้นมา เธอจะมาร้องไห้หน้าหลุมศพให้ฉันไหมล่ะ?”ฉันโมโหจนต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ไม่อยากจะสนใจพูดคุยกับเขาแม้แต่นิดเดียวแม้ว่าฉันกับกู้อี้หานจะออกจากร้านแห่งนั้นมาก่อน ทว่าพอพวกเรามาถึงคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น รถของกู้สือซวี่ก็มาถึงก่อนหน้านั้นแล้วกู้อี้หานกัดฟันกรอด พู

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 101

    “ราคาเท่าไหร่ ผมให้เลยสิบเท่า เอาชุดราตรีตัวนี้ให้เรา”กู้อี้หานแสดงท่าทีว่าพร้อมทุ่มเงินจ่ายได้ไม่อั้นสไตลิสต์พูดขึ้นว่า “ชุดราตรีนี้ราคาสามสิบล้านค่ะ แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่เงินหรอกนะคะ ประเด็นสำคัญคือเจ้าของชุดนี้...”พอฉันได้ยินราคา สิบเท่าก็คือสามร้อยล้านน่ะสิ?ฉันรีบห้ามกู้อี้หานทันทีแล้วบอกว่า “ช่างมันเถอะ ในร้านมีชุดราตรีตั้งเยอะแยะ จะไปแย่งของที่คนอื่นเขาหมายตาไว้ทำไมกัน”“แล้วเธอชอบไหมล่ะ”กู้อี้หานมองฉันด้วยสายตาที่จริงจังเป็นอย่างมาก พลางเอ่ยว่า “ขอแค่เธอชอบ สามร้อยล้านก็ไม่ใช่ปัญหา”ฉันทั้งขำทั้งเครียดกับท่าทางของเขา จึงเน้นเสียงพูดทีละคำชัด ๆ ว่า “ฉัน-ไม่-ชอบ”ในตอนนั้นเอง สายตาของสไตลิสต์ก็เหลือบมองไปทางประตูทันที ก่อนจะส่งเสียงทักทายอย่างกระตือรือร้นและเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ “ประธานกู้ คุณหนูซู!”ฉันกับกู้อี้หานหันกลับไปมองพร้อมกันซูหย่าซินกับกู้สือซวี่เดินตามกันเข้ามาในร้านตอนที่เห็นพวกเรา สีหน้าของทั้งสองคนแสดงความตกตะลึงออกมาอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะกู้สือซวี่ แววตาของเขาซับซ้อนยากจะหยั่งถึง และจับจ้องมองมาที่ฉันอยู่นานซูหย่าซินคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยว

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 100

    กู้อี้หานแค่นหัวเราะ ก่อนจะพูดว่า “ฉันเคยบอกแล้วว่าเธอมันพวกเนรคุณ ก็ยังจะเถียงฉันอีก!วันนั้นถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับเขา ป่านนี้เธอโดนขย้ำจนไม่เหลือแม้แต่ซากแล้ว แค่ให้ไปขอบคุณเขาต่อหน้าสักคำ เธอยังไม่ยอมอีก!”“ก็ฉันไม่มีโอกาสได้เจอเขาเลยนี่นา!อีกอย่างให้ฉันถ่อไปหาใครสักคนเพื่อพูดขอบคุณแค่คำเดียวเนี่ยนะ ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?”ฉันพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ากู้อี้หานขยิบตาให้ฉันแล้วบอกว่า “คืนนี้คุณย่าเสิ่นจัดงานเลี้ยงการกุศล ในงานเลี้ยงจะมีบรรดาคนดังในเมืองไห่เฉิงมาร่วมงานด้วย เขาเป็นหลานชายของคุณย่าเสิ่น ยังไงก็ต้องไปร่วมงานอยู่แล้ว ลองคิดดูสิว่าเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ จะทำยังไงก็ตัดสินใจเอาเองแล้วกัน!”ฉันถอนหายใจแล้วบอกว่า “ตระกูลเสิ่นไม่ได้ส่งบัตรเชิญมาให้ฉัน งานแบบนั้นถ้าไม่มีบัตรเชิญเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ไม่ปล่อยให้เข้าไปหรอก”ตอนนั้นเอง กู้อี้หานก็หยิบบัตรเชิญออกมาหนึ่งใบแล้วพูดว่า “ฉันมีไง!แม่ฉันก็มีเหมือนกัน!คืนนี้แม่ไม่อยากไปพอดี เธอก็ใช้บัตรของแม่ฉันได้เลย”กู้อี้หานพยายามหว่านล้อมฉันทุกวิถีทาง สรุปก็คือเขาจะไม่ยอมช่วยเอาเสื้อสูทไปคืนคุณเสิ่นแทนฉันสุดท้ายฉั

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 99

    ฉันยกมือนวดใบหูของตัวเองเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ไม่น่ารอให้นายออกมาเลย นายพูดมากจนหูฉันจะหนวกหมดแล้ว!”กู้อี้หานไม่เพียงไม่โกรธ กลับยิ่งหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาพูดกับฉันว่า “เธอไม่ต้องปากแข็งหรอกน่า จากเรื่องวันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอมีใจให้ฉัน”ฉันคร้านจะต่อปากต่อคำกับผู้ชายหลงตัวเองคนนี้ จึงถามที่อยู่บ้านของเขา อยากจะรีบส่งเขาคืนให้แม่โดยไวที่สุดแต่ไม่คิดเลยว่า เขาจะบอกที่อยู่เดียวกับคอนโดของฉัน“กู้อี้หาน!ฉันไม่มีวันยอมให้นายเข้าบ้านฉันเด็ดขาด!”ฉันเริ่มจะหงุดหงิด ภาพที่หมอนี่ตามตื๊อฉันไม่เลิกสมัยเรียนผุดขึ้นมาอีกครั้ง แค่นึกก็ปวดหัวแล้ว!กู้อี้หานลูบปลายจมูกเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ทำไม?เธอซื้อหมู่บ้านนั้นแล้วหรือไง?เธออยู่ได้ ทำไมฉันจะอยู่บ้างไม่ได้?”ฉันได้แต่มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อได้ยินเพียงเขาอธิบายว่า “ห้องชั้นบนของเธอเปลี่ยนเจ้าของแล้ว จากนี้ไปเจ้าของห้องก็คือฉัน จากนี้ไป กู้อี้หานคนนี้ก็เป็นเพื่อนบ้านของเธอแล้ว”“ว่าไงนะ?”ฉันอึ้งจนสมองตื้อไปหมดจนกระทั่งขึ้นลิฟต์ ฉันถึงได้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นตอนนี้เซี่ยเสี่ยวฉินย้ายเข้ามาอยู่ห้องชั้นบนเรียบร้อย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status