บทที่ 1

วันที่หลินเยว่มาทำเรื่องย้ายเข้า ฉันเป็นคนต้อนรับเขาด้วยตัวเอง

โปรไฟล์การศึกษาของเขาสูงมาก จบจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัย C แถมยังกวาดทุนการศึกษามานับไม่ถ้วน

ฉันพาเขาเดินชมอะพาร์ตเมนต์และแนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ

“ฟิตเนสใช้ฟรีนะ โรงอาหารมีบริการอาหารสามมื้อ ค่าน้ำ ค่าไฟ อินเทอร์เน็ตก็เหมาจ่ายรวมไว้หมดแล้ว”

ฉันชี้ไปที่ป้ายราคาบนผนัง

“นี่เป็นเมนู กับข้าวเนื้อสัตว์สองอย่างผักหนึ่งอย่าง ราคาแค่หกสิบบาท”

เขาพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร สายตาหยุดอยู่ที่ประตูครัวด้านหลังโรงอาหารอยู่ครู่หนึ่ง

พอเดินผ่านโถงทางเดิน จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าลง

ก่อนจะชี้ไปยังถังดับเพลิงตรงมุมผนัง

“พี่เฉินครับ ป้ายตรวจสอบของถังดับเพลิงถังนี้หมดอายุตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วนะครับ”

ฉันชะงักไปเล็กน้อย

“อาจเพราะ...คนที่รับผิดชอบเรื่องตรวจเช็กความปลอดภัยลืมเปลี่ยนน่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบให้เขามาจัดการให้นะ”

“เรื่องความปลอดภัยไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะครับ”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่ากลับแฝงความกดดันชนิดที่ไม่อาจโต้แย้งได้

ลึก ๆ ในใจฉันรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ก็ยังฝืนยิ้มรับคำ

“นายพูดถูก เดี๋ยวฉันจะรีบเปลี่ยนให้ทันทีเลย”

เขาย้ายเข้าพักที่ห้อง 301 บนชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องเดี่ยวที่ดีที่สุด หันหน้าไปทางทิศใต้และมีระเบียงในตัว

ช่วงไม่กี่วันหลังจากนั้น ในอะพาร์ตเมนต์ก็เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้น

หลินเยว่มักจะมาป้วนเปี้ยนอยู่ในพื้นที่ส่วนกลางเสมอ

เขาคอยช่วยคุณป้าในโรงอาหารเด็ดผัก

นั่งเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนคุณลุงรปภ. ชั้นล่าง

หรือไม่ก็ขลุกอยู่ในฟิตเนส คอยสอนเด็กหนุ่มขี้อายคนหนึ่งใช้เครื่องออกกำลังกายอย่างใจเย็น

เวลาผ่านไปไม่นาน ผู้เช่าทุกคนต่างก็รู้จักและชื่นชอบเขามาก

ทุกคนเริ่มพากันเรียกเขาว่า “พี่หลิน”

“พี่หลินนี่มีความรู้รอบตัวเยอะจริง ๆ ”

“พี่หลินเป็นคนดีมากเลยนะ ไม่ถือตัวเลยสักนิด”

“สมแล้วที่จบจากมหาวิทยาลัยดัง วางตัวดีจริง ๆ ”

พอได้ยินคำวิจารณ์เหล่านั้น ความรู้สึกขุ่นเคืองเล็ก ๆ ในใจฉันก็หายไป

บางทีฉันคงจะคิดมากไปเอง

การมีคนหนุ่มที่ทั้งเก่งและมีน้ำใจแบบนี้มาอยู่ด้วย ถือเป็นเรื่องดีต่างหาก

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลังมื้อค่ำฉันแวะไปที่โรงอาหารเพื่อเตรียมปรึกษากับพ่อครัวเรื่องเมนูของสัปดาห์หน้า

ภายในโรงอาหาร หลินเยว่กำลังถูกกลุ่มผู้เช่ารุมล้อมอยู่ตรงกลาง

ในมือของเขาถือเอกสารฉบับหนึ่ง คล้ายกับกำลังอธิบายอะไรบางอย่างอยู่

ฉันจึงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหน่อย

“...ตามกฎหมายว่าด้วยการจัดการพื้นที่เช่าเพื่อที่อยู่อาศัยในเขตเมือง มาตรา 13 ระบุไว้ว่าการให้เช่าที่พักอาศัย ต้องใช้ห้องตามโครงสร้างเดิมเป็นหน่วยย่อยที่สุดในการปล่อยเช่า ห้ามดัดแปลงโครงสร้างภายในเพื่อซอยห้องแบ่งเช่าเด็ดขาด...”

น้ำเสียงของเขาฟังดูฉะฉานและมีหลักการ

“ห้องที่พวกเราพักกันอยู่ตอนนี้ หลายห้องเป็นห้องที่ถูกกั้นผนังเพิ่มขึ้นมา ซึ่งการทำแบบนี้ถือว่าผิดกฎระเบียบ”

ผู้เช่าคนหนึ่งเอ่ยถามเสียงแผ่ว “แต่ค่าเช่าที่พี่เฉินเก็บก็ถูกมากเลยนะ อีกอย่างห้องกั้นมันก็ไม่ได้แย่อะไรนี่นา”

หลินเยว่ยิ้ม

“ความถูกนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของความผิดกฎหมายและไม่ปลอดภัยนะครับ พวกคุณเคยคิดบ้างไหมว่าหากเกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นมา ห้องกั้นพวกนี้นี่แหละที่จะกลายเป็นจุดเสี่ยงอันตรายที่สุด ในเมื่อพวกเราจ่ายค่าเช่า ก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะได้รับสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยที่ปลอดภัยและถูกต้องตามกฎหมาย สิ่งนี้ไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นสิทธิของเราครับ”

เขาเน้นย้ำคำว่า “สิทธิ” อย่างหนักแน่นเป็นพิเศษ

ผู้เช่าอีกคนพูดผสมโรง “พี่หลินพูดถูก! คราวก่อนถังดับเพลิงอันนั้นก็หมดอายุ พอฉันไปบอกพี่เฉิน เธอก็ไม่ได้รีบเปลี่ยนให้ทันทีด้วยซ้ำ!”