แฝดสามปริศนา บังคับผมรับเป็นลูก

“ฉันลงไปสูดอากาศข้างล่างหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”เมื่อเห็นภรรยายืนก้มตัวสวมรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเข้า ผมก็สะดุ้งขึ้นมาทันทีผมย้อนกลับมาเกิดใหม่จริง ๆ“ที่รัก อยู่บ้านดี ๆ นะ เดี๋ยวฉันกลับมาซื้อเค้กเกาลัดร้านตรงหัวมุมที่คุณชอบที่สุดมาฝาก ดีไหม?”เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของภรรยา หัวใจของผมกลับเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัดจนกระทั่งตาย ผมก็ยังไม่เข้าใจเราคบกันสามปี แต่งงานกันห้าปี รักกันอย่างลึกซึ้งและต่างฝ่ายต่างซื่อสัตย์ต่อกันเด็กสามคนนั้นผ่านการตรวจพิสูจน์จากสถาบันที่น่าเชื่อถือแล้วว่า ไม่ใช่ลูกของผม และไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับภรรยาเลยแม้แต่น้อยแต่ชาติที่แล้ว เธอกลับยืนกรานว่าเด็กพวกนั้นเป็นลูกของผมถึงขั้นบังคับให้ผมสละทรัพย์สินมูลค่านับสิบล้านและออกจากบ้านไปตัวเปล่าเพราะอะไรกันแน่?ก่อนจะรู้ความจริง ผมจะปล่อยให้เธอออกจากบ้านไม่ได้เด็ดขาด!เมื่อเห็นภรรยาเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ผมก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้“ที่รัก อย่าออกไปเลย เรามีลูกของเราเองกันเถอะ ตอนนี้เลย”ใบหน้าของภรรยาขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอผลักผมเบา ๆ อย่างเขินอายปนงอน“พูดอะไรของคุณเนี่ย กลางวันแสก ๆ... อ

เลือดทั่วร่างของผมแทบแข็งตัวในชั่วพริบตา!จบกัน!ผมลืมไปเสียสนิท!ผมกับหลี่อู่สนิทกันมาก ต่างคนต่างมีกุญแจสำรองบ้านของอีกฝ่าย!ทันทีที่ประตูเปิด หลี่อู่ก็พุ่งตรงไปยังห้องนอนอย่างมีเป้าหมายชัดเจน“อู่จื่อ! อย่าเปิดประตู!” ผมพุ่งเข้าไปหมายจะรั้งเขาไว้แต่จู่ ๆ ประตูห้องนอนก็เปิดออกเองด้านใน ภรรยากำลังโอบเด็กทั้งสามไว้อย่างรักใคร่“ดีนี่! จ้าวจื้อเฉิง! หลักฐานชัดขนาดนี้ แกยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอวะ!”ดวงตาของหลี่อู่แดงก่ำ เขาหันกลับมาเตะเข้าที่ท้องผมอย่างแรง!ผมร้องลั่น รู้สึกราวกับลำไส้บิดเกลียวเข้าหากัน เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก“ไอ้สารเลว! ไอ้เดรัจฉาน! แม้แต่ลูกตัวเองยังไม่ยอมรับ! วันนี้ฉันจะลงโทษแกแทนสวรรค์เอง!”เขาด่าไปพลางยกเท้าขึ้น รองเท้าหนังแข็ง ๆ คู่นั้นกำลังจะเหยียบลงบนศีรษะผมในอีกอึดใจ!ในตอนที่ผมสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากหน้าประตู“พ่อ แม่! รีบช่วยผมด้วย!”แม่พุ่งเข้ามาปกป้องผมด้วยความสงสาร ก่อนตวาดหลี่อู่อย่างโมโห“หลี่อู่! นายเป็นบ้าอะไร! มีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายลูกชายฉันขนาดนี้!”พ่อเองก็เข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าผม สีหน้าถมึงทึง “มีอะไรพูดกันดี

ผมมองกระดาษบาง ๆ สองแผ่นในมือด้วยร่างกายที่สั่นเทาแผ่นแรกคือรายงานผลตรวจดีเอ็นเอที่คุ้นเคย ตรงช่องสรุปผลพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนว่า “ไม่พบความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างบิดากับบุตร” เหมือนกับชาติที่แล้วทุกประการแต่แผ่นที่สองกลับเป็นภาพหน้าจอเว็บไซต์ที่พยาบาลเผลอใส่ปะปนเข้ามา[ตำนานเมือง: สามบุตรมาเยือน ปลาคราฟเปิดทางโชค]หัวใจผมเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกจากอกผมฝืนข่มความกระวนกระวาย ก่อนอ่านต่อไปทีละคำ“ตำนานโบราณบันทึกไว้ว่า ทุกวันที่เจ็ด เดือนเจ็ดของปีเถาะธาตุน้ำ จะมี ‘สามบุตรแห่งลิขิตสวรรค์’ ลงมายังโลกมนุษย์”“ผู้ที่เด็กทั้งสามยอมรับเป็นบิดาแท้ ๆ ญาติทางสายเลือดและมิตรสนิทของผู้นั้นจะได้รับ ‘ชะตาปลาคราฟนำโชค’ เงินทองไหลมาเทมา บุญวาสนายืนยาว ทุกสิ่งราบรื่นสมปรารถนา”ที่แท้ทุกคนก็เชื่อตำนานไร้สาระนี่ และเฝ้ารอสิ่งที่เรียกว่า “ชะตาปลาคราฟนำโชค”!แต่ข้อความต่อจากนั้นกลับทำให้เลือดทั่วร่างผมเย็นเฉียบในพริบตา“ทว่า กฎแห่งสวรรค์ย่อมรักษาสมดุล โชคและเคราะห์อยู่คู่กัน ผู้ได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่นี้จำต้องสังเวยชีวิตของบิดาผู้ให้กำเนิด จึงจะสำเร็จโดยสมบูรณ์”“หากภายในสี่สิบเก้าวันหลังสามบุตร

เด็กทั้งสามยังคงมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าแบบเดิม โดยไม่พูดอะไรผมเอนพิงหัวเตียง สายตาค่อย ๆ กวาดมองพวกเขาทีละคน—ภรรยา เพื่อนดั่งพี่น้อง และพ่อแม่ที่เคยเป็นครอบครัวของผมในแววตาของพวกเขามีทั้งความคาดหวัง ความโลภ และความกระตือรือร้นจนแทบรอไม่ไหว แต่กลับไม่มีความห่วงใยผมแม้แต่น้อยผมยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรงเพื่อขัดจังหวะ “คุณมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ใช่ไหม ว่าเด็กสามคนนี้เป็นลูกแท้ ๆ ของผม?”“แน่นอน!” อีอีตอบอย่างหนักแน่น “พวกเขาทั้งสามเป็นลูกชายของคุณ!”ผมหันไปมองพ่อแม่กับหลี่อู่อีกครั้ง “พวกคุณก็คิดแบบนั้นกันหมดใช่ไหม? พวกคุณทุกคนเห็นกับตาว่าอีอีคลอดพวกเขาออกมา?”“ก็ต้องใช่อยู่แล้ว!” แม่เร่งอย่างใจร้อน “รีบยอมรับเสียที จะมัวชักช้าอะไรอยู่!”“ใช่! หน้าตาเหมือนนายอย่างกับแกะ!” หลี่อู่กอดอกพูดเสริมอย่างหงุดหงิด“ได้” ผมพยักหน้า “ในเมื่อพวกคุณมั่นใจกันขนาดนี้...ถ้าอย่างนั้น เชิญหันไปมองข้างหลัง”ตอนนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดอีกครั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกล้องบันทึกการปฏิบัติหน้าที่หนึ่งเครื่องความตื่นเต้นบนใบหน้าของอีอีและคนอื่น ๆ แข็งค้างในทันที ก่อนเปลี่ย

ดังนั้น หลิ่วอีอีจึงแอบไปหาพ่อแม่ของผมกับหลี่อู่เธอใช้ความโลภและความต้องการควบคุมผมของพวกเขาอย่างแยบยลด้วยเหตุนี้ ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตที่เดิมทีเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้ หลังถูกผู้ไม่หวังดีปรุงแต่งเป็นชั้น ๆ และส่งตรงถึงกลุ่มเป้าหมายอย่างแม่นยำ ก็เปลี่ยนคนที่ใกล้ชิดผมที่สุดให้กลายเป็นผู้ร่วมผลักดันแผนหลอกลวงนี้ด้วยความเต็มใจ และร่วมมือกันผลักผมขึ้นสู่แท่นสังเวยจนกระทั่งกุญแจมือเย็นเฉียบถูกสวมลงบนข้อมือ พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า “หนทางสู่ความรุ่งโรจน์” ที่ตัวเองเชื่อมั่น แท้จริงแล้วคือเส้นทางสู่เรือนจำที่ไม่มีวันหวนกลับส่วน “ชะตาปลาคราฟนำโชค” ที่พวกเขาใฝ่ฝัน สุดท้ายกลับแลกมาด้วยบทลงโทษอย่างหนักตามกฎหมาย และจุดจบที่ทั้งพวกพ้องตีจาก ญาติมิตรทอดทิ้งเมื่อความจริงเปิดเผย สิ่งที่เรียกว่า “วาสนาอันยิ่งใหญ่” ก็กลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่“พันธมิตร” ที่เคยร่วมแรงร่วมใจกันก่อนหน้านี้แตกคอกันในพริบตา ต่างฝ่ายต่างกล่าวโทษกันอย่างรุนแรง เผยธาตุแท้อันน่าเกลียดออกมาจนหมด“คุณตำรวจ ผมไม่ได้ตั้งใจทำผิดนะครับ! ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงใจอำมหิตอย่างหลิ่วอีอีหลอกผม! เธอบอกว่าถ้าอาเฉิงไม่ยอมรับลูกชายแท้