เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
บทล่าสุด
หลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ บทที่ 10
“ชื่ออะไร”“เขาบอกว่าชื่อหลินเยว่ครับ”มือของฉันชะงักไป“ให้เขาขึ้นมา”ไม่กี่นาทีต่อมา หลินเยว่ก็มาปรากฏตัวอยู่หน้าประตูออฟฟิศฉันเขาไม่ใช่บัณฑิตหัวกะทิจากคณะนิติศาสตร์ที่เคยมีท่าทีฮึกเหิมคนนั้นอีกแล้วเขาสวมเสื้อยืดเก่าซีดจนเป็นสีขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิง แววตาหม่นหมอง แถมยังมีหนวดเคราขึ้นเฟิ้มแว่นตากรอบทองก็หายไป บนสันจมูกเหลือเพียงรอยกดทับจาง ๆเขาซูบผอมลงมาก ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความซึมเซาของคนที่ถูกชีวิตบดขยี้จนหมดสิ้นความเย่อหยิ่ง“พี่เฉินครับ”เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่าฉันชี้ไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม“นั่งสิ”เขาทิ้งตัวลงนั่งอย่างเก้ ๆ กัง ๆ วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่า ราวกับนักโทษที่กำลังรอรับฟังคำพิพากษาระหว่างเรามีเพียงความเงียบงันอันยาวนานท้ายที่สุด เขาก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นมาก่อน“ผม...ผมหางานไม่ได้เลยครับ”เขาเอ่ยขึ้น“หลังจากคดีความครั้งนั้น ชื่อของผมก็ ‘โด่งดัง’ ไปทั่วทั้งวงการกฎหมาย ไม่มีสำนักงานทนายความที่ไหนยอมรับผมเข้าทำงานเลย พอผมไปสอบบรรจุข้าราชการ ก็ตรวจสอบประวัติทางการเมืองไม่ผ่านอีก”“แฟนผม...เธอก็ขอเลิกกับผมแล้วครับ”เขาหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง
หลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ บทที่ 9
คืนนี้ฉันเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงรับรองพาร์ตเนอร์ทุกคนที่ช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องเส้นสายและทำใบอนุญาตให้สถานที่จัดงานก็คือภัตตาคารหมุนบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมบ้านมู่หลินที่นั่นเคยเป็นดาดฟ้าที่ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ให้พวกผู้เช่าจัดปาร์ตี้กันแต่ตอนนี้มันเปิดให้บริการเฉพาะลูกค้าระดับไฮเอนด์ที่มียอดใช้จ่ายสูงสุดเท่านั้นโรงแรมเปิดกิจการแล้วต้องขอบคุณคดีความที่ดังกระฉ่อนไปทั่วโลกออนไลน์ก่อนหน้านี้ ที่ทำให้โรงแรมบ้านมู่หลินโด่งดังเป็นพลุแตกในชั่วข้ามคืนมีคนจำนวนมากแห่กันมาเปิดห้องพักด้วยความอยากรู้อยากเห็นพวกเขาอยากจะเห็นว่า โรงแรมที่เปิดโดย “เจ้าของหอหน้าเลือด” ผู้ไล่ตะเพิดเด็กจบใหม่กว่าหนึ่งร้อยชีวิตออกจากบ้านนั้น หน้าตาเป็นอย่างไรผลปรากฏว่าพวกเขาพอใจกันมากสิ่งอำนวยความสะดวกในโรงแรมล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม บริการก็เป็นเลิศระดับเฟิร์สคลาส อาหารการกินก็จัดอยู่ในระดับท็อปราคาห้องพักวันละสี่พันบาท เมื่อเทียบกับทำเลใจกลางเมืองแบบนี้ คุ้มค่าคุ้มราคาอย่างเห็นได้ชัดอัตราการเข้าพักของโรงแรมทะยานทะลุเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาอันรวดเร็วช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ถึงขั้นที่หาห้องว่างไม่ได้ทนายคว
หลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ บทที่ 8
“กว่านายจะอุทธรณ์เสร็จ เราก็คงอดตายกันอยู่ข้างนอกหมดแล้ว!”ฉันมองดูละครฉากนี้ด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในอาคารสำนักงานโดยไม่หันกลับไปมองพวกเขาอีกเลยผู้ช่วยเดินตามหลังฉันมา พลางกระซิบถาม “ผู้จัดการเฉินครับ จะเคลียร์พื้นที่ตอนหกโมงเย็นจริง ๆ เหรอครับ พวกเขาคนเยอะขนาดนี้ ขืนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา...”“เคลียร์”ฉันตอบไปแค่คำเดียว“ถ้ารปภ. ไม่พอ ก็เพิ่มคนอีกเท่าตัว ติดต่อสถานีตำรวจใกล้ ๆ ไว้ด้วย แล้วอัดวิดีโอไว้ตลอดเวลา ใครกล้าไม่ยอมไป หรือทำลายทรัพย์สินของโรงแรม ก็แจ้งตำรวจจัดการได้เลย”“ครับ ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”ฉันกลับมาที่ออฟฟิศของตัวเองที่นี่ได้รับการตกแต่งใหม่จนกลายเป็นห้องทำงานของผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมแล้วฉันทิ้งตัวลงนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เคยทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ ความหวาดกลัว และความสับสนมึนงงห้าโมงครึ่งการทะเลาะในลานกว้างยังคงดำเนินต่อไปแต่ก็เริ่มมีบางคนวิ่งขึ้นไปเก็บบนห้องเงียบ ๆ แล้วคนแรกที่ลากกระเป๋าเดินทางออกมาคือคนที่ชื่อเสียวหลี่เขาก้มหน้างุด ไม่กล้าส
หลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ บทที่ 7
“เฉินจิ้ง! นี่มันการเอาคืนอย่างมุ่งร้าย! บีบให้ย้ายออกทางอ้อมนี่นา! ผมจะฟ้องคุณ! เรายื่นเรื่องขอให้ศาลบังคับคดี เพื่อเรียกร้องให้คุณปฏิบัติตามสัญญาเช่าฉบับเดิมได้นะ!”ทนายความคนใหม่ของฉันก้าวออกมายืนขวางหน้าฉันไว้เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งยื่นไปตรงหน้าหลินเยว่“คุณหลินครับ กรุณาดูให้ชัดเจนนะครับ นี่คือคำพิพากษาของศาล คำพิพากษาระบุว่า สัญญาเช่าฉบับเดิมขัดต่อข้อบังคับของรัฐ ทำให้เงื่อนไขสำคัญในสัญญาตกเป็นโมฆะ ส่งผลให้จุดประสงค์ของสัญญาไม่สามารถบรรลุผลได้ ดังนั้นสัญญาฉบับเดิมจึงถือเป็นโมฆะนับตั้งแต่วันที่คำพิพากษามีผลบังคับใช้ครับ”“หรือพูดอีกอย่างคือ ความสัมพันธ์ในการเช่าระหว่างพวกคุณกับคุณเฉินได้ถูกศาลยุติลงด้วยมือของศาลเองแล้วครับ ตอนนี้พวกคุณก็เป็นแค่คนทั่วไปที่ตกค้างอยู่ที่นี่ และกำลังครอบครองพื้นที่ธุรกิจของคนอื่นอย่างผิดกฎหมาย”ทุกถ้อยคำของทนายความราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้ง ที่ทุบลงกลางใจของหลินเยว่และผู้เช่าทุกคน“ส่วนเรื่องการบังคับที่คุณพูดถึง...”ทนายความแค่นหัวเราะ“ไม่ทราบว่าคุณจะให้ศาลบังคับเรื่องอะไรเหรอครับ บังคับตามสัญญาที่ถูกตัดสินให้เป็นโมฆะไปแล้วงั้นเหรอ หรือจะให้บัง
หลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ บทที่ 6
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา บนบอร์ดประกาศของบ้านมู่หลินก็มีป้ายประกาศแผ่นใหม่แปะไว้‘ประกาศเรื่องการประชุมชี้แจงเกี่ยวกับการยกเลิกสัญญาเช่าและยกระดับรูปแบบธุรกิจของอะพาร์ตเมนต์บ้านมู่หลิน’เวลาการประชุม: บ่าย 3 โมงวันนี้สถานที่จัดการประชุม: ลานกว้างของอะพาร์ตเมนต์ขอให้ผู้เช่าทุกคนเข้าร่วมตามเวลาลงชื่อท้ายประกาศด้วยชื่อของฉันทันทีที่ประกาศนี้ถูกแปะออกไป ในกลุ่มแชตของผู้เช่าก็แทบแตก“การประชุมยกเลิกสัญญาเช่าเหรอ หมายความว่าไง เธอคิดจะไล่พวกเราออกงั้นเหรอ”“เป็นไปไม่ได้! ศาลตัดสินให้พวกเราชนะแล้วนะ! เธอมีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเรา”“เธอคิดจะตุกติกหรือเปล่า ฉันว่าแล้วเชียวว่าเธอไว้ใจไม่ได้!”“พี่หลิน เอาไงดีครับ”หลินเยว่ส่งข้อความเสียงเข้ามาในกลุ่ม น้ำเสียงของเขายังคงสุขุมเหมือนเช่นเคย“ทุกคนใจเย็น ๆ ก่อนครับ เธอไม่มีสิทธิ์มายกเลิกสัญญาเช่าฝ่ายเดียว ถึงข้อสัญญาบางส่วนจะเป็นโมฆะ แต่ความสัมพันธ์ในการเช่ายังคงอยู่ ถ้าเธอคิดจะบังคับไล่พวกเราออก ก็ถือว่าทำผิดกฎหมาย ช่วงบ่ายทุกคนก็ลงไปกันให้หมด พกมือถือไปถ่ายวิดีโอไว้ด้วย จะได้ดูว่าเธอคิดจะเล่นลูกไม้อะไร ในเมื่อกฎหมายอยู่ในมือพวกเรา ก็ไม่มีอะไ
หลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ บทที่ 5
สีหน้าของผู้พิพากษาเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ สายตาที่มองมาทางฉันก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นเช่นกันฉันรู้ตัวว่าฉันแพ้แล้วแพ้มาตั้งแต่ต้นคดีความครั้งนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ ล้วนเป็นละครฉากหนึ่งที่หลินเยว่วางแผนและกำกับขึ้นมาอย่างแยบยลเป็นการไล่ต้อนอันสมบูรณ์แบบ ที่ใช้ “กฎหมาย” เป็นอาวุธ และทำในนาม “ความยุติธรรม”ตอนพักพิจารณาคดี ฉันยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงสุดทางเดินหลินเยว่เดินเข้ามาหาเขายืนอยู่ตรงหน้าฉันในมุมย้อนแสง“พี่เฉิน จะยอมแพ้ตอนนี้ก็ยังทันนะครับ แค่พี่ตอบตกลงตามเงื่อนไขของพวกเรา พวกเราก็จะถอนฟ้องให้ทันที แบบนี้มันดีต่อตัวพี่ แล้วก็ดีต่อทุกคนด้วยนะครับ”ฉันมองหน้าเขา“ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ”เขาหัวเราะ“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะชนะ จากนั้นพี่ก็จะสูญเสียทุกอย่าง”“อะพาร์ตเมนต์จะถูกสั่งปิด พี่จะต้องเผชิญกับค่าปรับมหาศาล ที่สำคัญที่สุดคือภาพลักษณ์ ‘เจ้าของหอเทวดา’ ของพี่จะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง พี่จะกลายเป็น ‘เจ้าของหอหน้าเลือด’ ในสายตาสื่อทุกสำนัก ชื่อเสียงป่นปี้”เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด พลางกดเสียงต่ำ“ทุกสิ่งที่พี่อุตส่าห์สร้างมาอย่างยากลำบากจะต้องพังพินาศไป มันคุ้มกันเหรอครับ”ฉั
บางทีคุณอาจจะชอบ
หลังจากทิ้งฉันไว้ในกองไฟ พ่อและลูกก็บ้าคลั่ง
สัตว์ประหลาดตัวน้อยชอบกินเนื้อสัตว์5.2K viewsไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน
ป้ายหยกเสริมโชคลาภ3.8K viewsรักครั้งนั้น สูญเปล่าไป
อีอู่6.9K viewsกระชากหน้ากากยัยปากแจ๋ว
หมิงหมิง3.2K viewsดุจกรงจักรเป็นดอกบัว
เสี่ยวสยงถังเจียง7.8K viewsวันที่ผมถูกแช่แข็ง ภรรยาชมว่าผมว่าง่ายขึ้น
หวังต้าฉุยจื่อ7.8K viewsหลังจากคลอดทารกที่ตายไป ฉันกับน้องสาวก็หย่าพร้อมกัน
จุนหนิง7.9K viewsฉันปางตาย แต่แม่กลับช่วยน้อง
นักท่องความฝัน5.3K views
