บทที่ 716

“หืม?”

เวินซื่อได้สติกลับคืนมา ส่ายหน้าอย่างไม่รู้ตัว “ไม่เป็นไร ข้า...”

นางเพิ่งคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพิ่งจะเอ่ยปากได้เพียงสี่คำ ก็พลันพบว่าใบหน้าของคนบางคนในเวลานี้อยู่ใกล้กับนางอย่างยิ่ง

ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนใบหน้าของนาง เมื่อนางเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาห่วงใยของคนบางคน ทำให้เวินซื่อที่ไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษถึงเพียงนี้มาก่อน หน้าแดงขึ้นมาทันที รีบเบือนหน้าหนี พลางขยับออกห่างจากเป่ยเฉินหยวน

“ข้า...ข้าไม่ได้ป่วย เมื่อครู่เพียงแค่นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน คิดจนเหม่อลอยไปหน่อย”

เดิมทีเป่ยเฉินหยวนก็เพียงอยากจะลองวัดอุณหภูมิที่หน้าผากของนางเท่านั้น จึงได้ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าเล็กๆ ของเวินซื่อแดงก่ำขึ้นมา จึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่พวกเขาสองคนใกล้ชิดกันเกินไปจริงๆ

เป่ยเฉินหยวนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก หลังจากที่ได้มองใบหน้าเล็กๆ ที่แดงระเรื่อดุจลูกท้อของเวินซื่ออย่างโลภมากจนสลักลึกลงไปในดวงตาแล้ว จึงแสร้งทำเป็นสงบแล้วเอ่ยถาม “เรื่องอะไรหรือ?”

“หรือว่าประสบปัญหาอันใด หากต้องการความช่วยเหลือ เกาเย่าก็อยู่ที่นี่พอดี ให้เขาไปจัดการ”

เกาเย่าในตอนน