ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน

ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน

last updateÚltima atualização : 2025-12-30
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 classificação. 1 avaliação
126Capítulos
8.5Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

น้ำขิง ชลนิภา ไอยภา อายุ 23 ปี อยู่กับแม่เลี้ยงที่ติดหนี้ติดพนันทุกอย่าง เธอทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงครอบครัวมีดีมีไม่ดีบ้าง แต่ทุกอย่างล้วนเพื่อปากท้องทั้งนั้น…แต่ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเธอได้พลัดตกน้ำเสียชีวิต แต่โชคดีชะตาเล่นตลกเหมือนเล่นเกมส์ พาเธอมายังโลกอีกโลกและเจอกับเธออีกคนที่อยู่ในโลกคู่ขนานนี้ น้ำขิง:"แล้วหนูจะได้ไปสวรรค์หรือนรกล่ะท่านลุง" ผู้นำดวงวิญญาณ:"คิดว่าที่ผ่านมาเจ้าใช้ชีวิตมาแบบไหนล่ะ ตกปลาในเขตวัด หรือเล่นไพ่ในงานศพกัน" น้ำขิง:"เอ่อ เรื่องนั้นหนูว่าเราสามารถประนีประนอมกันได้นะ เรื่องดี ๆ หนูก็ดีเช่นทำงานหาเลี้ยงครอบครัว หนูทำงานร้านอาหาร ทำงานเป็นเด็กเข็นผักในตลาด อาชีพที่ทำก็สุจริตทั้งนั้น" ผู้นำดวงวิญญาณ:"ชีวิตเจ้านั้นน่าสงสารเจ้าใช้ชีวิตใหม่ที่เจ้าจะได้รับให้คุ้มค่า" น้ำขิง:"ชีวิตใหม่หรือจะให้หนูตายแล้วฟื้นเหรอคะ" ผู้นำดวงวิญญาณ:"เจ้านั้นตายแล้ว แต่เจ้าในอีกภพหนึ่งยังไม่ตายข้าจะพาเจ้าไปดู"

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1 หมู่บ้านซานซาน

On a rainy day in September, drizzle moisturized a mountain town and washed clean the stone streets with a refreshing earthy smell in the air.

An eighteen-year-old girl was on her way to the principal’s office at the only high school in the town center.

She dressed austerely, but it did not hide the fact that she was beautiful. However, her emotionless eyes made her look sullen and unapproachable.

“Mr. Barrett, here comes Nicole.” Class teacher, Ms. Mills, led the way for Nicole.

Nicole Wallace looked at her with some surprise, wondering why Ms. Mills was suddenly so nice to her. Ms. Mills was someone who placed great importance on family background in the selection of class committee members.

“Let her in.” The principal was equally excited; even his voice was a little trembling.

Nicole slowly chuckled as soon as she stepped into the principal’s office.

It turned out to be because of him.

On the VIP sofa in the principal’s office sat a tall man, dressed in an expensive suit, looking like a social elite, but his facial features were like hers.

Nicole was studying the man just as the man was studying her.

He initially planned to go to the hospital with her for a DNA test, but now it seemed unnecessary.

She was a dead ringer for her mother with the same fine facial features and fair and delicate skin. Her beauty was hard to conceal, even if she dressed casually.

Yet the most striking thing was her eyes.

She was only seventeen or eighteen, but there was a hint of unfathomable iciness in her eyes.

Seeing him staring at herself, Nicole frowned and asked, “Who are you?”

She had always known that she was not her grandmother’s biological granddaughter, and she had thought that one day her birth family would come looking for her.

She thought her biological parents would come. This man was way too young.

A hint of frustration flashed in the man’s deep-set eyes, and he said, “I am your elder brother.”

“Nicole, why have you never mentioned to us that your brother is the general manager of the Riddle Corporation in San Joto?” Mr. Barrett could not help but say.

Nicole rolled her eyes secretly; she had just learned that, for god’s sake.

Three years ago, her parents had died in a car accident, and only then her grandmother told her the truth — she was adopted by them when she was a child. No wonder her adoptive parents had been so cold to her and left her in the countryside.

After the death of her adoptive parents, her grandma registered her at the welfare office, waiting for her biological family to come to reunite with her. Nicole did not expect that this day would come, much less her brother was the general manager of Riddle Corporation, a famous name in San Joto.

“Are you really my brother?” Nicole had a hard time believing such a plot twist.

“Yeah, you have four brothers besides me,” the man named Sean Riddle spoke gently.

“Four?” Nicole frowned. It turned out that things were far from what she had imagined all this time. She could hardly imagine what it would be like to have four elder brothers. It would probably be noisy.

Seeing that Nicole was deep in thought, Mrs. Wallace Sr. said to Sean politely, “Nicole is more introverted. She needs time to adapt. Hope you don’t mind.”

“Mrs. Wallace, I won’t mind.” Sean got up with a polite smile and then took out a gift box from his backpack. “Nicole, this is the first time we met. This is for you.”

Mr. Barrett quickly stood up and tried to butter Nicole up. “It is so nice of your brother, Nicole. You should accept the gift. I can see that you and your brother are really close. Please remember your classmates and us after the school transfer.”

Hearing Mr. Barrett’s words, Sean’s face turned stony, and he glanced back at Mr. Barrett and said indifferently. “Mr. Barrett, Great Oak High School has nurtured my sister for so many years, and we will return the favor by donating money to build the campus.”

The Riddle family would owe no one debt of gratitude.

Mr. Barrett’s eyes lit up. “That is great! Thank you, Mr. Riddle.”

His brother’s generosity impressed Nicole, who at last accepted the gift out of politeness.

Mr. Barrett gave some more flattery talks before he and his headteacher saw them out.

There was a Rolls-Royce parked up in front of the school, surrounded by other luxury cars, which had long attracted attention.

Regina Wynn was stopped by her buddy as soon as she got out of a car. “Regina, here you are!”

She rolled her eyes at her buddy, yet her attention was on the Rolls-Royce. “Whose car is that?”

As the daughter of a member of the school’s board of directors, she got all the attention all the time until today, when this Rolls-Royce came along.

“I heard that the general manager of Riddle Corporation came to our school.”

"Riddle Corporation?" Regina thought, 'It is San Joto’s biggest corporation. Even my dad couldn’t find a way to work with them. What is the guy from Riddle Corporation doing here? Invest in this poor school?'

“No, I heard he came to pick up his sister.”

“Pick up his sister?” Regina was stunned. “Are you sure about that? Why would someone from the Riddle family want to study at this goddamn school?”

While the two people were talking, behind them, the principal and a group of headteachers were accompanying a tall man and Nicole to walk out of the school.

“Regina, the tall man is the general manager of Riddle Corporation,” her buddy said with a trembling voice.

Regina was astounded as she turned around. If that man was the general manager of Riddle Corporation, then the girl next to him should be his sister.

But that girl turned out to be Nicole, the bumpkin she hated and despised the most.

Regina’s face changed drastically. She could not believe that Nicole was actually from the Riddle family.

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos

avaliações

kookai kookooi
kookai kookooi
ต่อให้จบนะคดขออย่าโดนเทเลย
2025-12-16 06:03:14
0
0
126 Capítulos
บทที่ 1 หมู่บ้านซานซาน
หมู่บ้านซานซานเป็นหมู่บ้านขนาดกลาง ๆ ไม่เล็กไม่ใหญ่ในหมู่บ้านจะมีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือมีผัวเดียวเมียเดียว หากผัวตายเมียตายและเป็นหม้ายก็ไม่ผิดที่จะมีผัวหรือเมียใหม่ได้ไม่ผิด ยังไม่เคยมีครอบครัวใดที่แต่งเมียเข้าบ้านพร้อมกันคนสองคนเพราะจะเป็นการประจานครอบครัวตนเองและเป็นขี้ปากชาวบ้านไม่มีใครอยากตกเป็นของขี้ปากคนอื่นที่พูดคุยในวงสนทนายามพักเที่ยงนั่งจับกลุ่มพูดคุยเรื่องชาวบ้านที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน แต่ไม่ใช่กับครอบครัวซุนที่ตกเป็นจำเลยในวงสนทนาอยู่ตระกูลซุนซุนกวางหวาที่เป็นหัวหน้าครอบครัวแต่บัดนี้ร่างกายของเขาเริ่มเสื่อมสภาพลงไปทุกทื่ เพราะความที่ทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก "จ่างลี่เจ้าจะมารับพี่ใช่หรือไม่"ซุนกวางหวานอนเพ้อถึงซุนจ่างลี่ที่เป็นภรรยาคนแรกที่เสียไปได้นานหลายปีแล้ว แต่ในใจไม่เคยลืมนางได้เลย"คนมันตายไปแล้วพี่จะเพ้อถึงมันอีกทำไม"ซุนอีเหยียนนางแต่งเข้าตระกูลซุนมาเป็นภรรยารองต่อจากนางจ่างลี่ที่ตายไป นางเองไม่ได้มีทางเลือกมากนักเพราะนางเองเป็นสตรีผ่านการแต่งงานมาแล้วแต่ก็หย่าร้างกับสามีไป แถมนางยังมีลูกกับสามีเก่าติดมาอีก ที่บ้านไม่ได้ให้ความสำคัญกับนางเท่าไหร่การแต่งงานออกเรือนคือสิ่ง
Ler mais
บทที่ 2 สัญญาการหมั้นหมาย
ซุนอีเหยียนที่ป้อนยาและพูดคุยเรื่องสัญญาของทั้งสองครอบครัวก็เป็นอย่างที่นางว่า สัญญาน่าจะเป็นโมฆะไปหากมู่ซงหยวนแต่งงานกับสตรีใดสักคนที่ไม่ใช่ซุนจือหลิน แต่เพราะร่างกายของมู่ซงหยวเห็นทีว่าจะหาสตรีที่มาแต่งด้วยได้ยาก บ้านมู่เลยใช้สัญญาที่ทั้งสองครอบครัวให้กันไว้มาบีบบังคับซุนกวางหวาในสัญญาไม่ได้ระบุว่าต้องเป็นใครที่แต่ง แต่เพราะว่าซุนกวางหวามีซุนจือหลินเป็นบุตรสาวคนเดียวที่ยังไม่ได้ออกเรือน และบ้านมู่ก็เหลือมู่ซงหยวนคนเดียวที่เป็นลูกชายที่ยังไม่ออกเรือนเช่นกัน จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเป็นสองคนนี้เพราะว่าก็ไม่มีใครแล้วที่จะให้มาแต่งกัน"ท่านแม่เล็ก…ข้า"ซุนจือหลินรู้ว่าท่านแม่เล็กจะพูดเรื่องอะไร นางแอบได้ยินที่ท่านพ่อกับท่านแม่เล็กพูดคุยกันเรื่องการแต่งงานของนางกับคนบ้านมู่ที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน"รู้แล้วหรือว่าข้าจะพูดสิ่งใด""เจ้าค่ะ""ซุนจือหลินฟังข้าให้ดีนะ มันเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธออกไปสัญญาของผู้ใหญ่แต่ลำบากเด็ก ข้าเองก็ลำบากใจที่จะพูดมู่ซงหยวนคนที่จะมาเป็นสามีของเจ้า เขาไปเป็นทหารช่วงสงครามนานหลายปี แต่มีข่าวว่าเขาบาดเจ็บสาหัสจึงถูกส่งตัวกลับบ้านและคงจะพิการซุนจือหลินที่ยังไม่
Ler mais
บทที่ 3 สิ่งที่ต้องแลก
ซุนอีเหยียนพูดคุยและถามไถ่สิ่งที่มู่ซงหยวนจะได้จากบ้านมู่ถึงจะเป็นสิ่งที่ไม่สมควรที่จะถามก็ตาม แต่เพราะหลังจากแต่งงานแล้วมู่ซงหยวนก็ต้องแยกออกมาอยู่ข้างนอกเอง เพราะฟังจากที่พี่มู่ต๋าและมู่ฉวนพูดแล้วความเป็นไปได้สูงมาก"ก็อย่างที่ข้าถามออกไปถึงจะไม่สมควร แต่ก็เพื่อความสบายใจของบ้านซุนว่าซุนจือหลินจะไม่ต้องไปเริ่มชีวิตครอบครัวที่ลำบาก ไม่ใช่ว่าแต่งงานเสร็จต่อหาเลี้ยงสามี ต้องหาที่หลับที่นอน ที่อาศัย""เรื่องนั้นทางข้าเองไม่ได้จะใจดำกับลูกชายของตนเอง หลังจากแต่งกันแล้วก็คงต้องแยกบ้านข้ากับมู่น่าหลิงได้พูดคุยกันแล้วว่าจะให้เงินมู่ซงหยวน 100 อีแปะ กับที่ดินอีกสองหมู่"มู่ต๋าเองก็ละอายใจเพราะรู้ว่ามันเป็นจำนวนที่น้อยมากหากเทียบกับตอนที่มู่จื่อชิวกับมู่ฉวนได้แต่งงาน "ฮ่า ๆ พี่มู่ต๋าข้าเองไม่ได้ติดใจอะไรกับสิ่งที่มู่ซงหยวนได้ติดตัวมาหลอกนะ เพราะฐานะทางบ้านข้านั้นยากจน แต่น่าแปลกที่มู่ซงหยวนไปเป็นทหารส่งเงินมาที่บ้านตั้งเท่าไหร่ แต่กับมีที่ดินสองหมู่ กับเงินเพียงหยิบมือติดตัวยามเขากำลังทุกข์ยากเช่นนี้ นังมู่น่าหลิงมันใจร้ายเกินคนแล้วลูกในไส้แท้ ๆ ทำเหมือนไม่ใช่ลูกตัวเองคิดจะทิ้งจะขว้างยังไงก็
Ler mais
บทที่ 4 พูดสิ่งที่อัดอั้น
ซุนอีเหยียนชั่งใจอยู่เล็กน้อยยามซุนกวางหวานั้นจริงจังเขามักจะใช้น้ำเสียงเข้มและหนักในเนื้อเสียงเช่นในตอนนี้ จะให้บอกความจริงในใจไปได้อย่างไรนางเองก็กลัวสามีอยู่ไม่น้อยถึงจะปากร้ายก็ตาม"จะบอกพี่ได้หรือไม่"ซุนกวางหวานั้นหงุดหงิดตัวเองในตอนนี้ที่ทำอะไรไม่ได้มากขยับตัวมากก็ไม่ได้มันจะปวดร้าวไปทั่วร่างกาย แต่พอได้กินยาต้มก็รู้สึกว่าดีขึ้น แต่เพียงไม่นานเท่าไหร่ก็จะกลับมาเป็นเช่นเดิม"พี่น้องเองก็…กลัว""น้องกลัวสิ่งใดกัน…พี่หรือ"หรือเพราะเมื่อกี้นี้เขาเผลอใช้น้ำเสียงเข้มใส่ซุนอีเหยียนนางเลยกลัวและไม่กล้าที่จะเอ่ยพูดสิ่งที่นางอัดอั้นอยู่ในใจ"…""ขอโทษที่ใช้น้ำเสียงเช่นนั้นกับน้อง แต่พี่อยากให้น้องพูดหากน้องรู้สึกไม่ดีอะไรเพราะน้องไม่ใช่คนอื่นคนไกลน้องเป็นภรรยาของพี่เป็นท่านแม่ของซุนจือหลินกับซุนเพ่ยหนิง""ท่านพี่เราแต่งงานกันมาหลายปีแล้วลูกโตกันหมดแล้วเพ่ยหนิงก็แต่งงานออกไปแล้ว จือหลินก็กำลังจะแต่งงานออกไปใช้ชีวิตครอบครัว แต่ที่ผ่านมาน้องไม่รู้ว่าท่านพี่คิดกับน้องเช่นไร เราสองคนไม่มีลูกด้วยกันด้วยซ้ำท่านพี่เองก็ยังไม่ได้ลืมนาง…ท่านแม่ของซุนจือหลินน่ะเจ้าคะ""เรื่องนี้เองหรือที่ทำให้น้องคิ
Ler mais
บทที่ 5 ใครเห็นก็ว่าตาย
ซุนอีเหยียนวิ่งสุดชีวิตให้มาถึงบ้านท่านหมอชาวบ้านให้เร็วที่สุด เพราะไม่รู้ซุนจือหลินจะเป็นเช่นไรบ้างนางโดนงูกัดตัวใหญ่ขนาดนั้นพิษน่าจะแรงด้วย ในใจภาวนาขอให้นางนั้นรอดด้วยเถิดบ้านท่านหมอฉี้(หมอชาวบ้าน)"ท่านหมอฉี้อยู่หรือไม่ข้าซุนอีเหยียนเจ้าค่ะ""อยู่ ๆ มีเรื่องอันใดล่ะวิ่งหน้าตาตื่นมาอย่างนี้""ท่านหมอจือหลินโดนงูกัดเจ้าค่ะช่วยไปดูนางหน่อยเถอะเจ้าค่ะอาการนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่""ไป ๆ รีบไปช้าไม่ได้"หมอฉี้รับปากไปทั้งที่ไม่รู้ว่าจะรักษาได้หรือไม่เพราะงูนั้นหากมีพิษทางรอดนั้นก็จะมีน้อยลงหรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้เมื่อมาถึงบ้านซุนมีชาวบ้านมากมายมายืนอยู่ที่หน้าบ้านซุนและพูดคุยเรื่องที่ซุนกวางหวานั้นเสีย ซึ่งยังไม่ได้เป็นข่าวที่จริงหรือออกมาจากปากของซุนอีเหยียน แต่เป็นการตีความกันไปเอง"ท่านหมอฉี้มาแล้ว"ชาวบ้านต่างแหวกทางให้ท่านหมอได้เข้าไปด้านในบ้านชาวบ้านต่างถามไถ่ซุนอีเหยียนแต่นางนั้นไม่ได้ตอบคำถามใครเลยสักคนแถมปิดประตูบ้านเงียบหมอฉี้ที่เห็นบาดแผลของซุนจือหลินก็มองหาทางรอดของนางนั้นยากมาก เพราะงูที่กัดนางนั้นที่พิษ "งูมีพิษเช่นนี้ข้าขอไม่รับปากว่านางจะรอดเพราะโอกาสของนางช่างน้อยนัก""ท่า
Ler mais
บทที่ 6 คนใหม่ชีสิตใหม่
น้ำขิงมองดูสภาพความเป็นอยู่โดยรอบทุกอย่างเป็นสิ่งแปลกตาไปหมด ทั้งสภาพบ้านและชุดที่สตรีตรงหน้าสวมใส่ทุกอย่างมันดูโบราณไปหมด"ภพนี้เป็นอดีตของโลกคู่ขนานแตกต่างจากภพที่เจ้าเกิดดวงวิญญาณของเจ้าไปเกิดผิดภพจึงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน และเจ้าของร่างนี้ได้สิ้นบุญวาสนาแล้ว ก็อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าว่าเจ้าคือนางและนางก็คือเจ้าทุกอย่างตามที่สวรรค์ลิขิต""ทะลุมิติแบบในนิยายที่หนูเคยอ่านก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น…อย่างนี้ถ้าหากหนูอยู่ในร่างของเธอเลือกทางที่มีชีวิตรอดอยู่ต่อ หนูจะมีมิติวิเศษหรือเปล่าคะ"ในนิยายที่เคยอ่านทุกคนต่างมีมิติต่างร่ำรวยกันทั้งนั้น เจอเห็ด เจอโสมกัน"ไม่มีมิติอะไรของเจ้ากันของแบบนั้นให้ไม่ได้ มนุษย์ช่างโลภมากเสียจริง""อ่าว ลุงแล้วแบบนี้หนูจะใช้ชีวิตยังไงต่างโลกแบบสุดขั้วแบบนี้""ไม่มีมิติ แต่มีภารกิจให้เจ้าทำแลกกับการอยู่รอด ซึ่งเจ้าปฏิเสธไม่ได้ถือว่าเป็นสิ่งที่เจ้าจะต้องชดใช้ที่หนีไปเกิดที่ภพอื่น จนทำให้ข้านั้นปวดหัวต้องทำงานหนักที่จะไปนำดวงวิญญาณของเจ้ามายังภพนี้ได้"ทุกอย่างล้วนต้องใช้เวลาและไม่สามารถที่จะทำตามใจตัวเองได้เลย เพราะมนุษย์ล้วนมีบุญและกรรมที่ติดตัวมากต่างกัน เวลาที่เหมาะ
Ler mais
บทที่ 7 บ้านทู่มาเยี่ยม
ซุนอีเหยียนไปอุ่นโจ๊กที่นางทำไว้ในตอนเช้ามาให้ซุนจือหลินเพราะเดี๋ยวบ่าย ๆ ท่านหมอชาวบ้านจะมาตรวจซุนจือหลินอีกครั้งและคงจะไม่ได้มาคนเดียวอย่างแน่นอน มีชาวบ้านทราบเรื่องนี้มากมายและคอยที่จะรู้ผลลัพธ์ของเรื่องที่ซุนจือหลินจะรอดหรือไม่รอด แต่เอียนเอียงไปทางที่ไม่รอดมากกว่าข่าวของซุนจือหลินโดนงูกัดดังไม่ทั่วหมู่บ้านใครก็อยากที่จะรู้ว่าซุนจือหลินนางจะรอดหรือไม่ แต่ดูจากอาการเมื่อครู่ที่นางรู้สึกตัวก็ไปในทางที่ดีว่านางจะต้องรอดปลอดภัยอย่างแน่นอน"เดี๋ยวกินโจ๊กแล้วกินยาและพักผ่อน เดี๋ยวท่านหมอมาข้าจะมาปลุกเจ้าเอง""เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"ซุนจือหลินกินโจ๊กโดยง่ายเพราะท่านแม่เล็กเป็นคนป้อนนางสัมผัสเช่นนี้นางไม่เคยได้รับเลยจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่"เจ้ายังดูอ่อนเพลียอยู่มากซุนจือหลินต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ขยับตัวน้อย ๆ ท่านหมอสั่งไว้""เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก""เดี๋ยวเจ้าพักผ่อนต่อข้าจะไปดูพ่อของเจ้าสักหน่อยจะไปบอกว่าเจ้ารู้สึกตัวแล้วเขาจะได้คลายกังวล"ซุนอีเหยียนที่จัดการป้อนโจ๊กป้อนยาให้ซุนจือหลินเสร็จนางก็รีบมาดูสามีต่อเลย เพราะซุนกวางหวาเองก็เป็นห่วงซุนจือหลินอยู่ไม่น้อยทั้งร้องไห้แต่ต้องเก็บอาการเพราะไ
Ler mais
ตอนที่ 8 ภารกิจสะสมของวิเศษ
ซุนกวางหวาฟังสิ่งที่ซุนอีเหยียนพูดก็พอจะรู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นสะใภ้รองบ้านมฟู่มีนิสัยไม่ต่างจากมู่น่าหลิง แถมเป็นคนที่ขี้ประจบคนมู่น่าหลิงจึงจะชอบลูกสะใภ้คนนี้เป็นที่สุดต่างจากสะใภ้ใหญ่ภรรยาของมู่ฉวนที่ไม่เป็นที่รักใคร่ของมู่น่าหลิงถึงแม้จะเป็นถึงสะใภ้ใหญ่ก็ตาม"ท่านพี่อีกหนึ่งวันมู่ซงหยวนก็จะกลับถึงบ้านมู่ แต่ซุนจือหลินนางยังไม่หายดีน้องกลัวว่าบ้านมู่จะรีบเร่งจนเกินไปเจ้าค่ะ""มู่ซงหยวนกลับมามู่ต๋าคงจะมาคุยอีกทีมู่ต๋าไม่ใช่คนเช่นนั้นและอีกอย่างข่าวของลูกที่โดนงูกัดบ้านมู่อาจจะให้เวลาบ้านซุนอยู่บ้าง"เพราะหากมู่น่าหลิงเอ่ยเร่งรีบแต่งใสถานการณ์บ้านซุนเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้มู่ต๋าคงต้องออกหน้าเอ่ยพูดคุยอย่างแน่นอน"น้องก็ขอให้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ"มู่น่าหลิงคงคิดว่าซุนจือหลินจะไม่รอดเช่นเดียวกับที่ชาวบ้านพูดคุยกัน คงกลัวว่าลูกชายจะไม่มีใครมาตบแต่งด้วยและตัวเองจะต้องดูแลรับผิดชอบ"มู่ซงหยวนจากบ้านไปนานหลายปีกลับมาคราวนี้เขาคงโตเป็นหนุ่มใหญ่จนพี่จำไม่ได้เสียแล้ว"เมื่อก่อนซุนกวางหวามักจะเจอมู่ซงหยวนมากับมู่ต๋าอยู่บ่อย ๆ มู่ซงหยวนจะตามมู่ต๋ามาทำงานเช่นเดียวกับมู่ฉวน บ้านมู่พื้นเพไม่ใช่ครอบครัวท
Ler mais
บทที่ 9 รับภารกิจที่ 1
ซุนจือหลินสะดุ้งตื่นทันทีหลังจากที่ท่านผู้มีแสงผลักนางออกมาจากถุงวิเศษ ในตอนนี้นางมีถุงวิเศษกับกระบอกน้ำวิเศษที่ท่านเทพให้มาดื่มและภารกิจที่นางจะต้องทำ และไม่สามารถที่จะยกเลิกภารกิจได้และหากทำภารกิจไม่สำเร็จจะถูกหักเงิน 50 อีแปะ หากติดลบดวงวิญญาณจะหายไปในการทำภารกิจจะได้เงิน 10 อีแปะ หากทำภารกิจสำเร็จในเวลาที่กำหนดไว้จะได้เงิน 40 อีแปะ ในภารกิจที่ 1 ที่นางได้รับมา แต่ภารกิจในอนาคตนั้นขึ้นอยู่กับความยากง่ายจำนวนเงินที่จะได้ก็จะมากขึ้นติ่ง ตึง ติ๋ง"สวัสดีดีซุนจือหลิน ข้าเป็นระบบภารกิจของท่านข้าชื่อโฮสต์ ข้ามีหน้าที่ดูแลภารกิจของทุกอย่างที่ท่านจะต้องกระทำทั้งหมด ข้ามีหน้าที่มอบภารกิจและเก็บเงินภารกิจของท่านที่ท่านทำได้ ท่านจะสามารถถอนเงินออกมาได้อาทิตย์ละครั้งตามที่ท่านจะสะดวก""โฮสต์หรือ""เมื่อท่านเปิดถุงวิเศษถือว่าท่านเริ่มทำภารกิจ ของวิเศษของท่านผู้มีแสงที่ให้ท่านอยู่ข้างในถุงวิเศษท่านสามารถที่จะนำเอาออกมาได้ทันที""แล้วข้าจะติดต่อโฮสต์ได้อย่างไร""เมื่อท่านต้องการข้าขอเพียงเอ่ยชื่อเรียกข้าและเปิดปากถุงวิเศษข้าจะออกมาทันที"ซุนจือหลินมองโฮสต์เป็นระบบเพราะโฮสต์ไม่ได้เป็นผู้ดูแลอย่า
Ler mais
บทที่ 10 มู่ซงหยวนกลับบ้าน
ซุนจือหลินเห็นว่าท่านแม่เล็กของนางเศร้าเพราะเป็นห่วงซุนเพ่ยหนิงที่ไม่ส่งข่าวกลับมาที่บ้านบ้าง แต่มองในแง่ดีซุนเพ่ยหนิงนางอาจจะไม่ว่าง แต่หากมองตามอุปนิสัยของซุนเพ่ยหนิงนั้นมีบางอย่างที่แปลกออกไป ซุนเพ่ยหนิงเป็นคนรักครอบครัวไม่มีทางที่นางจะขาดการติดต่อจากครอบครัวนอกเสียจากนางกำลังเจอเรื่องที่ลำบากใจ เพราะซุนเพ่ยหนิงเป็นคนที่เวลามีเรื่องหรือไม่สบายใจนางจะเก็บไว้คนเดียวและแก้ไขมันด้วยตัวเอง อีกอย่างตอนนี้นางออกเรือนและมีครอบครัวเรื่องภายในครอบครัวหากเกิดปัญหาขึ้นจริงก็ยากที่จะเข้าไปยุ่ง เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าที่ซุนเพ่ยหนิงขาดการติดต่อคือนางอยู่ที่นู่นสุขสบายหรือทุกข์ใจกันแน่"ท่านแม่เล็กเอาอย่างงี้เดี๋ยวหากมีโอกาสว่างเราไปเยี่ยมซุนเพ่ยหนิงกันดีหรือไม่เจ้าคะ ไปเช้าเย็นกลับนางอยู่อีกหมู่บ้านนี่เองเจ้าค่ะ""หากมีโอกาสข้าก็อยากที่จะไปเยี่ยมนางเหมือนกันไม่รู้ว่าปานนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง"ซุนอีเหยียนรู้ว่ามันยากหากจะไปเยี่ยมโดยที่ไม่ค้างคืน ถึงซุนเพ่ยหนิงจะอยู่อีกหมู่บ้านแต่ก็ไม่ใช่ว่าใกล้กันมากเท่าไหร่ต้องใช้เวลาในการเดินทาง นอกเสียจากมีเกวียนที่สามารถไปเช้าเย็นกลับได้หากเป็นเกวียนรับจ้างกว่าจะเข
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status