ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน

ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน

last updateLast Updated : 2025-12-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
126Chapters
8.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

น้ำขิง ชลนิภา ไอยภา อายุ 23 ปี อยู่กับแม่เลี้ยงที่ติดหนี้ติดพนันทุกอย่าง เธอทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงครอบครัวมีดีมีไม่ดีบ้าง แต่ทุกอย่างล้วนเพื่อปากท้องทั้งนั้น…แต่ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเธอได้พลัดตกน้ำเสียชีวิต แต่โชคดีชะตาเล่นตลกเหมือนเล่นเกมส์ พาเธอมายังโลกอีกโลกและเจอกับเธออีกคนที่อยู่ในโลกคู่ขนานนี้ น้ำขิง:"แล้วหนูจะได้ไปสวรรค์หรือนรกล่ะท่านลุง" ผู้นำดวงวิญญาณ:"คิดว่าที่ผ่านมาเจ้าใช้ชีวิตมาแบบไหนล่ะ ตกปลาในเขตวัด หรือเล่นไพ่ในงานศพกัน" น้ำขิง:"เอ่อ เรื่องนั้นหนูว่าเราสามารถประนีประนอมกันได้นะ เรื่องดี ๆ หนูก็ดีเช่นทำงานหาเลี้ยงครอบครัว หนูทำงานร้านอาหาร ทำงานเป็นเด็กเข็นผักในตลาด อาชีพที่ทำก็สุจริตทั้งนั้น" ผู้นำดวงวิญญาณ:"ชีวิตเจ้านั้นน่าสงสารเจ้าใช้ชีวิตใหม่ที่เจ้าจะได้รับให้คุ้มค่า" น้ำขิง:"ชีวิตใหม่หรือจะให้หนูตายแล้วฟื้นเหรอคะ" ผู้นำดวงวิญญาณ:"เจ้านั้นตายแล้ว แต่เจ้าในอีกภพหนึ่งยังไม่ตายข้าจะพาเจ้าไปดู"

View More

Chapter 1

บทที่ 1 หมู่บ้านซานซาน

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

kookai kookooi
kookai kookooi
ต่อให้จบนะคดขออย่าโดนเทเลย
2025-12-16 06:03:14
0
0
126 Chapters
บทที่ 1 หมู่บ้านซานซาน
หมู่บ้านซานซานเป็นหมู่บ้านขนาดกลาง ๆ ไม่เล็กไม่ใหญ่ในหมู่บ้านจะมีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือมีผัวเดียวเมียเดียว หากผัวตายเมียตายและเป็นหม้ายก็ไม่ผิดที่จะมีผัวหรือเมียใหม่ได้ไม่ผิด ยังไม่เคยมีครอบครัวใดที่แต่งเมียเข้าบ้านพร้อมกันคนสองคนเพราะจะเป็นการประจานครอบครัวตนเองและเป็นขี้ปากชาวบ้านไม่มีใครอยากตกเป็นของขี้ปากคนอื่นที่พูดคุยในวงสนทนายามพักเที่ยงนั่งจับกลุ่มพูดคุยเรื่องชาวบ้านที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน แต่ไม่ใช่กับครอบครัวซุนที่ตกเป็นจำเลยในวงสนทนาอยู่ตระกูลซุนซุนกวางหวาที่เป็นหัวหน้าครอบครัวแต่บัดนี้ร่างกายของเขาเริ่มเสื่อมสภาพลงไปทุกทื่ เพราะความที่ทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก "จ่างลี่เจ้าจะมารับพี่ใช่หรือไม่"ซุนกวางหวานอนเพ้อถึงซุนจ่างลี่ที่เป็นภรรยาคนแรกที่เสียไปได้นานหลายปีแล้ว แต่ในใจไม่เคยลืมนางได้เลย"คนมันตายไปแล้วพี่จะเพ้อถึงมันอีกทำไม"ซุนอีเหยียนนางแต่งเข้าตระกูลซุนมาเป็นภรรยารองต่อจากนางจ่างลี่ที่ตายไป นางเองไม่ได้มีทางเลือกมากนักเพราะนางเองเป็นสตรีผ่านการแต่งงานมาแล้วแต่ก็หย่าร้างกับสามีไป แถมนางยังมีลูกกับสามีเก่าติดมาอีก ที่บ้านไม่ได้ให้ความสำคัญกับนางเท่าไหร่การแต่งงานออกเรือนคือสิ่ง
Read more
บทที่ 2 สัญญาการหมั้นหมาย
ซุนอีเหยียนที่ป้อนยาและพูดคุยเรื่องสัญญาของทั้งสองครอบครัวก็เป็นอย่างที่นางว่า สัญญาน่าจะเป็นโมฆะไปหากมู่ซงหยวนแต่งงานกับสตรีใดสักคนที่ไม่ใช่ซุนจือหลิน แต่เพราะร่างกายของมู่ซงหยวเห็นทีว่าจะหาสตรีที่มาแต่งด้วยได้ยาก บ้านมู่เลยใช้สัญญาที่ทั้งสองครอบครัวให้กันไว้มาบีบบังคับซุนกวางหวาในสัญญาไม่ได้ระบุว่าต้องเป็นใครที่แต่ง แต่เพราะว่าซุนกวางหวามีซุนจือหลินเป็นบุตรสาวคนเดียวที่ยังไม่ได้ออกเรือน และบ้านมู่ก็เหลือมู่ซงหยวนคนเดียวที่เป็นลูกชายที่ยังไม่ออกเรือนเช่นกัน จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเป็นสองคนนี้เพราะว่าก็ไม่มีใครแล้วที่จะให้มาแต่งกัน"ท่านแม่เล็ก…ข้า"ซุนจือหลินรู้ว่าท่านแม่เล็กจะพูดเรื่องอะไร นางแอบได้ยินที่ท่านพ่อกับท่านแม่เล็กพูดคุยกันเรื่องการแต่งงานของนางกับคนบ้านมู่ที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน"รู้แล้วหรือว่าข้าจะพูดสิ่งใด""เจ้าค่ะ""ซุนจือหลินฟังข้าให้ดีนะ มันเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธออกไปสัญญาของผู้ใหญ่แต่ลำบากเด็ก ข้าเองก็ลำบากใจที่จะพูดมู่ซงหยวนคนที่จะมาเป็นสามีของเจ้า เขาไปเป็นทหารช่วงสงครามนานหลายปี แต่มีข่าวว่าเขาบาดเจ็บสาหัสจึงถูกส่งตัวกลับบ้านและคงจะพิการซุนจือหลินที่ยังไม่
Read more
บทที่ 3 สิ่งที่ต้องแลก
ซุนอีเหยียนพูดคุยและถามไถ่สิ่งที่มู่ซงหยวนจะได้จากบ้านมู่ถึงจะเป็นสิ่งที่ไม่สมควรที่จะถามก็ตาม แต่เพราะหลังจากแต่งงานแล้วมู่ซงหยวนก็ต้องแยกออกมาอยู่ข้างนอกเอง เพราะฟังจากที่พี่มู่ต๋าและมู่ฉวนพูดแล้วความเป็นไปได้สูงมาก"ก็อย่างที่ข้าถามออกไปถึงจะไม่สมควร แต่ก็เพื่อความสบายใจของบ้านซุนว่าซุนจือหลินจะไม่ต้องไปเริ่มชีวิตครอบครัวที่ลำบาก ไม่ใช่ว่าแต่งงานเสร็จต่อหาเลี้ยงสามี ต้องหาที่หลับที่นอน ที่อาศัย""เรื่องนั้นทางข้าเองไม่ได้จะใจดำกับลูกชายของตนเอง หลังจากแต่งกันแล้วก็คงต้องแยกบ้านข้ากับมู่น่าหลิงได้พูดคุยกันแล้วว่าจะให้เงินมู่ซงหยวน 100 อีแปะ กับที่ดินอีกสองหมู่"มู่ต๋าเองก็ละอายใจเพราะรู้ว่ามันเป็นจำนวนที่น้อยมากหากเทียบกับตอนที่มู่จื่อชิวกับมู่ฉวนได้แต่งงาน "ฮ่า ๆ พี่มู่ต๋าข้าเองไม่ได้ติดใจอะไรกับสิ่งที่มู่ซงหยวนได้ติดตัวมาหลอกนะ เพราะฐานะทางบ้านข้านั้นยากจน แต่น่าแปลกที่มู่ซงหยวนไปเป็นทหารส่งเงินมาที่บ้านตั้งเท่าไหร่ แต่กับมีที่ดินสองหมู่ กับเงินเพียงหยิบมือติดตัวยามเขากำลังทุกข์ยากเช่นนี้ นังมู่น่าหลิงมันใจร้ายเกินคนแล้วลูกในไส้แท้ ๆ ทำเหมือนไม่ใช่ลูกตัวเองคิดจะทิ้งจะขว้างยังไงก็
Read more
บทที่ 4 พูดสิ่งที่อัดอั้น
ซุนอีเหยียนชั่งใจอยู่เล็กน้อยยามซุนกวางหวานั้นจริงจังเขามักจะใช้น้ำเสียงเข้มและหนักในเนื้อเสียงเช่นในตอนนี้ จะให้บอกความจริงในใจไปได้อย่างไรนางเองก็กลัวสามีอยู่ไม่น้อยถึงจะปากร้ายก็ตาม"จะบอกพี่ได้หรือไม่"ซุนกวางหวานั้นหงุดหงิดตัวเองในตอนนี้ที่ทำอะไรไม่ได้มากขยับตัวมากก็ไม่ได้มันจะปวดร้าวไปทั่วร่างกาย แต่พอได้กินยาต้มก็รู้สึกว่าดีขึ้น แต่เพียงไม่นานเท่าไหร่ก็จะกลับมาเป็นเช่นเดิม"พี่น้องเองก็…กลัว""น้องกลัวสิ่งใดกัน…พี่หรือ"หรือเพราะเมื่อกี้นี้เขาเผลอใช้น้ำเสียงเข้มใส่ซุนอีเหยียนนางเลยกลัวและไม่กล้าที่จะเอ่ยพูดสิ่งที่นางอัดอั้นอยู่ในใจ"…""ขอโทษที่ใช้น้ำเสียงเช่นนั้นกับน้อง แต่พี่อยากให้น้องพูดหากน้องรู้สึกไม่ดีอะไรเพราะน้องไม่ใช่คนอื่นคนไกลน้องเป็นภรรยาของพี่เป็นท่านแม่ของซุนจือหลินกับซุนเพ่ยหนิง""ท่านพี่เราแต่งงานกันมาหลายปีแล้วลูกโตกันหมดแล้วเพ่ยหนิงก็แต่งงานออกไปแล้ว จือหลินก็กำลังจะแต่งงานออกไปใช้ชีวิตครอบครัว แต่ที่ผ่านมาน้องไม่รู้ว่าท่านพี่คิดกับน้องเช่นไร เราสองคนไม่มีลูกด้วยกันด้วยซ้ำท่านพี่เองก็ยังไม่ได้ลืมนาง…ท่านแม่ของซุนจือหลินน่ะเจ้าคะ""เรื่องนี้เองหรือที่ทำให้น้องคิ
Read more
บทที่ 5 ใครเห็นก็ว่าตาย
ซุนอีเหยียนวิ่งสุดชีวิตให้มาถึงบ้านท่านหมอชาวบ้านให้เร็วที่สุด เพราะไม่รู้ซุนจือหลินจะเป็นเช่นไรบ้างนางโดนงูกัดตัวใหญ่ขนาดนั้นพิษน่าจะแรงด้วย ในใจภาวนาขอให้นางนั้นรอดด้วยเถิดบ้านท่านหมอฉี้(หมอชาวบ้าน)"ท่านหมอฉี้อยู่หรือไม่ข้าซุนอีเหยียนเจ้าค่ะ""อยู่ ๆ มีเรื่องอันใดล่ะวิ่งหน้าตาตื่นมาอย่างนี้""ท่านหมอจือหลินโดนงูกัดเจ้าค่ะช่วยไปดูนางหน่อยเถอะเจ้าค่ะอาการนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่""ไป ๆ รีบไปช้าไม่ได้"หมอฉี้รับปากไปทั้งที่ไม่รู้ว่าจะรักษาได้หรือไม่เพราะงูนั้นหากมีพิษทางรอดนั้นก็จะมีน้อยลงหรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้เมื่อมาถึงบ้านซุนมีชาวบ้านมากมายมายืนอยู่ที่หน้าบ้านซุนและพูดคุยเรื่องที่ซุนกวางหวานั้นเสีย ซึ่งยังไม่ได้เป็นข่าวที่จริงหรือออกมาจากปากของซุนอีเหยียน แต่เป็นการตีความกันไปเอง"ท่านหมอฉี้มาแล้ว"ชาวบ้านต่างแหวกทางให้ท่านหมอได้เข้าไปด้านในบ้านชาวบ้านต่างถามไถ่ซุนอีเหยียนแต่นางนั้นไม่ได้ตอบคำถามใครเลยสักคนแถมปิดประตูบ้านเงียบหมอฉี้ที่เห็นบาดแผลของซุนจือหลินก็มองหาทางรอดของนางนั้นยากมาก เพราะงูที่กัดนางนั้นที่พิษ "งูมีพิษเช่นนี้ข้าขอไม่รับปากว่านางจะรอดเพราะโอกาสของนางช่างน้อยนัก""ท่า
Read more
บทที่ 6 คนใหม่ชีสิตใหม่
น้ำขิงมองดูสภาพความเป็นอยู่โดยรอบทุกอย่างเป็นสิ่งแปลกตาไปหมด ทั้งสภาพบ้านและชุดที่สตรีตรงหน้าสวมใส่ทุกอย่างมันดูโบราณไปหมด"ภพนี้เป็นอดีตของโลกคู่ขนานแตกต่างจากภพที่เจ้าเกิดดวงวิญญาณของเจ้าไปเกิดผิดภพจึงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน และเจ้าของร่างนี้ได้สิ้นบุญวาสนาแล้ว ก็อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าว่าเจ้าคือนางและนางก็คือเจ้าทุกอย่างตามที่สวรรค์ลิขิต""ทะลุมิติแบบในนิยายที่หนูเคยอ่านก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น…อย่างนี้ถ้าหากหนูอยู่ในร่างของเธอเลือกทางที่มีชีวิตรอดอยู่ต่อ หนูจะมีมิติวิเศษหรือเปล่าคะ"ในนิยายที่เคยอ่านทุกคนต่างมีมิติต่างร่ำรวยกันทั้งนั้น เจอเห็ด เจอโสมกัน"ไม่มีมิติอะไรของเจ้ากันของแบบนั้นให้ไม่ได้ มนุษย์ช่างโลภมากเสียจริง""อ่าว ลุงแล้วแบบนี้หนูจะใช้ชีวิตยังไงต่างโลกแบบสุดขั้วแบบนี้""ไม่มีมิติ แต่มีภารกิจให้เจ้าทำแลกกับการอยู่รอด ซึ่งเจ้าปฏิเสธไม่ได้ถือว่าเป็นสิ่งที่เจ้าจะต้องชดใช้ที่หนีไปเกิดที่ภพอื่น จนทำให้ข้านั้นปวดหัวต้องทำงานหนักที่จะไปนำดวงวิญญาณของเจ้ามายังภพนี้ได้"ทุกอย่างล้วนต้องใช้เวลาและไม่สามารถที่จะทำตามใจตัวเองได้เลย เพราะมนุษย์ล้วนมีบุญและกรรมที่ติดตัวมากต่างกัน เวลาที่เหมาะ
Read more
บทที่ 7 บ้านทู่มาเยี่ยม
ซุนอีเหยียนไปอุ่นโจ๊กที่นางทำไว้ในตอนเช้ามาให้ซุนจือหลินเพราะเดี๋ยวบ่าย ๆ ท่านหมอชาวบ้านจะมาตรวจซุนจือหลินอีกครั้งและคงจะไม่ได้มาคนเดียวอย่างแน่นอน มีชาวบ้านทราบเรื่องนี้มากมายและคอยที่จะรู้ผลลัพธ์ของเรื่องที่ซุนจือหลินจะรอดหรือไม่รอด แต่เอียนเอียงไปทางที่ไม่รอดมากกว่าข่าวของซุนจือหลินโดนงูกัดดังไม่ทั่วหมู่บ้านใครก็อยากที่จะรู้ว่าซุนจือหลินนางจะรอดหรือไม่ แต่ดูจากอาการเมื่อครู่ที่นางรู้สึกตัวก็ไปในทางที่ดีว่านางจะต้องรอดปลอดภัยอย่างแน่นอน"เดี๋ยวกินโจ๊กแล้วกินยาและพักผ่อน เดี๋ยวท่านหมอมาข้าจะมาปลุกเจ้าเอง""เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก"ซุนจือหลินกินโจ๊กโดยง่ายเพราะท่านแม่เล็กเป็นคนป้อนนางสัมผัสเช่นนี้นางไม่เคยได้รับเลยจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่"เจ้ายังดูอ่อนเพลียอยู่มากซุนจือหลินต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ขยับตัวน้อย ๆ ท่านหมอสั่งไว้""เจ้าค่ะท่านแม่เล็ก""เดี๋ยวเจ้าพักผ่อนต่อข้าจะไปดูพ่อของเจ้าสักหน่อยจะไปบอกว่าเจ้ารู้สึกตัวแล้วเขาจะได้คลายกังวล"ซุนอีเหยียนที่จัดการป้อนโจ๊กป้อนยาให้ซุนจือหลินเสร็จนางก็รีบมาดูสามีต่อเลย เพราะซุนกวางหวาเองก็เป็นห่วงซุนจือหลินอยู่ไม่น้อยทั้งร้องไห้แต่ต้องเก็บอาการเพราะไ
Read more
ตอนที่ 8 ภารกิจสะสมของวิเศษ
ซุนกวางหวาฟังสิ่งที่ซุนอีเหยียนพูดก็พอจะรู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นสะใภ้รองบ้านมฟู่มีนิสัยไม่ต่างจากมู่น่าหลิง แถมเป็นคนที่ขี้ประจบคนมู่น่าหลิงจึงจะชอบลูกสะใภ้คนนี้เป็นที่สุดต่างจากสะใภ้ใหญ่ภรรยาของมู่ฉวนที่ไม่เป็นที่รักใคร่ของมู่น่าหลิงถึงแม้จะเป็นถึงสะใภ้ใหญ่ก็ตาม"ท่านพี่อีกหนึ่งวันมู่ซงหยวนก็จะกลับถึงบ้านมู่ แต่ซุนจือหลินนางยังไม่หายดีน้องกลัวว่าบ้านมู่จะรีบเร่งจนเกินไปเจ้าค่ะ""มู่ซงหยวนกลับมามู่ต๋าคงจะมาคุยอีกทีมู่ต๋าไม่ใช่คนเช่นนั้นและอีกอย่างข่าวของลูกที่โดนงูกัดบ้านมู่อาจจะให้เวลาบ้านซุนอยู่บ้าง"เพราะหากมู่น่าหลิงเอ่ยเร่งรีบแต่งใสถานการณ์บ้านซุนเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้มู่ต๋าคงต้องออกหน้าเอ่ยพูดคุยอย่างแน่นอน"น้องก็ขอให้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ"มู่น่าหลิงคงคิดว่าซุนจือหลินจะไม่รอดเช่นเดียวกับที่ชาวบ้านพูดคุยกัน คงกลัวว่าลูกชายจะไม่มีใครมาตบแต่งด้วยและตัวเองจะต้องดูแลรับผิดชอบ"มู่ซงหยวนจากบ้านไปนานหลายปีกลับมาคราวนี้เขาคงโตเป็นหนุ่มใหญ่จนพี่จำไม่ได้เสียแล้ว"เมื่อก่อนซุนกวางหวามักจะเจอมู่ซงหยวนมากับมู่ต๋าอยู่บ่อย ๆ มู่ซงหยวนจะตามมู่ต๋ามาทำงานเช่นเดียวกับมู่ฉวน บ้านมู่พื้นเพไม่ใช่ครอบครัวท
Read more
บทที่ 9 รับภารกิจที่ 1
ซุนจือหลินสะดุ้งตื่นทันทีหลังจากที่ท่านผู้มีแสงผลักนางออกมาจากถุงวิเศษ ในตอนนี้นางมีถุงวิเศษกับกระบอกน้ำวิเศษที่ท่านเทพให้มาดื่มและภารกิจที่นางจะต้องทำ และไม่สามารถที่จะยกเลิกภารกิจได้และหากทำภารกิจไม่สำเร็จจะถูกหักเงิน 50 อีแปะ หากติดลบดวงวิญญาณจะหายไปในการทำภารกิจจะได้เงิน 10 อีแปะ หากทำภารกิจสำเร็จในเวลาที่กำหนดไว้จะได้เงิน 40 อีแปะ ในภารกิจที่ 1 ที่นางได้รับมา แต่ภารกิจในอนาคตนั้นขึ้นอยู่กับความยากง่ายจำนวนเงินที่จะได้ก็จะมากขึ้นติ่ง ตึง ติ๋ง"สวัสดีดีซุนจือหลิน ข้าเป็นระบบภารกิจของท่านข้าชื่อโฮสต์ ข้ามีหน้าที่ดูแลภารกิจของทุกอย่างที่ท่านจะต้องกระทำทั้งหมด ข้ามีหน้าที่มอบภารกิจและเก็บเงินภารกิจของท่านที่ท่านทำได้ ท่านจะสามารถถอนเงินออกมาได้อาทิตย์ละครั้งตามที่ท่านจะสะดวก""โฮสต์หรือ""เมื่อท่านเปิดถุงวิเศษถือว่าท่านเริ่มทำภารกิจ ของวิเศษของท่านผู้มีแสงที่ให้ท่านอยู่ข้างในถุงวิเศษท่านสามารถที่จะนำเอาออกมาได้ทันที""แล้วข้าจะติดต่อโฮสต์ได้อย่างไร""เมื่อท่านต้องการข้าขอเพียงเอ่ยชื่อเรียกข้าและเปิดปากถุงวิเศษข้าจะออกมาทันที"ซุนจือหลินมองโฮสต์เป็นระบบเพราะโฮสต์ไม่ได้เป็นผู้ดูแลอย่า
Read more
บทที่ 10 มู่ซงหยวนกลับบ้าน
ซุนจือหลินเห็นว่าท่านแม่เล็กของนางเศร้าเพราะเป็นห่วงซุนเพ่ยหนิงที่ไม่ส่งข่าวกลับมาที่บ้านบ้าง แต่มองในแง่ดีซุนเพ่ยหนิงนางอาจจะไม่ว่าง แต่หากมองตามอุปนิสัยของซุนเพ่ยหนิงนั้นมีบางอย่างที่แปลกออกไป ซุนเพ่ยหนิงเป็นคนรักครอบครัวไม่มีทางที่นางจะขาดการติดต่อจากครอบครัวนอกเสียจากนางกำลังเจอเรื่องที่ลำบากใจ เพราะซุนเพ่ยหนิงเป็นคนที่เวลามีเรื่องหรือไม่สบายใจนางจะเก็บไว้คนเดียวและแก้ไขมันด้วยตัวเอง อีกอย่างตอนนี้นางออกเรือนและมีครอบครัวเรื่องภายในครอบครัวหากเกิดปัญหาขึ้นจริงก็ยากที่จะเข้าไปยุ่ง เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าที่ซุนเพ่ยหนิงขาดการติดต่อคือนางอยู่ที่นู่นสุขสบายหรือทุกข์ใจกันแน่"ท่านแม่เล็กเอาอย่างงี้เดี๋ยวหากมีโอกาสว่างเราไปเยี่ยมซุนเพ่ยหนิงกันดีหรือไม่เจ้าคะ ไปเช้าเย็นกลับนางอยู่อีกหมู่บ้านนี่เองเจ้าค่ะ""หากมีโอกาสข้าก็อยากที่จะไปเยี่ยมนางเหมือนกันไม่รู้ว่าปานนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง"ซุนอีเหยียนรู้ว่ามันยากหากจะไปเยี่ยมโดยที่ไม่ค้างคืน ถึงซุนเพ่ยหนิงจะอยู่อีกหมู่บ้านแต่ก็ไม่ใช่ว่าใกล้กันมากเท่าไหร่ต้องใช้เวลาในการเดินทาง นอกเสียจากมีเกวียนที่สามารถไปเช้าเย็นกลับได้หากเป็นเกวียนรับจ้างกว่าจะเข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status