ดาวโรงเรียน Novels & Stories

“เอาไปทำไมเหรอคะ” “ฉันจะให้ค่าขนมเด็กไปโรงเรียน” “มหาลัยค่ะ ไม่ใช่โรงเรียน แล้วเกลก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย”

ตึก ชายหนุ่มเดินมองแผ่นหลังของแฟนเขาที่เดินนำเข้าไปในโรงเรียนแห่งหนึ่งที่พวกทั้งสองเคยเรียนด้วยกันอย่างร่าเริง เขาไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้วเหมือนกัน ถึงแม้ว่าโรงเรียนนี้จะอยู่ในเครือของครอบครัวเขาก็ตาม

ตึก ตึก เสียงรองเท้าคัตชูเดินย้ำบนทางเท้าภายในโรงเรียนเอกชนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่งเสียงนินทากระซิบกระซาบของเหล่าเด็กนักเรียนดังเซ็งเซ่ตามหลังในระหว่างที่เขาเดินผ่าน

ลูคัสกับฟีฟี่ช่วง Elementary school (วัยประถม) โรงเรียนพิเศษสำหรับบุคคลสำคัญภายในโลกที่จะเข้าเรียนได้ มหาเศรษฐีหลายคนต่างพาลูกหลานเข้ามาเรียนที่นี่ เพื่อคาดหวังทั้งการศึกษาและความสัมพันธ์ที่ดีกับเหล่าลูกหลานตระกูลต่าง ๆ ห้องเรียนจะถูกจัดอันดับตามคะแนนการศึกษา วันนี้เป็นการเปิดเทอ มใหม่ เพื่อนในห้องบางคนก็หายไป บางคนก็ยังต้องมาเจอกันหนึ่งปี แต่จะมีอยู่ 2 คน ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน แล้วยังเป็นคู่แข่งกันมาตลอด

เด็กสาวตอบยิ้ม ๆ "เออ...รุ่นเดียวกันจริง ๆ ด้วย เรียนที่ไหนล่ะลูก" ท่านเดชายังชวนคุยอย่างต้องอัธยาศัย "โรงเรียน p ค่ะ" เด็กสาวตอบอย่างภูมิใจ

�ก่อนแล้วถึงช่วงเย็นตอนหลังเลิกเรียนจะไปดักรอคนตัวเล็กกับเด็กน้อยที่โรงเรียนและจะถือโอกาสนี้ถามคนตัวเล็กให้รู้เรื่อง เพื่อความจริงที่เขาคิดไว้จะได้กระจ่างเสียที ส่วนโรงเรียนที่เด็กน้อยเรียนนั้นหาไม่ยากเพราะชุดนักเรียนจะเป็นเครื่องแบบประจำโรงเรียนอยู่แล้วและหน้าอกยังมี ชื่อย่อของโรงเรียนติดอยู่

รถหรูเลื่อนมาจอดที่หน้าโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งที่ค่าเทอมแพงเอาเรื่อง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ลูก ๆ ของคามิลเรียนอยู่ "ไม่ได้เจอเด็ก ๆ ตั้งนาน คงโตกันหมดแล้ว" เมื่อก่อนยังเห็นวิ่งเล่นในบ้านตอนนี้เข้าโรงเรียนแล้วเหรอเนี่ย เวลาผ่านไปไวมากจริง ๆ

เหอถิงกล่าว ลาออกจากโรงเรียนเหรอ?

"ปัญหาคือ ประวัติย่อของซูเฉี่ยนเฉี่ยนบอกว่าโรงเรียนที่เธอเรียนอยู่เป็นโรงเรียนสตรีเอกชนในเขตเทศบาล แต่จริงๆ แล้ว โรงเรียนมัธยมที่เธอตั้งอยู่ควรเป็นโรงเรียนมัธยมภาคเหนือระดับสอง" "โรงเรียนมัธยมเหนือระดับสอง?"เสิ่นม่านถามอย่างสงสัยย:"นี่มันเรื่องอะไร "

“คุณผู้หญิงสั่งตัดให้เรียบร้อยแล้วครับ” ทางด้านอิงดาวได้จูงมือลูกสาวข้ามสะพานลอย แล้วเข้าไปในโรงเรียนสอนภาษา A&I English Academy (เอ แอนด์ ไอ อิงลิช อคาเดมี) ซึ่งตอนนี้แน่นตาไปด้วยเด็กนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลยันประถมศึกษาปีที่หก นั่งประจำที่โต๊ะภายในห้องสี่เหลี่ยม ล้อมรอ บด้วยผนังปูนสูงหนึ่งร้อยยี่สิบเซนติเมตร ต่อด้วยกระจกบานหนาจนถึงฝ้าเพดาน ซึ่งมีถึงสี่ห้องเรียนด้วยกัน กำลังฟังครูผู้สอนอย่างตั้งอกตั้งใจ “ซาหวัดดีค่ะป้าแมว”