บทที่ 2 ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย

ณ มณฑลเสฉวน เมืองเฉิงตู หมู่บ้านหลงเหมิน

เสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของขุนเขา "เกิดอะไรขึ้น ทำไม..." หลินชิงชิงสำลักอย่างรุนแรงจนหน้าแดงก่ำ เธอเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพตรงหน้าทำให้เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันไม่ใช่สถานที่ที่เธอคุ้นเคย 

เบื้องหน้าของเธอคือลำธารใสสะอาดที่ทอดตัวคดเคี้ยว ผืนป่าเขียวขจีปกคลุมภูเขาสูงเสียดฟ้าราวกับภาพวาดพู่กันจีน หลินชิงชิงก้มมองตัวเองด้วยความสับสน เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบเนื้อบ่งบอกว่าเธอเพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายมา

"ฉันควรจะตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" เสียงของเธอแผ่วเบา ความสับสนและความกลัวเกาะกุมหัวใจ หลินชิงชิงพยายามรวบรวมสติ

หญิงสาวลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ พลางปัดเศษหญ้าและฝุ่นดินออกจากชุดกระโปรงสีซีดที่เธอสวมใส่อยู่ เธอจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในลำธารเบื้องหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"เจ็บ ซี้ด... อะไรเนี่ย อีก! อ้า.... ปวดหัว" หลินชิงชิงเอามือกุมศีรษะของตัวเองและเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นหญ้าริมลำธาร เธอร้องโอดโอยจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกะทันหัน

ภาพความทรงจำของใครบางคนกำลังฉายซ้ำๆ อยู่ในหัวของเธอ มันทำให้เธอกลัวและเจ็บปวดมากจนเผลอกัดปากตัวเองจนเลือดซิบ

หลินชิงชิงลุกขึ้นและเริ่มสำรวจร่างกายตัวเอง เธอก็ต้องตาโตเมื่อพบว่าร่างกายนี้เป็นของเด็กสาวคนหนึ่ง ไม่ใช่ร่างกายเดิมของตัวเธอเอง

"นี่มัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?" หลินชิงชิงร้องออกมาอย่างตกใจ เธอเอามือลูบใบหน้าเรียวเล็กของเด็กสาวในเงาน้ำเธอเห็นดวงตากลมโตเป็นประกาย ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ ผิวขาวผ่องราวกับหยกชั้นดี อายุประมาณ 15 – 16 ปีแม้จะยังเด็ก แต่ก็มองออกว่าในอนาคตต้องเป็นหญิงงามอย่างแน่นอน แต่... นี่มันไม่ใช่ร่างของเธอ

"ฉันมาอยู่ในร่างของใครกัน?" หลินชิงชิงบ่นพึมพำกับตัวเอง ความสับสนและความตกใจถาโถมเข้ามาในจิตใจ เธอพยายามตั้งสติและเริ่มนึกทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างนี้

ยิ่งนึก เธอก็ยิ่งตกใจ ความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

“หลินผิงผิง! แกกล้าดียังไงมาผลักฉัน!” เสียงกรีดร้องของเด็กสาวดังก้องอยู่ในห้วงความคิด

เธอถูกหลินผิงผิง พี่สาวของเธอ ที่เป็นลูกของลุงใหญ่ ผลักไปกระแทกหินข้างลำธาร หัวของเธอกระแทกเข้ากับหินก้อนใหญ่เข้าอย่างแรง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ก็ฉายชัดขึ้นในมโนสำนึก เธอเห็นภาพของหลินชิงชิง เจ้าของร่างเดิม เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยความลำเอียง คุณย่าของเธอเอ็นดูครอบครัวของลุงใหญ่ และลุงรอง ส่วนบ้านสามของเธอ พ่อของเธอไม่เป็นที่โปรดปรานของคุณย่า เนื่องจากพ่อของเธอไปตกหลุมรักกับแม่ของเธอที่เป็นเพียงหญิงยากจน ครอบครัวของเธอต่างถูกใช้งานอย่างหนัก และหลินชิงชิงถูกบังคับให้ทำงานหนัก เธอถูกดุด่าว่ากล่าว และถูกกลั่นแกล้งจากหลินผิงผิงอยู่เป็นประจำ

ความเจ็บปวด ความคับแค้น และความเกลียดชัง ได้หล่อหลอมให้หลินชิงชิงกลายเป็น 'นางร้าย' ที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เธอใช้ทุกวิถีทางเพื่อเอาคืนคนที่เคยทำร้ายเธอ

"นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองอ่านก่อนตายงั้นเหรอ? และดันมาอยู่ในร่างของนางร้ายที่น่ารังเกียจที่สุดในเรื่องซะด้วย!"

หลินชิงชิงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพลิกคว่ำ เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่ก็ทำได้แค่กัดริมฝีปากแน่น

"นี่มันไม่ยุติธรรมเลย ทำไมต้องเป็นนางร้ายด้วย?" หลินชิงชิงคร่ำครวญในใจ นางร้ายที่ไร้สมองวันๆ ทำแต่เรื่องร้ายกาจฉันคนนี้ของบายแล้วกัน

แต่ไม่ว่าจะคร่ำครวญยังไง ความจริงก็ยังคงเป็นความจริง ว่าเธอตอนนี้ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหลินชิงชิง นางร้ายในนิยายที่เธออ่านยังไม่จบ

"เอาล่ะ หลินชิงชิง ตั้งสติหน่อย" เธอพยายามบอกตัวเอง "อย่างน้อยเธอก็รู้เนื้อเรื่องบางส่วน นั่นหมายความว่าเธอสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของนางร้ายคนนี้ได้"

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ และมองไปยังเงาของตัวเองในแม่น้ำ

"ไม่ต้องห่วงนะ หลินชิงชิง เจ่เจ้จะไม่ยอมให้เธอต้องตายอย่างน่าอนาถเหมือนในนิยายอย่างแน่นอน เดี๋ยวเจ่เจ้คนนี้จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเธอเอง และฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่า นางร้ายคนนี้ ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พวกเขาคิด"

ในขณะหลินชิงชิง กำลังก้าวเท้ากลับไปบ้านตามความทรงจำเลือนรางของเจ้าของร่างเดิม ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงผู้คนส่งเสียงดังออกมาจากริมป่า

"ทุกคนมาช่วยพี่สาวผมด้วย! ผมเห็นพี่ชิงชิงนอนสลบอยู่ที่ริมธาร"

หัวใจของหลินชิงชิงเต้นระรัว นี่ต้องเป็นเสียงของน้องชายเจ้าของร่างนี้แน่ๆ เขาคงกำลังตามคนมาช่วยพี่สาวของเขา ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของหลินชิงชิง

เธอตัดสินใจแกล้งสลบเพื่อให้ทุกอย่างดูสมจริง เธอทรุดตัวลงไปนอนแน่นิ่งที่ริมธาร จุดเดียวกับที่เธอฟื้นขึ้นมา

ไม่นานนัก ชาวบ้าน 3-4 คนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาที่ริมธาร พวกเขารีบเข้ามาดูอาการของหลินชิงชิง เธอแอบหรี่ตาขึ้นเล็กน้อย มองเห็นเด็กน้อยหน้าตาตื่นตระหนกในกลุ่มพวกชาวบ้าน เขาคงเป็นน้องชายของเธอ

หลินเสี่ยวหลง เด็กชายวัยสิบขวบ เมื่อเขาเห็นพี่สาวที่รักหมดสติอยู่ข้างก้อนหินใหญ่ เขาวิ่งเข้ามาหาคนเป็นพี่สาวทันที หัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย เขาไม่เคยเห็นพี่สาวในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้มาก่อน

"พี่ชิงชิง ผมพาคนมาช่วยแล้ว พี่จะต้องไม่เป็นอะไรนะ" เสียงเล็กๆ ตะโกนเรียกพี่สาวที่นอนแน่นิ่ง หวังว่าเธอจะลืมตาขึ้นมาตอบเขา

ทันใดนั้นเอง พวกชาวบ้านที่เดินตามหลังมาก็กล่าว "นี่มันนังหนูชิงชิงจริงด้วย อาการหนักน่าดูเลย?"

หญิงวัยกลางคนอีกคนรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ "ใช่แล้ว น่าสงสารจริงๆ ไปทำยังไงให้หัวไปกระแทกก้อนหินได้ สงสัยจะเป็นลมแดด"

หลินเสี่ยวหลงเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสอง น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ไหลลงอาบแก้มผอมตอบ"ทุกคนช่วยพี่สาวผมด้วย ได้โปรดช่วยพี่สาวผมที"

หลินเสี่ยวหลงร้องไห้โฮ พลางเขย่าตัวหลินชิงชิงเบาๆ "พี่สาว ตื่นขึ้นมาสิ"

"ใจเย็นๆ เสี่ยวหลง" ชายวัยกลางคนพูดปลอบ "พวกเราต้องรีบพาเธอไปหาหมอ"

"ไป ไปเร็วๆ เข้า" หญิงวัยกลางคนเอ่ยเร่ง

ชาวบ้านช่วยกันอุ้มหลินชิงชิงขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง หลินชิงชิงแอบลืมตามองหลินเสี่ยวหลง เธอเห็นแววตาแดงก่ำของน้องชายแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

'ขอโทษนะเสี่ยวหลง พี่ต้องทำแบบนี้เพื่อให้ทุกอย่างดูสมจริง เพื่อที่พี่จะเอาคืนยัยผิงผิงให้แสบถึงทรวงจนยัยนั้นไม่กล้ามารังแกครอบครัวเราอีก' หลินชิงชิงคิดแผนการอยู่ในใจ

เธอแกล้งหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ตัวเองถูกพาไปตามกระแสของเหตุการณ์

"พี่สาว พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะ อดทนไว้นะครับ" เด็กชายพึมพำ

หลินชิงชิงรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด แม้จะเป็นเพียงการแสดง แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักที่บริสุทธิ์ของเด็กน้อยคนนี้

'ดูเหมือนว่าชีวิตใหม่ของฉันจะไม่โดดเดี่ยวอย่างที่คิด' หลินชิงชิงคิดในใจ ขณะที่ถูกอุ้มไปตามทางเดินเล็กๆ ในหมู่บ้าน

ทันทีที่พวกชาวบ้านวางหลินชิงชิงลงที่แคร่หน้าบ้าน เด็กชายตัวเล็กๆ ก็วิ่งพรวดพราดเข้าไปในบ้าน ก่อนจะตะโกนเรียกคนเป็นแม่ทันที

"แม่ แม่มาดูพี่สาวเร็ว" หลินเสี่ยวหลงตะโกนเรียกคนเป็นแม่เสียงดังนั้นลั่น

สตรีวัยกลางคนรีบร้อนออกมาจากห้องครัวมา เธอทรุดตัวลงข้างแคร่ น้ำตาไหลอาบแก้มทันทีที่เห็นสภาพของลูกสาว

"ชิงชิง...ลูกแม่" หวังจื้อเหยาโอบกอดร่างนั้นไว้แนบอก

พวกชาวบ้านต่างพากันถอนหายใจด้วยความสงสาร หลินชิงชิงเด็กคนนี้เป็นเด็กดี ขยันขันแข็งเอาการเอางาน ไม่น่าต้องมาพบเจอเรื่องร้ายๆ เช่นนี้เลย

"รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า" เสียงใครบางคนตะโกนลั่น

ไม่นานนัก หมอหลี่หมอเดินเท้าประจำหมู่บ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึง เขาคุกเข่าลงข้างหลินชิงชิงและตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด

"เร็วเข้า ต้องรีบห้ามเลือดให้ยัยหนูชิงชิงก่อนที่จะเสียเลือดมากไปกว่านี้" หมอชราร้องบอกอย่างร้อนรน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"ใครก็ได้! ช่วยไปต้มน้ำร้อนมาที!" หมอหลี่ร้องบอกอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเร่งเร้าอย่างเห็นได้ชัด ทุกวินาทีมีค่า ชีวิตของเด็กสาวแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ไม่นานนัก หวังจื้อเหยาผู้เป็นแม่ของหลินชิงชิงก็วิ่งกลับมาพร้อมกับหม้อน้ำร้อนที่ส่งควันกรุ่น

"หมอหลี่ น้ำร้อนค่ะ" หวังจื้อเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย

"ดีมาก เดี๋ยวฉันจะรักษาแม่หนูชิงชิงเอง" หมอชรากล่าว ก่อนจะเริ่มทำการรักษาบาดแผลอย่างคล่องแคล่ว แม้ว่ามือของเขาจะไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อน แต่ประสบการณ์ที่สั่งสมมาตลอดหลายสิบปีทำให้เขายังคงสามารถรักษาบาดแผลได้อย่างเชี่ยวชาญ

เขาเริ่มทำความสะอาดบาดแผลอย่างเบามือด้วยน้ำร้อน ก่อนจะใส่สมุนไพรห้ามเลือดลงไปอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้น หมอชราก็พันผ้าพันแผลรอบบาดแผลอย่างแน่นหนา แต่ไม่แน่นจนเกินไป

"เรียบร้อยแล้ว" หมอชรากล่าวด้วยน้ำเสียงโล่งอก

"หมอหลี่" เธอเอ่ยเรียกหมอชราที่เพิ่งรักษาอาการของลูกสาวเสร็จ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความกังวล "ลูกสาวของฉันจะเป็นอะไรไหมคะ"

หมอหลี่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน รอยย่นบนใบหน้าของเขาลึกขึ้นเมื่อเขายิ้ม "สะใภ้สามไม่ต้องห่วงหรอก" เขาพูดเสียงแผ่ว "ตอนนี้บาดแผลของแม่หนูชิงชิงไม่น่ากังวลมากนัก ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว นอนรักษาตัวสักพักก็น่าจะหายดี"

หวังจื้อเหยายังคงขมวดคิ้วด้วยความกังวล แม้จะได้รับคำปลอบโยนจากหมอชราแล้วก็ตาม เธอเอื้อมมือไปลูบผมของหลินชิงชิงอย่างแผ่วเบา

"ขอบคุณค่ะหมอหลี่" เธอกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

ส่วนตัวต้นเหตุอย่างหลินชิงชิงก็ได้แต่แอบดูทุกทุกคน "โอ๊ย..หวังว่าจะไม่มีใครจับได้นะว่าเธอแกล้งสลบอยู่"