บทที่ 3 แผนการเอาคืนหลินผิงผิง

หวังจื้อเหยาเมื่อรู้ว่าลูกสาวตัวเองปลอดภัยดีก็ค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย เธอเอ่ยถามชายชราผู้เป็นหมอประจำหมู่บ้านด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

"หมอหลี่ค่ารักษาลูกของสาวฉันเป็นเงินเท่าไหร่ค่ะ?"

หมอหลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางลูบเคราสีดอกเลา "อาการของแม่หนูชิงชิงสาหัสพอสมควร ต้องใช้สมุนไพรห้ามเลือดอย่างดี ค่ารักษาจึงค่อนข้างสูงเป็นเงินถึง 10 หยวน"

หวังจื้อเหยาเมื่อได้ยินที่หมอชรากล่าวถึงกับหน้าซีดเผือด เงิน 10 หยวนไม่ใช่น้อย ๆ สำหรับครอบครัวยากจนเช่นพวกเธอ เงินที่สามีเธอหามาได้ก็เข้าบ้านใหญ่หมด บ้านสามแทบไม่มีเงินเหลือติดตัวเลย

หลินชิงชิงเมื่อได้ยินที่หมดชรากล่าวเธอค่อย ๆ แสร้งขยับตัว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า

เธอไม่มีวันยอมให้ครอบครัวต้องเดือดร้อนเพราะเธอ

"ชิงชิง หนูฟื้นแล้ว" หวังจื้อเหยาร้องออกมาด้วยความดีใจ

"ดีจังที่พี่สาวปลอดภัย" หลินเสี่ยวหลงร้องออกมาด้วยความดีใจ

หลินชิงชิงหันไปมองน้องชายและมารดาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำตาคลอหน่วย

"แม่หนูไม่เป็นไรแล้ว" เธอยิ้มให้แม่และน้องชายอย่างอ่อนโยน

"แม่ไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาลนะคะ" หลินชิงชิงพูดกับแม่ของเจ้าของร่างนี้

"หลินผิงผิงเป็นคนผลักหนูหัวกระแทกก้อนหิน หนูจะไปเก็บค่ารักษาพยาบาลจากคนบ้านใหญ่เอง"

คำพูดของหลินชิงชิงทำให้ชาวบ้านต่างพากันตกใจ พวกเขารู้ดีว่าหลินผิงผิงพี่สาวของหลินชิงชิงนั้นเป็นเด็กเอาแต่ใจและชอบกลั่นแกล้งคนเป็นน้องสาวอยู่เสมอ แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงถึงขั้นลงมือทำร้ายกันจนบาดเจ็บเช่นนี้

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทั่วบริเวณ หลายคนตำหนิการกระทำของหลินผิงผิงอย่างรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมายในไม่ช้านี้

"นังหนูผิงผิงนี่นิสัยแย่จริงๆ ทำกับน้องสาวตัวเองได้ยังไง"

"ใกล้จะหมั้นหมายอยู่แล้ว ยังทำเรื่องงามหน้าแบบนี้อีก ใครจะอยากได้หล่อนไปเป็นภรรยา นิสัยใจคอโหดร้ายแบบนี้"

หลินชิงชิงมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เมื่อเห็นชื่อเสียงของคนที่เคยรังแกเจ้าของร่างนี้ป่นปี้ลงต่อหน้าต่อตา

'หลินผิงผิง เธอคิดว่าจะรังแกฉันได้ตลอดไปงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ' หลินชิงชิงคิดในใจอย่างมาดมั่น

'ในเมื่อฉันได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันหรือครอบครัวของฉันอีกต่อไป'

หลินชิงชิงค่อยๆ แสร้งค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง แม้ศีรษะจะยังพันผ้าพันแผลเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่แปลกที่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดมากเท่าไหร่

"ชิงชิง หนูจะลุกไปไหน?" หวังจื้อเหยา เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธอรีบสาวเท้าเข้ามาประคองลูกสาว

"แม่ หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ" หลินชิงชิงยิ้มให้คนเป็นแม่ หวังให้เธอคลายความกังวลลง "หนูจะไปบ้านลุงใหญ่ค่ะ"

หวังจื้อเหยาขมวดคิ้ว "แต่หนูเพิ่งจะฟื้น..."

"พี่สาวเป็นตัวต้นเหตุให้หนูหัวแตก หนูจะไปเรียกค่าเสียหายที่บ้านใหญ่" หลินชิงชิงพูดสวนกลับหวังจื้อเหยา ทำให้พวกชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ ต่างพากันหันมามอง เมื่อพวกเขาได้ยินที่หลินชิงชิงกล่าวทุกคนต่างก็หูผึ่งเตรียมรอดูเรื่องสนุกกัน

หวังจื้อเหยาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าความเจ็บปวดที่ลูกสาวต้องแบกรับนั้นหนักหนาสักเพียงใด บาดแผลที่ศีรษะของหลินชิงชิงมันทำให้เธอรู้สึกโกรธจนแทบคลั่ง แต่ความโกรธนั้นก็ไร้ความหมายเมื่ออยู่ในบ้านหลังนี้ หลินผิงผิง เด็กสาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของแม่สามี คงไม่ถูกลงโทษใด ๆ แม้ว่าเธอจะทำร้ายลูกของเธอจนบาดเจ็บก็ตาม

ความอยุติธรรมนี้กัดกินหัวใจของหวังจื้อเหยา เธอรู้ดีว่าหลินผิงผิงเป็นที่รักเพราะหลินเจี้ยนเป็นลูกชายคนโตที่แม่สามีของเธอโปรดปรานที่สุด และยิ่งกว่านั้น แม่ของหลินผิงผิงยังเป็นคนมีฐานะ และแถมยังให้กำเนิดลูกชายถึงสองคน ทำให้เธอมีสถานะที่มั่นคงในบ้านหลังนี้

ในทางกลับกัน หลังจากเธอแต่งงานเข้าสู่บ้านตระกูลหลิน เธอต้องพบกับความเย็นชาจากแม่สามีผู้ถืออำนาจในบ้านหลิน เธอถูกกดขี่ข่มเหงสารพัด เพียงเพราะเธอมาจากครอบครัวยากจน ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร

แต่สิ่งที่ทำให้หวังจื้อเหยาเจ็บปวดที่สุด คือการที่ลูก ๆ ของเธอต้องทนทุกข์ไปด้วย พวกเขาถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม และถูกตำหนิและดูถูกอยู่เสมอ

สามีของเธอเป็นลูกชายคนเล็กที่ไม่ค่อยได้รับความสนใจจากแม่สามี เขาเป็นคนพูดน้อย ไม่ชอบประจบประแจงใคร ทำให้เขากลายเป็นเพียงเงาในบ้านหลังใหญ่

แต่หวังจื้อเหยาไม่อยากจะยอมแพ้ เธออยากจะปกป้องลูกของเธอ และจะไม่ยอมให้ใครมารังแกพวกเขาได้อีกต่อไป เธอจะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม แม้ว่ามันจะหมายถึงการท้าทายอำนาจของแม่สามีก็ตาม

"ถ้าลูกต้องการอย่างนั้นแม่ก็จะไม่ห้ามลูก เดี๋ยวแม่ไปช่วยประคองลูกไปบ้านลุงใหญ่เอง" หวังจื้อเหยากล่าว

ในขณะที่พวกเธอกำลังจะออกจากบ้าน ทันใดนั้นหลินเจิ้งเทียน พ่อของหลินชิงชิง ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"ชิงชิง เป็นอย่างไรบ้างลูก  พอดีอาเค่อบอกพ่อว่าหนูได้รับบาดเจ็บสาหัส พ่อเลยรับวิ่งจากแปลงนามาดูลูกทันที" หลินเจิ้งเทียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองไปที่ลูกสาวคนโตที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น

"พ่อ" หลินชิงชิงพยายามลุกขึ้นไปหาคนเป็นพ่อ

"อย่าเพิ่งขยับตัวนะลูก" หวังจื้อเหยา แม่ของชิงชิงรีบเข้าไปประคองลูกสาวไว้

"ขอบคุณแม่" หลินชิงชิงพยายามยิ้มให้มารดา

หลินเจิ้งเทียนมองลูกสาวด้วยความรู้สึกผิด เขาทำงานหนักทุกวันจนไม่มีเวลาใส่ใจลูก ๆ อย่างที่ควรจะเป็น

"พ่อขอโทษนะลูก" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "พ่อไม่น่าปล่อยให้ลูกไปเก็บหญ้าแห้วหมูคนเดียวเลย เลยทำให้ลูกต้องหัวฟาดพื้น

หลินชิงชิงบีบมือของคนเป็นพ่อเบา ๆ พลางฝืนยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ"

"มันไม่ใช่ความผิดของพ่อ หนูโดนพี่ผิงผิงผลักจนหัวหนูฟาดพื้น แต่พี่สาวกลับไม่ช่วยหนู เธอปล่อยให้หนูตายอย่างเลือดเย็น"

คนเป็นพ่อได้แต่ถอนหายใจ เขารู้ดีว่าลูกสาวตนถูกกลั่นแกล้งจากลูก ๆ ของบ้านใหญ่เสมอมา แต่ฐานะของตนก็ต่ำต้อยเกินกว่าจะไปเรียกร้องอะไรได้

"วันนี้หนูจะไปเอาเรื่องบ้านใหญ่" หลินชิงชิงลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก "ถ้าวันนี้หนูไม่ได้รับความยุติธรรม หนูจะไม่อยู่บ้านหลังนี้ หนูจะแยกบ้านให้ได้ หนูจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยคนบ้านใหญ่อีกต่อไป"

หลินเจิ้งเทียนที่นั่งอยู่ข้างเตียง มองลูกสาวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสงสาร ทั้งกังวล เขากลัวว่าแม่ของเขา หรือก็คือย่าของหลินชิงชิง จะไม่ยอมยกอะไรให้เขาเลยถ้าหากพวกเขาต้องการแยกบ้านไป

"ลูก..." หลินเจิ้งเทียนเอ่ยเสียงแผ่ว

"พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ" หลินชิงชิงพูดตัดบท "พวกเราแยกบ้านออกมาอยู่ข้างนอกจะดีกว่า ถึงแม้พวกเราจะไม่ได้อะไรมามากนัก แต่ถ้าเรายังไม่ตัดขาดจากบ้านใหญ่

"หลินผิงผิงคงไม่วางมือแกล้งลูก ไม่แน่คราวหน้าลูกอาจไม่มีชีวิตรอดก็เป็นได้" หลินชิงชิงจัดการใช้ยาแรงกับคนเป็นพ่อ หญิงสาวรู้ว่าเขาเป็นคนขี้ใจอ่อน คงไม่กล้าตัดสินใจแยกบ้านง่ายๆ

หลินชิงชิงรู้ดีว่าคำพูดของเธออาจจะดูรุนแรงไปบ้าง แต่เธอจำเป็นต้องทำให้พ่อของเธอเห็นภาพความเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้น ถ้าพวกเขายังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป

หลินเจิ้งเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พ่อจะไปคุยกับย่าเอง" เขาพูดเสียงเบา "แต่ลูกต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะ ท่านอาจจะไม่ยอมง่าย ๆ "

หลินชิงชิงพยักหน้า เธอรู้ว่าการแยกบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะในยุคสมัยนี้ที่ผู้หญิงยังไม่มีสิทธิ์มีเสียงมากนัก แต่เธอไม่กลัว เธอพร้อมจะสู้เพื่ออิสรภาพของตัวเอง

ว่าแล้วเธอก็เดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอ หวังจื้อเหยาช่วยพยุงหลินชิงชิงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ส่วนหลินเสี่ยวหลง น้องชายคนเล็กของเธอ รีบเข้ามาช่วยประคองพี่สาวอีกแรง

"พี่สาว เจ็บมากไหม" เสี่ยวหลงถามด้วยความเป็นห่วง

"พี่ไม่เจ็บมากหรอก" หลินชิงชิงตอบพร้อมฝืนยิ้มให้น้องชาย

"พี่ต้องหายเร็ว ๆ นะ" เสี่ยวหลงพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ก่อนจะหันไปมองหลินชิงชิงอย่างมีความหวัง

ทุกคนต่างเดินกันไปตามทางเดินเล็ก ๆ ที่มุ่งหน้าไปยังบ้านของลุงใหญ่ พวกเขาต่างพกความคาดหวังเต็มเปี่ยมว่าการไปเยือนครั้งนี้จะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงในครอบครัวตนเอง

"วันนี้ละฉันจะต้องให้บ้านสามแยกบ้านออกมาให้ได้" หลินชิงชิงคิดวางแผนอยู่ในใจเงียบๆ ถึงแม้เธอจะไม่อยากเป็นนางร้าย แต่ถ้าใครคิดร้ายกับเธอ เธอจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่นอน

'หลินผิงผิง วันนี้ฉันจะฉุดชื่อเสียงของแกให้ดิ่งลงเหว'  หลินชิงชิงพูดพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว