ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน

ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-25
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
6 Peringkat. 6 Ulasan-ulasan
68Bab
20.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“อย่างไรเจ้ายังน่ารังเกียจเช่นเดิมเมื่อใดจะเลิกใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้เสียที ข้าบอกเจ้าไปหลายครั้งแล้วว่าถึงอย่างไรงานหมั้นหมายระหว่างเราก็ไม่มีทางเกิดขึ้น ต่อให้เจ้าจะพยายามมากเพียงใดก็ตาม” “เขาพูดอะไรของเขากันน่ะ ใครจะหมั้นกับเขากันตาขี้เก๊กเอ๊ย” “ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะว่านเยว่เฟย!!” “เป็นอะไร เจ้ากำลังเปลี่ยนไปเล่นบทใสซื่อบริสุทธิ์อยู่งั้นหรือ เจ้าไม่คิดว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เจ้า…ลอบเข้าไปหาข้าที่ตำหนักสองเดือนก่อนนั่นผู้คนจะหลงลืมงั้นหรือ "สตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน" อย่าคิดว่าแกล้งตกน้ำแล้วจะเรียกร้องความสงสารจากเสด็จพ่อเพื่อบีบบังคับให้ข้ารับเจ้ามาเป็นพระชายา ชาตินี้ต่อให้เหลือเจ้าเป็นสตรีเพียงคนเดียว ข้าก็ไม่มีทางที่จะ…." “ท่านพล่ามพอหรือยัง” “อะไรนะ” “คิดว่าเป็นองค์ชายแล้วแน่นักหรือ ใหญ่มาจากไหนก็แค่มังกรน้อยลูกของฮ่องเต้ไม่ใช่หรืออย่างไรมีสิทธิ์อันใดมาต่อว่าผู้อื่น...” “หุบปาก!!”

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1  ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน

“Thanks,” Ivy said as she accepted the wrinkled dollar bills from the woman standing at the doorway.

“Do you need me to come over tomorrow?” she asked hopefully.

“I’ll let you know,” the woman said sourly before stepping back into her apartment and slamming the door shut.

“Weirdo,” Ivy mumbled and walked away.

Ivy Wesley had learned three things the hard way: trust no one, smile only when necessary, and always sleep with one eye open.

She moved like a shadow through the cracked sidewalks of South Haven, the dim glow of the streetlamps casting her silhouette in uneven shapes against the graffitied brick walls. She folded the cash in her hand and shoved it into her coat. It was her payment for the half-day gig of babysitting. The mother hadn’t smiled once and had paid her in crumpled fives as usual.

Ivy didn’t mind. It was money, and money was freedom. At least, that’s what she kept telling herself.

She tucked the money deep inside the pocket of her threadbare denim jacket and picked up her pace. Her boots, which were black, scuffed, and two sizes too big, crunched gravel as she crossed a narrow alley, the familiar smell of fried grease and garbage wafting from a nearby diner.

Home, if you could call it that, was two miles away in a trailer park. It was a shared apartment with peeling wallpaper, broken blinds, and a heater that made noise but didn’t work. Her room was the size of a jail cell and painted in a color that tried to be beige but failed.

The wind cut through her jacket like a blade, making her shiver. She briefly considered stopping by Bobby’s Deli for a cup of hot water. She knew the guy who worked the late shift, but her phone buzzed in her pocket.

Unknown Number.

Ivy paused under the awning of a closed tattoo parlor and answered without thinking.

“Yeah?”

A woman’s voice, smooth and businesslike, responded. “Hi. Is this Ivy Wesley?”

Ivy’s guard immediately went up. “Who’s asking?”

“We got your contact from a freelance database. Are you available for short-term work?”

“I might be,” Ivy responded guardedly. “What kind of work?”

“There’s a private event tomorrow evening at an upscale venue. You’d be paid just for attending. It would only be three hours, and you’ll be paid five hundred dollars cash.”

Ivy blinked. “Say that again?”

“Five hundred,” the voice repeated calmly. “Transportation will be provided. All you have to do is show up, follow instructions, and behave appropriately. It’s an audition of sorts. You’ll be evaluated with other candidates. No obligations unless you’re selected.”

“What kind of audition?” Ivy asked.

A pause.

“Let’s just say… social compatibility is being tested,” the woman said vaguely. “It’s exclusive. Discretion is required.”

Ivy glanced down the street, watching a man push a shopping cart full of empty cans. Her gut twisted. Sketchy didn’t even begin to cover this, but then again, sketchy was her middle name. And five hundred dollars could do many things for her. 

“Text me the address,” she said finally.

The voice on the other end gave a short, satisfied hum. “You’ll receive a package shortly. It will include your wardrobe, instructions, and a nondisclosure agreement. Sign it, show up, and be on time.”

Then the line went dead.

---------------

The next day, the package arrived at noon in an unmarked black car. The driver didn’t speak. He just handed Ivy a slim box and left without a word. 

She took the box to the shared kitchen in the tiny house, ignoring the raised eyebrows of her two flatmates, whom she rarely communicated with.

Inside the box: a black cocktail dress, sleek and low-cut with a slit up the thigh. High heels that looked like they belonged to someone who didn’t walk much. And a note. 

Ivy opened it and read the content: “You’ve been selected for consideration. Be at the following address by 7:00 p.m. sharp. Be silent. Be seen. Not a word to anyone.”

Underneath that, there was a second envelope, this one thinner, with a simple NDA. Ivy read it twice. It was legal, binding. It also didn’t explain much. She signed it anyway.

By six, Ivy had squeezed herself into the dress and run a flat iron through her shoulder-length auburn hair. She applied just enough makeup to look put together, but not so much that she looked like she was trying too hard.

She didn’t own perfume, so she used coconut lotion from a free sample pack. The heels were foreign territory, but she could handle three hours. Probably.

At 6:30, the same black car rolled up. This time, the driver opened the door for her. Ivy slid inside without a word.

---------------

The mansion looked like something off the front of a luxury lifestyle magazine. Tuscan-inspired stonework, wrought-iron gates, and ivy curling around marble columns. Torches, actual torches, lined the driveway, and the air smelled faintly of citrus and sandalwood. Classical music floated through hidden speakers tucked behind flowering hedges.

Ivy stepped out of the car, clutching a small clutch purse with only her phone in it. Other women were arriving, each more glamorous than the last. Long legs, glossy hair, and designer dresses that screamed money.

Ivy didn’t know whether to laugh or be impressed. They were ushered through arched double doors into a grand marble foyer. Crystal chandeliers sparkled above. A double staircase curved up into shadows. Everything gleamed as if it had never been touched by human hands.

About thirty women stood in the room now. Ivy hovered near the back, watching. Some looked nervous. Others were already whispering to each other, comparing notes. A tall blonde in red heels was practicing her smile in a mirror.

Then a man appeared. Ivy assumed he was the butler. He had silver-streaked hair, a face that looked carved from stone, and a voice like silk.

“Ladies,” he began, “thank you for coming. You’ve been selected for your appearance, poise, and potential compatibility. Tonight is not a job interview. This is an opportunity to change your life.”

The room fell silent.

“You will be evaluated on grace, discretion, and how you carry yourself under pressure,” the butler continued. “The gentleman hosting this evening is of considerable wealth and influence. Should he choose you, you will be offered marriage. Nothing less.”

Ivy felt the words marriage and wealth knock together like billiard balls in her head. She didn’t belong here. But she stayed.

“You’ll each be interviewed. There will be no names exchanged tonight. Do not ask questions. Do not speak unless spoken to. If this is not for you, now is your time to leave.”

A few women shuffled nervously. One, then two, turned and left through the front doors.

Ivy stood still. Not because she was convinced, but because she was curious. And desperate.

She hadn’t come here to find love. She didn’t believe in fairy tales. But five hundred dollars tonight, and maybe more after that, could get her out of this city. Maybe even out of this life.

A clipboard was passed around. Each woman signed her name. No questions. Ivy hesitated only a second before scribbling hers in black ink.

They were separated into smaller groups and led through various wings of the mansion. Ivy’s group ended up in a candlelit salon where a man in a black suit offered champagne. She declined.

Instead, she scanned the room, noting details. Cameras, mirrors, vases she could probably sell for thousands. There was money here — real money. Old money. Not just flashy cars and diamond watches.

“Miss Wesley,” the butler reappeared, beckoning her toward a side door. “You’re wanted in the west wing.”

With her heart racing, Ivy followed him without a word.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

Angie AuntiePanda Panjanaja
Angie AuntiePanda Panjanaja
อ่านจบแล้วววว จบจริง ดีงามมากค่าาาาาาา ปล. เบื่อnc นิดนึง ไม่แซ่บเลยคิดว่าไม่มีน่าจะดีกว่า เพราะใจไปลุ้นเนื้อเรื่องหลักแล้ว ......
2025-01-24 16:09:29
0
0
ชลธิชา อึ่งฟอง
ชลธิชา อึ่งฟอง
สนุกมากคะ ลุ้นทุกตอน
2025-01-02 13:37:41
1
0
Paveena Himhod
Paveena Himhod
แนะนำให้อ่านค่ะ สนุกมากๆค่ะ มีความน่ารักความยียวนกวนประสาทกันของพระเอกนางเอก
2024-12-28 00:30:08
1
1
tyuiop
tyuiop
สนุกจ้าติดตามจ้า
2024-12-11 10:56:36
1
1
tyuiop
tyuiop
ขออัพเดทนะคะพร้อมเปย์
2024-12-11 10:42:09
1
0
68 Bab
ตอนที่ 1  ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน
จวนสกุลว่าน“เร็ว ๆ เข้ารีบไปเอาผ้าห่มมาเพิ่มอีก”ท่านหญิง “ว่านเยว่เฟย” บุตรีคนโตของเสนาบดี “ว่านตง” พลัดตกน้ำในสระหลังจวนในตอนหัวค่ำของวันพระจันทร์เต็มดวง วุ่นวายถึงหมอหลวงในวังที่ต้องรีบมาทำการตรวจรักษาถึงสามคนตามพระบัญชาของฮ่องเต้“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ”“ท่านเสนาบดี… อาการท่านหญิงค่อนข้างจะวิกฤติ นางตกลงไปในน้ำนานเกินไปจึงทำให้ขาดอากาศหายใจ ข้าน้อยคิดว่าท่านควรจะ….”“แคก แคก…. เฮือก!!”“เยว่เฟย!!”เสนาบดีว่านรีบวิ่งไปยังข้างเตียงของบุตรสาวในทันที หมอหลวงเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าท่านหญิงที่พึ่งตกน้ำ เขามั่นใจว่านางนอนหายใจรวยรินอยู่อาการนั้นคงไม่รอดพ้นคืนนี้ไปได้แต่บัดนี้นางกลับลุกขึ้นมาไอและพ่นน้ำออกมา“เร็วเข้าท่านหมอ รีบเข้ามาดูอาการนางหน่อย”“ขอรับ!”คนที่พึ่งฟื้นมิได้พูดสิ่งใด สายตานางพร่าเบลอจนมิอาจจำสิ่งใดได้ “หวังเยว่เฟย” แอร์โฮสเตสสาวที่พึ่งได้เข้าทำงานเพียงครึ่งเดือน เธอจำได้ว่าเครื่องบินเกิดอุบัติเหตุไฟไหม้ห้องเครื่องทำให้เครื่องบินทั้งลำดิ่งลงก้นมหาสมุทรแปซิฟิก “แคก แคก…อะไรกันเนี่ย…. เฮือก!!”นางพยายามหายใจราวกับต้องการอากาศอย่างถึงที่สุด เพียงสามถึงสี่ครั้งและก็ล้มตั
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-27
Baca selengkapnya
ตอนที่  2 องค์ชายแปด "ฮ่าวจื่อหรง"
ว่านเยว่เฟยรู้โดยสัญชาตญาณทันทีว่าสองคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องนี้มิได้หวังดีกับเจ้าของร่าง อีกทั้งยังเห็นนางเป็นศัตรูอีกด้วย แม้จะไม่บอกก็รู้ว่านางคือผู้ใดในจวนแห่งนี้เพราะสังเกตจากท่าทีของสาวใช้ที่เกรงใจนาง“เอาล่ะ ๆ ไหน ๆ เจ้าก็มาแล้วก็นั่งเถอะอย่าพึ่งพูดมากเลย ไม่เห็นหรือว่าเยว่เฟยพึ่งจะฟื้น”“ท่านพ่อ ลูกไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะเพียงแค่ยังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเท่านั้น”“ก็แน่ละสิ เจ้านอนโอบเมืองไปเสียหลายวันเลยนี่หากไม่ฟื้นวันนี้ข้าก็คงคิดว่า...”“ซูหลิง!! ข้าบอกให้เจ้าหยุด”“นายท่าน!!”“หากเจ้าไม่รู้จะพูดสิ่งใดก็พาลี่เอ๋อร์ออกไปก่อนเถอะให้นางได้พักผ่อน”“ท่านพ่อเจ้าคะ”สตรีอ่อนวัยกว่านางราว ๆ สามถึงสี่ปีเดินออกมาพร้อมกับสีหน้าละห้อย ว่านเยว่เฟยที่หันไปมองก็รู้สึกว่านางน่ารักแต่ก็เพียงเท่านั้นเพราะคำพูดที่ออกมาจากปากนางหลังจากนั้น….“ท่านแม่เป็นห่วงพี่ใหญ่จริง ๆ เจ้าค่ะ มิเช่นนั้นจะสั่งให้ท่านหมอมาดูอาการนางอย่างใกล้ชิดหรือเจ้าคะ อีกอย่างยารักษาอาการที่แพง ๆ ดี ๆ ท่านแม่ก็ล้วนเป็นผู้จัดหามาให้ทั้งนั้นท่านพ่อพูดเช่นนี้ไม่รักษาน้ำใจท่านแม่ไม่เกรงว่าผู้อื่นจะหาว่าท่านลำเอียงเข้าข้างพี่ใหญ่
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-27
Baca selengkapnya
ตอนที่  3 สตรีน่ารังเกียจ
“นี่เจ้า!! ช่างหยาบคายยิ่งนัก เจ้ากล้างั้นหรือ”“จะลองไหมเล่า ก็มาสิวะ!!”“หยาบคาย ไร้มารยาท สิ้นคิด!!”“ก็เหมือนกันละวะใครใช้ให้หาเรื่องก่อนล่ะ หรือจะลองเอาไหมล่ะแม่จะอัดด้วยมวยไทยแค่ครึ่งยกก็หมอบแล้ว วางท่าใหญ่โตโธ่เอ๊ย!! คิดว่ากลัวหรืออย่างไร!!”ฮ่าวจื่อหรงโกรธจนตัวสั่น พระพักตร์แดงจัดเพราะฟังคำด่านางไม่ทัน ส่วนที่ฟังทันก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง อีกทั้งท่าทีที่แสดงออกนั่นทำให้เขาโมโหจนลมแทบจับและอยากจะบีบคอนางเสียเหลือเกินหากไม่ติดว่านางเป็นสตรีแล้วล่ะก็….“ว่านเยว่เฟย…. เอาป้ายหยกของข้าคืนมา”“หยกอะไร ป้ายอะไร!!”“ป้ายหยกที่เจ้าแอบขโมยมันมาจากตำหนักข้าแล้วนำไปแอบอ้างไปทั่วเมืองว่า….”“ว่าอันใด”“เอาเป็นว่า คืนป้ายหยกข้ามา”“แล้วหน้าตามันเป็นเช่นไรไอ้ป้ายที่ว่านั่นน่ะ”ฮ่าวจื่อหรงไม่เคยโกรธผู้ใดจนสติขาดผึงมากถึงเพียงนี้มาก่อน เขาเดินเข้าไปจนชิดแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทางกลัวเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าสายตาจะเกรงกลัวแต่นางก็กำหมัดแน่นและจ้องตอบเขากลับ ท่าทีเช่นนี้เขาไม่เคยพบเจอ ต่อให้เป็นสตรีทั้งเมืองหลวงก็เถอะ“แม้ว่าจะเป็นถึงท่านหญิงแต่เจ้าก็ไม่ควรจะไร้มารยาทถึงเพียงนี้ ข้าขอเตือนเจ้า….”“ร
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-27
Baca selengkapnya
ตอนที่  4 หญิงแพศยา
“มิน่าล่ะ เป็นแบบนี้นี่เอง”“คุณหนูเจ้าคะ หิวหรือไม่เจ้าคะข้าจะยกสำรับเข้ามาให้”“พอพูดแล้วก็รู้สึกเลยองค์ชายนั่นกลับไปแล้วใช่หรือไม่”“คุณหนูเรียกขานเช่นนั้นหาได้ไม่เจ้าค่ะ องค์ชายแปดเจ้าค่ะ”“ช่างเถอะ ๆ เรื่องผู้ชายเอาไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยว่ากันตอนนี้หิวข้าวแล้ว”“เจ้าค่ะ ๆ อี้ฝูไปยกสำรับมาเร็ว ๆ เข้า ข้าจะไปดูยาที่ต้มว่าเสร็จหรือยัง”หลังจากการมาเยือนขององค์ชายแปดในวันนั้น อีกราว ๆ สามวันฝ่าบาทก็พระราชทานอาหารบำรุงกำลังมาให้ที่จวนเสนาบดีมากมาย ว่านเยว่เฟยพักจนหายดีแล้ว นางมักจะเรียกเสี่ยวชิงมาเล่าเรื่องของเจ้าของร่างให้ฟัง นางเป็นบุตรคนโตของเสนาบดีว่านและองค์หญิงหยางเนี่ยเฟย น้องสาวของฮ่องเต้ หลังจากองค์หญิงสิ้นพระชนม์ “ซูหลิง” ซึ่งเป็นอนุก็ให้กำเนิดบุตรสาวอีกคนที่อายุน้อยกว่าเยว่เฟยสามปี “ว่านหนิงลี่” ซึ่งทั้งสองเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเยว่เฟยมาตลอด แม้ว่าซูหลิงจะไม่เคยสู้เยว่เฟยได้แต่ก็มักจะหาเรื่องทำร้ายนางมีเหตุผลในการเอาตัวรอดไปได้เสมอ“แล้วท่านพ่อไม่เชื่อข้าหรือ”“อนุซูมีข้ออ้างว่าสั่งสอนเจ้าค่ะ นายท่านก็เลยไม่ได้ใส่ใจ”“ข้าพอจะรู้แล้วว่าเพราะเหตุใด ท่านพ่อละเลยถึงได้เป็นเช่นนี้”“
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-28
Baca selengkapnya
ตอนที่  5 พลิกสถานการณ์
“นางก็พูดถูกนะ นั่นสินางก็พูดถูก”“เอ่อ…”“ท่านป้า หากว่าข้าเพียงพูดคุยกับลูกเขยท่านไม่กี่คำแล้วเขาถึงกับเลิกรากับบุตรสาวท่าน นั่นแสดงว่าเขาไม่จริงใจกับลูกสาวท่านตั้งแต่แรก เป็นโชคดีของนางที่มิได้มีบุตรกับคนใจโลเลเช่นนั้น อีกอย่างท่านคิดว่าเขาเป็นเช่นนั้นเฉพาะกับข้างั้นหรือ ต่อให้มิใช่ข้าเชื่อได้เลยว่าสันดานของเขาก็ไม่มีวันเปลี่ยน”อี้เหนียงเริ่มร้องไห้ออกมา และเดินมาตรงหน้าว่านเยว่เฟย“ท่านหญิงกล่าวได้ถูกต้องแล้ว หลังจากที่เขาใช้ท่านเป็นข้ออ้างเพื่อเลิกกับข้า เพราะคำว่า "ท่านหญิง" ทำให้ข้าไม่กล้าห้ามเขา แต่ข้ากลับไปจับได้ทีหลังว่าเขาแอบนอกใจข้ามานานแล้วและยังมีผู้หญิงอีกหลายคน ข้าไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับท่านแม่เกรงว่าอาการของท่านแม่จะทรุดก็เลย…. ได้แต่เงียบเอาไว้และให้ท่านแม่เข้าใจว่าเขาถูกท่านหญิงแย่งสามีไป นางจะได้ไม่ต้องถามมากความอีกคิดไม่ถึงว่าวันนี้ท่านจะมาที่นี่"“หา อะไรนะ นี่…”“อีเหนียงเจ้าพูดจริงงั้นหรือแล้วเจ้าบ้านั่นทิ้งเจ้าไปไม่เกี่ยวกับนางจริง ๆ หรือ”“ท่านแม่... ข้าขอโทษเจ้าค่ะในตอนนั้นข้าจำเป็นต้องโกหกเพราะอาการของท่านไม่ดีขึ้นก็เลยไม่อยากให้ท่านคิดมาก” “โธ่ ทำไมเจ้าไม
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-28
Baca selengkapnya
ตอนที่  6 เข้าเฝ้าฮ่องเต้
จวนสกุลว่าน“เยว่เฟยเจ้าเองก็หายดีแล้วฝ่าบาททรงถามพ่อหลายคราแล้ว ถ้าอย่างไรเจ้าก็หาโอกาสเข้าเฝ้าพระองค์สักหน่อย ฝ่่าบาทจะได้ลดความกังวลลง”“ฝ่าบาทหรือเจ้าคะท่านพ่อ”“ใช่ เจ้าแปลกใจอันใด เดิมทีเจ้าก็เป็นหลานรักของฝ่าบาทมีผู้ใดในต้าหยวนนี้จะมิรู้บ้าง”“เจ้าค่ะ”ห้องของเยว่เฟย“เข้าเฝ้างั้นหรือ เช่นนั้นต้องทำอย่างไรบ้างต้องถอนสายบัวหรือไม่”“คุณหนูจะนำสายบัวไปถวายฝ่าบาทด้วยเหตุใดเจ้าคะ พระองค์คงไม่โปรดนักหรอกเจ้าค่ะ”“ไม่ใช่เสี่ยวชิง เฮ้อ…ข้า คือว่าเจ้าเคยเข้าเฝ้าหรือไม่ ข้าลืมวิธีถวายบังคมไปสิ้นแล้ว”""หา อะไรนะเจ้าคะ""ทั้งเสี่ยวชิงและอี้ฝูต่างก็แปลกใจเมื่อได้ยินคำกล่าวของคุณหนูที่เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ราวกับสารภาพผิด“เสี่ยวชิง สอนข้าหน่อยสิ”“สะ สอนหรือเจ้าคะ”“ใช่ สอนข้าทีสิ เวลาเข้าเฝ้าข้าจะได้ไม่ทำผิดพลาดจนถูกสั่งทำโทษ”“ท่านเป็นถึงท่านหญิงเชียวนะนะเจ้าคะคุณหนู ให้บ่าวสอนเช่นนี้...”“ตกลงจะไม่สอนใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะไปฟ้องแม่นม”“อ๊ะ!! สอนเจ้าค่ะ สอน…”เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจและทำให้คนทั้งจวนงุนงงสงสัยกับพฤติกรรมที่แปลกไปของท่านหญิงเพราะก่อนเข้าเฝ้าเพียงสองวันนางไม่ออกไปเที
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-28
Baca selengkapnya
ตอนที่  7 ผลงานในราชสำนัก
“เจ้าว่าอะไรนะ”“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อเรียกข้ามามีสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”“เดิมทีจะเรียกเจ้ามาร่วมดื่มชาด้วยกัน แต่ตอนนี้ลั่วเอ๋อร์กับเยว่เฟยก็ไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็มาเดินหมากแก้เบื่อเป็นเพื่อนพ่อสักกระดานเถอะ พ่อมีเรื่องบางอย่างอยากจะให้เจ้าช่วยคิดสักหน่อย”“พ่ะย่ะค่ะ” สิบวันถัดมา / ประชุมราชสำนัก “ทูลฝ่าบาท ตอนนี้ปัญหาชายแดนได้รับการแก้ไขแล้ว ทางต้าเสวียนยอมสวามิภักดิ์อีกทั้งภาษีค้าขายก็ได้รับการยกเว้นเพราะองค์ชายห้าที่ทรงปราดเปรื่องเป็นผู้เจรจาด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ”“อืม ยอดเยี่ยม ไม่ผิดหวังจริง ๆ ประทานรางวัลหนึ่งพันตำลึงให้องค์ชายห้า “หยางผิง” ครั้งนี้เจ้าเดินทางไปไกลกว่าจะได้กลับมาก็ใช้เวลาหลายเดือนอีกทั้งยังทำผลงานที่ยอดเยี่ยม สมกับที่ข้าไว้วางใจจริง ๆ”“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ เป็นเพราะบารมีของเสด็จพ่อที่ลูกจึงได้เจรจาได้ไม่ยากพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าพูดได้ดี สมกับเป็นทูตแห่งต้าหยวนจริง ๆ นับว่าทำหน้าที่ได้ยอดเยี่ยม รัชทายาทเรื่องผู้อพยพจัดการไปถึงไหนแล้ว”“ทูลเสด็จพ่อ ตอนนี้ลูกสั่งการให้คนและอาจารย์บางส่วนไปสอนการทำเกษตรและการงานอาชีพ คัดเลือกผู้อพยพบางส่วนที่เต็มใจเข้ากองทัพเพื่อฝึกทหาร
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-01
Baca selengkapnya
ตอนที่  8 ไม่มีทางเชื่อ
“เรื่องนี้มันซับซ้อน เจ้าไม่มีทางเข้าใจได้หรอก”“พี่ห้า ท่านหมายความว่าอย่างไร”“ก็…. น้องแปดน่ะแม้ว่าจะมิได้ชื่นชอบญาติผู้น้องแต่ก็มิได้ชอบลู่หวังด้วยน่ะสิ”“ระหว่างสกุลว่านที่มีว่านเยว่เฟยอยู่ กับสกุลลู่ที่แม้ว่าบุตรีจะงดงามเรียบร้อยและเป็นสตรีอันดับหนึ่งแต่ก็ติดที่มีบิดาอย่างลู่หวังผู้นี่แหละ”“ช่างซับซ้อนจริง ๆ อย่างที่พี่ใหญ่กล่าวพ่ะย่ะค่ะเช่นนี้จื่อหรงคงเลือกยากแล้วหากจะต้องแต่งงานกับหนึ่งในสองสตรีของตระกูลนี้" "หรือไม่เขาอาจจะไม่เลือกทั้งคู่”""ทำไมเล่าพ่ะย่ะค่ะ""องค์ชายห้าและองค์ชายหกหันมามองและตั้งคำถามกับองค์รัชทายาทด้วยความสงสัย ทั้งหมดหันไปมองที่องค์ชายแปดที่ยังยืนนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงและสบตากับลู่หวัง“กระหม่อม…พระองค์ทรงตรัสได้ถูกต้อง ใต้เท้าว่านข้าต้องขออภัย ครั้งนี้ข้าล่วงเกินพวกท่านแล้ว”ว่านตงเพียงแค่คำนับตอบเพื่อมิให้เสียมารยาทเท่านั้นเพราะอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาท ระหว่างสองสกุลนั้นมิได้เกลียดกันก็จริงแต่ก็มิใช่คนสนิทที่จะพูดเล่นกันได้ ฮ่าวจื่อหรงหันไปคำนับฝ่าบาทก่อนจะเดินกลับที่เดิม“พวกเจ้าเห็นหรือไม่ แม้ว่าจะบอกให้ลู่หวังกล่าวขอโทษท่านโหวว่านได้ แต่น้องแป
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-01
Baca selengkapnya
 ตอนที่  9 ต้องบ้าไปแล้วเป็นแน่
“นั่นใช่…สตรีผู้นั้นคือนางงั้นหรือ”ฮ่าวจื่อหรงขยี้ตารัวเมื่อเห็นสตรีที่เขาพึ่งจะพูดไปว่าน่ารังเกียจ ไร้แก่นสานกำลังทำบางอยู่ในสวนผักกับสตรีอีกสี่คน สองคนน่าจะเป็นสาวใช้ของนาง ส่วนชาวบ้านอีกสองคนน่าจะเป็นสองแม่ลูกที่เขาเห็นว่ามีเรื่องกับนางในวันก่อน“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่าใช่เพราะนั่นคือสาวใช้ของท่านหญิง…. องค์ชาย…”ฮ่าวจื่อหรงมองไปที่สตรีที่กำลังเก็บผักกับคนอื่น ๆ สีหน้าและรอยยิ้มของคนที่เขาเห็นในวันนี้แปลกตาไปจนเขาแทบจะคิดว่านางเป็นคนละคนกับว่านเยว่เฟยที่เขารู้จักโดยสิ้นเชิง แววตานางไม่มองผู้อื่นอย่างดูถูกเหยียดหยามสายตาที่คอยหว่านเสน่ห์โปรยให้กับเหล่าบุรุษก็ไม่มีปรากฏให้เห็นอีกเลยตั้งแต่วันที่พบนางที่ตลาด วันนั้นนางก็คุยกับสาวใช้เท่านั้นโดยมิได้สนใจคนรอบข้างเลยด้วยซ้ำ“เป็นไปได้เช่นไร คนหนึ่งคนจะเปลี่ยนแปลงไปได้ในเวลาอันสั้นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”จางจิ้งเองก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า โดยปกติท่านหญิงว่านผู้นี้มักจะแต่งกายด้วยผ้าที่ตัดเย็บหรูหราและราคาแพง อีกทั้งเครื่องประดับไม่เคยพร่องใบหน้ามักจะแต่งแต้มสีสันจัดจ้านตามแบบสตรีชั้นสูง แต่สตรีที่พวกเขาเห็นในยามนี้นอกจากสีชุดที่
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-01
Baca selengkapnya
ตอนที่  10 ผู้บุกรุก!!
“พระองค์ ไม่เชื่อว่าท่านหญิงจะสามารถปรุงตำรับยาได้หรือพ่ะย่ะค่ะ”“กลับ”“เอ่อ…พ่ะย่ะค่ะ”ในเวลานี้จางจิ้งคิดว่าผู้ที่เอาใจยากและอารมณ์ไม่คงที่เป็นองค์ชายแปดมากกว่าท่านหญิงว่านเสียอีก จวนสกุลว่าน “คุณหนูท่านจะเอาแต่ทำยานี้ตลอดคืนไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านควรจะพักบ้าง”“ไม่ได้เดี๋ยวจะลืมสูตร”“สูตร…สิ่งใดเจ้าคะ”“เออ ช่างเถอะนี่ก็เริ่มดึกแล้วพวกเจ้ารีบไปนอนเถอะข้าจะทำต่ออีกนิด ยาบางตัวต้องทำตอนนำมาสด ๆ ถึงจะใช้ได้ผล”""คุณหนู""“ท่านไปบ้านป้าจางมาทั้งวันแล้วกลับมากินข้าวไปนิดเดียวเองนะเจ้าคะ นี่ก็เริ่มดึกแล้วกลับห้องเถิดเจ้าค่ะท่านไม่กลัวอนุซูจะมาหาเรื่องหรือเจ้าคะ”“นางไม่มาแถวนี้หรอกเชื่อข้าสิ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างซูหลิงจะเข้ามาอีกอย่างยาตำรับนี้ทำแล้วต้องทำให้เสร็จทิ้งเอาไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ จะไม่ได้ผลแล้วต้องทิ้งทั้งหมด ที่เหลือข้าทำเองเจ้าเช็ดขวดสำหรับใส่ยาเสร็จแล้วก็ออกไปได้แล้ว ไปเถอะ ๆ”“ก็ได้เจ้าค่ะ อี้ฝูไปกันเถอะ”สองสาวใช้เดินออกไปจากห้องยาเงียบ ๆ ห้องนี้อยู่ด้านหลังเรือนตะวันออกของเยว่เฟยซึ่งเป็นห้องเก็บของเดิมของนาง เยว่เฟยสั่งสาวใช้รื้อของทั้งหมดออกไปแจกจ่ายชาวบ้านจนเกือบหมดเ
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-01
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status