ห่างกันสักพัก? (100%)

อาทิตย์ถัดมา มหรรณพก็อุ้มเธอขึ้นเครื่อง ตั้งแต่มาอยู่กับเขารู้สึกว่าตัวเองแทบจะไม่ต้องคิดตัดสินใจทำอะไรเอง เขาจะคิดและทำให้จนหมด ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นเธอจะไม่ต้องการเลยก็ตาม

“เราจะไปไหนกันคะ”

ถึงแม้จะถูกวางลงบนตักแกร่ง แต่ปานระพีก็รับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในเครื่องบิน เพราะแว่วได้ยินเสียงการทำงานของเครื่องยนต์ ซึ่งแน่ใจว่าไม่ใช่รถยนต์

“อเมริกา”

เขาตอบสั้นๆ จากนั้นก็ย้ายก้นเธอไปวางยังที่นั่งข้างกัน แล้วโน้มตัวมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ เธอรับรู้ได้เพราะเอวคอดถูกรัดรึง ขณะที่ลมหายใจอุ่นๆ เป่าราดรดพวงแก้มนุ่ม

“ไปทำไม” ถามพลางทำหน้าฉงน

“ไม่พาไปขายก็แล้วกันล่ะน่า พยศแบบนี้เก็บไว้กินเองดีกว่า”

เสียงห้าวทุ้มกระซิบเย้า แล้วจูบขมับอิ่มเบาๆ จากนั้นก็แนบปากอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน ไม่พูดอะไร ขณะเงี่ยหูฟังว่าเธอจะตอบโต้ว่ายังไง

“…”

เงียบ

หน้าตูม

เขาเริ่มรู้ว่าเธอกำลังโกรธ จึงวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวย แล้วยีเบาๆ ก่อนจะเปรยออกมา

“แพรอยากได้สุนัขนำทางไม่ใช่เหรอ”

“อยากค่ะ!”

ท่าทีแง่งอนปลิวหายไปโดยพลัน เธอเอ่ยอย่างกระตือรือร้นในรอบสัปดาห์ เงยหน้าตาเป็นประกายมองเขา จนมหรรณพอดไม่ไหวต้องโยกหัวน