พิษรักใต้บัลลังก์มังกร

"ประหารนาง!"พระสุรเสียงเกรี้ยวกราดของฮองเฮาดังกึกก้องไปทั่วลานพิพากษา หลังกำแพงพระราชวังหลวง เสียงนั้นแหลมคมราวกับคมมีด กรีดเฉือนความเงียบงันของยามเช้าจนแหลกสลายลมหนาวต้นฤดูเหมันต์พัดธงมังกรสีทองเหนือกำแพงวังสะบัดไหวอย่างรุนแรง เมฆสีหม่นเคลื่อนตัวบดบังแสงอาทิตย์จนทั่วทั้งพระราชวังถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอึมครึม ราวกับสวรรค์เองก็กำลังโศกเศร้าต่อชะตากรรมของใครบางคนกลางลานหินอ่อนสีขาว...หญิงสาวผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์มังกรเสื้อคลุมของนางเปรอะเปื้อนคราบเลือดและฝุ่นดิน เส้นผมดำขลับที่เคยถูกเกล้ามวยอย่างงดงามหลุดลุ่ยลงมาปรกแก้ม ข้อมือทั้งสองถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กหนักจนเกิดรอยแดงช้ำ แต่แม้จะอยู่ในสภาพน่าเวทนา ใบหน้าของนางยังคงงดงาม สงบนิ่ง และสง่างามเกินกว่าจะเป็นนักโทษนางคือ...ไป๋หลิงเยว่ พระชายาเอกขององค์รัชทายาท มู่เฉินอวี้ และเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของหัวหน้าสำนักโอสถหลวง ผู้ได้รับการยกย่องจากชาวเมืองว่าเป็นสตรีผู้เปี่ยมเมตตา เชี่ยวชาญศาสตร์การแพทย์และการปรุงโอสถมาตั้งแต่วัยเยาว์ทว่าวันนี้...ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตกลับถูกทำลายลงในชั่วข้ามคืน"หญิงชั่ว!""ฆาตกร!"

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายดอกเหมย ทาบลงบนพื้นห้องเป็นเงาพาดยาว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานจันทน์ลอยอ้อยอิ่งปะปนกับกลิ่นดอกหลันที่จัดวางอยู่ในแจกันหยกริมหน้าต่าง ทุกสิ่งช่างสงบงามราวกับไม่เคยมีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นมาก่อนแต่สำหรับไป๋หลิงเยว่...ทุกลมหายใจยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดจากลานประหาร นางสะดุ้งตื่นอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวรีบแตะลำคอของตนเองโดยสัญชาตญาณแม้จะยืนยันกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่านางย้อนเวลากลับมาแล้ว แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพคมดาบที่ฟันลงตรงลำคอ เสียงร้องของผู้คน และหยดน้ำตาของมู่เฉินอวี้ยังคงย้อนกลับมาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่"คุณหนู...เมื่อคืนท่านนอนไม่ค่อยหลับอีกแล้วหรือเจ้าคะ"ชิงเอ๋อร์ยกถาดน้ำชาร้อนเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงไป๋หลิงเยว่รับถ้วยชามาไว้ในมือโดยไม่ตอบ ไออุ่นจากถ้วยชาค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ฝ่ามือที่ยังเย็นเฉียบ นางมองใบหน้าของสาวใช้คนสนิทอย่างเงียบ ๆชิงเอ๋อร์...ในชาติที่แล้ว หญิงสาวผู้นี้เสียชีวิตก่อนนางถึงครึ่งปี เพราะถูกกล่าวหาว่าขโมยพระเครื่องหยกของสนมเอก ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงแพะรับบาปตอนนั้น...นางพยายามช่วยแล้วแต่ช่วยไม่ทัน เมื่อ

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านกลุ่มเมฆสีเทาอ่อน ทอประกายลงบนกระเบื้องเคลือบสีชาดของพระราชวังหลวง แต่บรรยากาศกลับไม่ได้สดใสอย่างที่ควรจะเป็นข่าวการหายตัวไปของขันทีหลี่ยังถูกปิดเป็นความลับส่วนเหตุการณ์เมื่อคืน...ไป๋หลิงเยว่เลือกเก็บไว้ในใจเพียงผู้เดียวนางไม่อาจบอกผู้ใดได้ว่าขันทีหลี่ยังมีชีวิตอยู่ และกำลังซ่อนตัวอยู่ในคลังโอสถเก่า เพราะทันทีที่ข่าวรั่วไหล ชายผู้นั้นย่อมไม่มีทางรอดเป็นครั้งที่สอง หญิงสาวนั่งอยู่ในศาลาริมสวนของจวนไป๋ พลางเปิดสมุดบันทึกที่บันทึกความเปลี่ยนแปลงของชะตาชีวิต นางเขียนเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด ขันทีหลี่ยังมีชีวิต และเคยเห็นผู้แตะต้องถ้วยพระโอสถจากนั้นจึงลากเส้นเชื่อมกับคำว่า ดอกเหมย ปลายพู่กันหยุดนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ดอกเหมย...สัญลักษณ์นี้ปรากฏขึ้นบ่อยเกินไป รอยสลักบนพื้นหิน เครื่องหมายบนแขนของนักฆ่า และคำพูดของชายลึกลับเมื่อคืน ทุกอย่างเหมือนกำลังชี้ไปยังองค์กรบางแห่งที่ซ่อนตัวอยู่ในราชสำนัก แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋หลิงเยว่กังวลยิ่งกว่า คือคำพูดสุดท้ายของขันทีหลี่ "คนผู้นั้น...อยู่ใกล้..." ใกล้อะไร...ใกล้ฮ่องเต้ ใกล้สำนักโอสถหรือใกล้ตัวนางเอง ยังไม่ทันที่นางจะเรียบเรียงความคิด

สายฝนกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่วหยาดน้ำเม็ดใหญ่ตกกระทบพื้นป่าเกิดเสียงดังไม่ขาดสาย ลมหนาวพัดยอดสนสูงไหวเอนจนกิ่งไม้เสียดสีกันเป็นจังหวะน่าหวาดหวั่นเสียงฝีเท้าม้าดังฝ่าความมืด มู่เฉินอวี้กระชับบังเหียน พลางหันกลับมามองด้านหลัง แสงคบเพลิงของผู้ไล่ล่าค่อย ๆ เลือนหายไปตามม่านฝน"ตามมาแล้วหรือไม่" ไป๋หลิงเยว่ซึ่งนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังเอ่ยถาม แม้น้ำเสียงจะพยายามนิ่ง แต่ลมหายใจกลับเริ่มไม่สม่ำเสมอ นางเผลอยกมือกดหัวไหล่ซ้ายบาดแผลจากลูกธนูเมื่อคืน แม้จะรักษาเบื้องต้นแล้ว แต่หลังควบม้าติดต่อกันหลายชั่วยาม เลือดก็เริ่มซึมผ่านผ้าพันแผลอีกครั้ง มู่เฉินอวี้สังเกตเห็นทันที"เจ้าบาดเจ็บ""เพียงแผลเล็กน้อย""เจ้ายังจะโกหกข้าอีกหรือ"น้ำเสียงเรียบเฉยของเขา ทำให้ไป๋หลิงเยว่เม้มริมฝีปาก ก่อนจะทันได้ตอบ มู่เฉินอวี้ก็ดึงบังเหียนเปลี่ยนทิศทาง ม้าศึกวิ่งเลี้ยวเข้าไปตามทางแคบที่เต็มไปด้วยต้นไผ่หนาทึบไม่นานนัก...เรือนไม้หลังเล็กก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝน หลังคามุงจากเก่า ๆ ถูกเถาวัลย์ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็น หากไม่รู้มาก่อน ย่อมไม่มีผู้ใดคิดว่าที่นี่เคยมีคนอาศัยอยู่"ลงมา"มู่เฉินอวี้กระโดดลงจากหลังม้าก่อน แล้วหันมา

เสียงระฆังยามเช้าดังแว่วมาจากพระราชวังหลวงแสงแดดอ่อนสาดผ่านม่านหมอกบาง ๆ ที่ปกคลุมหลังคากระเบื้องสีชาดของตำหนักต่าง ๆ ผู้คนในวังเริ่มออกมาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ ราวกับเหตุการณ์นองเลือดและการลอบสังหารที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอยู่แต่สำหรับไป๋หลิงเยว่...ทุกย่างก้าวในพระราชวังแห่งนี้เต็มไปด้วยความระแวดระวัง นางรู้ดีว่า ไม่ว่าจะเดินผ่านขันทีคนใด หมอหลวงผู้ใด หรือแม้แต่นางกำนัลที่กำลังก้มหน้าถือถาดชา ก็อาจมีสมาชิกของ "ดอกเหมย" ซ่อนตัวอยู่ในนั้น"คุณหนู"ชิงเอ๋อร์รีบเดินเข้ามา พร้อมม้วนกระดาษข่าวสารจากวัง"เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ"ไป๋หลิงเยว่รับม้วนกระดาษมาเปิด เพียงอ่านได้ไม่กี่บรรทัด ดวงตาของนางก็หรี่ลงเมื่อคืน...มีการจับกุมคนผู้หนึ่งภายในตำหนักของ สนมเอกหลันกุ้ยเฟย จากการตรวจค้น พบสมุนไพรหายาก "หลิงเซียงเยี่ย" ซุกซ่อนอยู่ในหีบเครื่องประดับส่วนพระองค์ ไม่เพียงเท่านั้น ยังพบบัญชีเบิกสมุนไพรจากสวนหลวงที่มีตราประทับของตำหนักหลันกุ้ยเฟยอย่างครบถ้วนหลักฐานทุกชิ้น...ล้วนชี้ไปยังคนคนเดียว ชิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น"เช่นนี้ก็คงจับตัวคนร้ายได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ"ไป๋หลิงเยว่กลับไม่ตอบ