Mag-log in“ได้ข่าวว่ามีคนมาหักอกน้องสาวของเฮียเหรอ...” เสียงทุ้มของมาร์คเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน“เฮีย! รู้ได้ยังไงคะ... อย่าบอกนะว่า”“หึ... ป๊าเล่าให้ฟังน่ะสิ”“เฮ้อ~~”อลิสถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า“ทำไมถึงปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นมาทำร้ายเราได้ขนาดนี้ หื้ม? มันมีดีอะไร หมวยถึงยอมมันขนาดนั้น... ทั้งที่เฮียมั่นใจนะ ว่าเราน่ะไม่ได้น้อยหน้าใครเลย ทั้งหน้าตา ฐานะ หรืออะไรก็ตาม”อลิสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ “นั่นสินะ... อลิสเองก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจเป็นเพราะอลิสรักเขามากเกินไป... อลิสไม่รักตัวเอง อลิสคงเป็นผู้หญิงที่โง่มากเลยใช่ไหมคะ เฮีย”มาร์คมองน้องสาวด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะพูดช้า ๆ อย่างหนักแน่น “เฮียเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าเราต้องรักตัวเองให้มากกว่าคนอื่น อย่าปล่อยให้ใครก็ตามมีอิทธิพลกับหัวใจเรามากจนเกินไป... เพราะสุดท้าย คนที่เจ็บก็คือตัวเราเอง” “(……)”“เฮ้อ~~... ยัยหมวยเอ๊ย มานี่มา” มาร์คเอ่ยเสียงอ่อน ก่อนจะยื่นแขนออกไปฟึ่บ!! ทั้งคู่โผเข้ากอดกันแน่น กอดที่ไม่มีคำพูดใด แต่เปี่ยมไปด้วยพลังของความรักและความห่วงใย“ถ้าอยากร้องไห้ ก็ร้องกับเฮียได้นะ”อลิสส่ายหน
ยามเย็นของวันเดียวกัน ห้องรับแขกที่บ้านของอลิสอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและบรรยากาศแสนอบอุ่น สามคนพ่อแม่ลูกเลือกที่จะใช้เวลาร่วมกัน ด้วยการนั่งดูหนังอย่างเรียบง่ายอย่างที่ทำเป็นประจำ แม้ไม่มีคำพูดมากมาย แต่แค่ได้อยู่ใกล้กัน ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันก็เพียงพอแล้วสำหรับครอบครัวของเราอลิสนั่งแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างป๊ากับม๊า เธอพยายามกลั้นความรู้สึกข้างในไว้ ไม่แสดงความเศร้าออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย เพราะไม่อยากให้ทั้งสองคนต้องเป็นห่วงหรือกังวลใจไปมากกว่านี้... การได้เห็นพวกท่านยิ้ม คือสิ่งที่อลิสต้องการมากที่สุดเธอพยายามทำตัวสดใส พยายามยิ้มและหัวเราะให้มากที่สุด.... แม้หัวใจจะยังคงมีรอยร้าวอยู่ลึกๆ อลิสรู้ดีว่าเธอยังต้องใช้เวลารักษาความเจ็บปวดนี้ กว่ามันจะหายดีคงอีกสักพัก แต่ในเวลานี้...แค่ได้อยู่ท่ามกลางความรักของคนในครอบครัว แค่ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของม๊า และมือของป๊าที่วางเบา ๆ บนไหล่ของเธออย่างปลอบโยน มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจที่แตกร้าว ค่อยๆประสานขึ้นมาทีละน้อยๆ เสียงหัวเราะของทั้งสามดังลอดออกมาจากห้องให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง ทว่าคนในห้องไม่มีใครรู้เลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งกำลัง
เช้าวันนี้.... อลิสตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น “บ้าน” สำหรับเธอมันคือพื้นที่ปลอดภัยเสมอ เป็นที่ที่เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างแท้จริง หลังจากอาบน้ำแต่งตัว อลิสก็เดินลงบันไดมายังชั้นล่าง เพื่อเตรียมตัวรับประทานอาหารเช้ากับครอบครัวที่เธอรัก “ม๊ากำลังจะให้เด็กขึ้นไปตามหมวยพอดีเลย” ผู้เป็นแม่หันมาเห็นลูกสาวคนสวยเดินตรงเข้ามา ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ฟอด! หมวยตื่นแล้วค่ะ เพราะได้กลิ่นอะไรก็ไม่รู้ ห๊อมหอม~ ท้องก็เลยหิว~” อลิสออดอ้อนเสียงหวาน พร้อมกอดแม่แน่นแล้วหอมแก้มท่านอย่างอารมณ์ดี ราวกับเด็กน้อย ทางด้านเจ้าสัวกิตติที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ถึงกับส่ายหน้าเบาๆกับความขี้อ้อนของลูกสาว แววตาของท่านเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย อลิส.. คือแสงสว่างในบ้านหลังนี้ เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของท่านกับภรรยา เธอเติบโตท่ามกลางความรัก ความอบอุ่น และความสุขสบาย ไม่มีสิ่งใดที่เธอขอแล้วจะไม่ได้ เพราะท่านกับภรรยาพร้อมจะสนับสนุนลูกในทุกเรื่อง ขอแค่ลูกเอ่ยปาก ทุกอย่างๆ ก็พร้อมสำหรับเธอเสมอ แม้คนภายนอกจะมองว่าครอบครัวเราตามใจลูกมากเกินไป แต่สำหรับคนเป็นพ่อเป็
@ บ้านอลิส เช้าวันใหม่ อลิสแต่งตัวเรียบง่ายแต่ดูดี เธอตั้งใจออกจากคอนโดแต่เช้า เพราะอยากกลับถึงบ้านให้เร็วที่สุด ขับรถเพียงไม่นาน บ้านหลังเดิมในย่านหรูที่เงียบสงบก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า บ้านที่เธอเติบโต บ้านที่เป็นพื้นที่ปลอดภัย บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ทั้งเสียงหัวเราะ กลิ่นอาหาร และอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้าน คนรับใช้เดินมาเปิดประตูด้วยสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา“คุณหนู... สวยจังเลยค่ะ” อลิสยิ้มรับ ขณะเปิดประตูลงจากรถ “ขอบใจจ้ะนุ่น ตอนนี้ป๋ากับม๊าอยู่ไหนเหรอ?” “อยู่ในสวนหลังบ้านค่ะ กำลังนั่งจิบชากันอยู่ค่ะ” อลิสพยักหน้า แล้วเดินเลาะไปตามทางเดินที่สวนหลังบ้าน เสียงนกร้องอ่อนๆ คลอไปกับกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวน เธอยิ้มเมื่อเห็นภาพคนที่รักทั้งสองคนนั่งเคียงกันใต้ร่มไม้ ม๊ากำลังเทน้ำชาใส่แก้วให้ป๋า ทั้งคู่คุยกันเบาๆ และหัวเราะอย่างมีความสุข ภาพนั้นทำให้หัวใจของอลิสอบอุ่น เธอเติบโตมากับความรักที่มั่นคงของป๋ากับม๊า ความรักที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและการดูแลกันอย่างลึกซึ้ง นี่แหละต้นแบบความรักที่เธอใฝ่ฝัน เธออยากมีความรักดีดีแ
@ ห้างสรรพสินค้า “อลิส!แน่ใจนะว่าจะตัดผม?” ชะเอมหันมาถามเพื่อนอีกครั้ง ราวกับต้องการให้เธอทบทวนเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่ทั้งสองมาถึงหน้าร้านตัดผมสุดหรูใจกลางเมือง น้ำเสียงของชะเอมเต็มไปด้วยความห่วงใย เพราะรู้ดีว่าอลิสไว้ผมยาวมานานแค่ไหน นานพอจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้วอลิสพยักหน้าเบาๆ ดวงตาฉายแววแน่วแน่ “อื้ม... มีคนเคยบอกว่าการตัดผม ก็เหมือนกับการได้ตัดคนคนหนึ่งออกจากชีวิต" เธอหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง "ฉันอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากทำอะไรที่ไม่เคยทำ อยากเปลี่ยนลุคเป็นคนใหม่ เพื่อเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่”ชะเอมยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย“ชอบที่แกเป็นแบบนี้จัง นี่แหละ....อลิสของฉัน ผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเอง เชื่อฉันเถอะ!! ไม่ว่าแกจะผมยาวหรือผมสั้น ก็ต้องออกมาสวยแน่นอน ก็อย่างว่าแหละ....คนสวยจะลุคไหนทรงไหนก็รอดหมด” อลิสหลุดหัวเราะเบาๆ กับคำเยินยอของเพื่อน “ยังไม่ทันได้ตัดเลย ชมกันซะขนาดนี้ สมแล้วล่ะที่เป็นเพื่อนรักของฉัน” “ฮ่าๆ งั้นไปกันเถอะ!” ชะเอมพูดพลางดึงแขนเพื่อนเข้าไปในร้านอย่างมั่นใจแสงไฟในร้านให้ความรู้สึกหรูหรามาก สมแล้วที่เป็น
@ คาเฟ่อลิสนั่งอยู่ตรงมุมหน้าต่างของร้าน เธอมองออกไปยังถนนที่มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาอย่างเหม่อลอย ดวงตาของเธอยังคงแดงช้ำ แม้จะพยายามแต่งหน้าให้ดูสดใสแค่ไหน แต่ก็ยังปิดร่องรอยได้ไม่หมด“จะสั่งอะไรก็สั่งเลยนะ ฉันเลี้ยงเอง” ชะเอมวางเมนูลงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้เธอแค่อยากพาเพื่อนออกมาเจอสิ่งแวดล้อมข้างนอกบ้าง ไม่อยากให้เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง เพราะกลัวเพื่อนจะเป็นซึมเศร้าอลิสส่ายหน้าเบาๆ “ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”“ถึงไม่หิวก็ต้องกินค่ะ อลิส!! แกจะปล่อยให้ตัวเองโทรมแบบนี้ไม่ได้นะ”หญิงสาวถอนหายใจ เธอรู้ว่าเพื่อนเป็นห่วง แต่ตอนนี้…แม้แต่จะฝืนยิ้มยังยากเลย“รู้ไหม... ตอนที่แกอาบน้ำอยู่ พี่คิณมาหาแกที่ห้องนะ” ชะเอมพูดเสียงเรียบ พลางจิบกาแฟเบาๆอลิสชะงัก มือที่ถือแก้วชาอยู่ สั่นเล็กน้อย“…แล้ว?”“เขาบอกว่าอยากเจอแก.... แต่ฉันไม่ให้เข้าห้อง ฉันบอกเขาว่าแกไม่อยู่”อลิสไม่พูดอะไร เธอก้มหน้าลงต่ำ ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง“อลิส แกโอเคหรือเปล่า?”“ไม่รู้สิ…” เสียงเธอแผ่วเบา “ฉันแค่รู้สึก…เหนื่อย รู้สึกว่าฉันไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว”“ถ้าแกอยากร้องไห้ ไม่ต้องกลั้น.... ระบายมันออกมาเ







