ตอนที่ 14

@หลายวันต่อมา

ดวงตาคู่สวยหลังเลนส์แว่นกลอกมองไปทางซ้ายทีขวาที ปลายนิ้วก็กดรัวบนแป้นพิมพ์ ผ่านไปเกือบชั่วโมงงานที่คาดว่าน่าจะเป็นชิ้นสุดท้ายของวันนี้ก็เสร็จสมบูรณ์

เจณิสตาเหลือบตามองข้อความบนโน้ตที่แนบมาด้วยแวบหนึ่งก็ดึงสายตากลับไปตรวจตราความเรียบร้อย ก่อนจะแนบไฟล์งานทั้งหมด ส่งไปให้เจ้านายทางอีเมล โดยไม่ลืมสำเนาถึงพัดชา เออีสาวรุ่นพี่ที่ตอนนี้เป็นทั้งพี่เลี้ยงตามคำสั่งที่รุ่นพี่เขียนไว้บนกระดาษโน้ต

ผ่านมาสามวันแล้วที่เธอง่วนอยู่กับการแปลเอกสาร และพบว่า ‘สองถึงสามบริษัท’ ที่เขาเคยกล่าวถึง ไม่ได้แปลว่าหนึ่งบริษัทต่อหนึ่งชิ้นงาน แต่มันคือจำนวนบริษัทที่มีงานค้าง รอให้เธอมาแปลกองเป็นภูเขา

อาจเพราะทุกอย่างสะสมมาตั้งแต่ก่อนปีใหม่ล่ะมั้ง เอกสารทุกตัวจึงคล้ายจะด่วนไปเสียหมด กระนั้นก็ไม่ได้มีเพียงเธอที่งานรัดตัวจนไม่อาจกระดิกไปไหนได้

ช่วงนี้แทบทุกโต๊ะมีเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังระคนกับเสียงครืดคราดของเครื่องพรินต์กระดาษ บางครั้งก็มีเสียงพนักงานทะเลาะกับเครื่องเพราะมันงอแง ทำกระดาษติดจนต้องงัดแงะแกะฝากันอยู่ตลอดแทบทั้งวัน

ส่วนเจ้านายของเธอนั้นมีนัดออกไปคุยงานไม่เว้นวัน  ล่าสุดเธอได้ยินมาว่าเขาถึงขั้นลงไปตรวจสถานที่ที่จะใช้จัดนิทรรศการในอีกไม่กี่วันข้างหน้าด้วยตัวเอง นึก ๆ แล้วก็ต้องขอบคุณงานกองนี้ที่ทำให้เธอรอดพ้นจากการโดนดึงตัวไปทำงานนอกสถานที่

หญิงสาวยืดแขนแล้วหมุนคอ บิดไหล่ไล่ความปวดเมื่อยจากการนั่งจมอยู่กับเก้าอี้เป็นเวลานาน ๆ มุมปากมีรอยยิ้มเมื่อเหลือบตาไปมองตัวเลขที่มุมล่างของหน้าจอแล้วพบว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงเธอก็จะได้เลิกงานแล้ว

ครืดครืด

‘เจ้านายจอมเฮี้ยน’

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาคนเพิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง ผงะตกใจจนเกือบหงายหลัง นับตั้งแต่เจ้านายบังคับขืนใจเอาเบอร์ส่วนตัวเธอไปเมื่อวันก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโทรมาหา

ว่าแต่เขาโทรมาหาเธอทำไม อย่าบอกนะว่าจะโทรมาสั่งงานเพิ่ม หญิงสาวถอนหายใจพรืด เธอกำลังจะเริ่มเผชิญชะตากรรมของคนเป็นเลขาแบบเต็มตัวแล้วสินะ

“ค่ะคุณก้องภพ”

( คุณยังอยู่ออฟฟิตใช่ไหม )

ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เธอก็ต้องอยู่ที่ออฟฟิตสิ!

“ค่ะ”

( ดี เตรียมสัญญาของบีเอ็นจีที่คุณแปลเมื่อวานให้หน่อย พรินต์มาสองชุดนะ ต้นฉบับกับคู่ฉบับ คืนนี้เราจะไปเซ็นสัญญากับลูกค้ากัน อ้อ แล้วอีกครึ่งชั่วโมงผมน่าจะถึงออฟฟิต เตรียมตัวให้ดี )

รัวคำสั่งเสร็จอีกฝ่ายก็กดวางสายไป ทิ้งให้เจณิสตานั่งกระพริบตาปริบ ๆ ถือโทรศัพท์ค้างอยู่ท่านั้นหลายวินาทีกว่าจะลดมือลง อะไรคือเรา อะไรคือเตรียมตัวให้ดี นี่เขาคงไม่ได้คิดจะลากเธอไปเจอลูกค้าด้วยหรอกใช่ไหม?

หัวใจดวงน้อยพลันห่อเหี่ยว วันนี้เธอตั้งใจจะกลับบ้านเร็ว เพราะลูกค้าเจ้าประจำเพิ่งส่งงานแปลมาให้ทำ แถมเป็นงานด่วนที่ลูกค้าเต็มใจจ่ายค่าเร่งงานให้เธอเพิ่มอีกตั้งหลายพันด้วย ไหนใครบอกศุกร์ต้นเดือนคือวันหรรษา!

“เฮ้อ เซ็ง!”

แล้วเจณิสตาก็ยิ่งเซ็งมากกว่าเดิมเป็นสองเท่าตอนเพิ่งระลึกได้ว่าวันนี้เธอแต่งตัวมาอย่างไร โอ๊ย นี่มันวันอะไรของเธอเนี่ย

รถยนต์สีขาวแล่นเข้ามาจอด ณ ที่จอดประจำ ก้องภพมาถึงตึกช้ากว่าที่คาดการณ์เล็กน้อย เขาชำเลืองมองไปทางประตูตึกแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาเลขาส่วนตัว เสียงสัญญาณรอสายดังก้องห้องโดยสารเพียงสองครั้งก็เปลี่ยนเป็นเสียงหวานใส

( ค่ะคุณก้องภพ )

“ผมอยู่ลานจอดรถ”

( ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ )

ก้องภพไม่ได้ดับเครื่องยนต์เพราะคิดว่าคงใช้เวลาไม่นาน แล้วก็ไม่นานจริง ๆ คล้อยหลังเธอวางสายไปไม่ถึงนาทีอีกฝ่ายก็ผลักประตูกระจกแล้วเดินตรงมาหา

ดวงตาคู่คมปรากฎร่องรอยความขบขัน วันนี้เขาติดนัดข้างนอกทั้งวันเลยไม่ได้เข้าบริษัทจึงเพิ่งเห็นว่าวันนี้ยายเลขาหน้านิ่งของเขาแต่งตัวอย่างไร

เสื้อแขนยาวคอวีสีครีม จับคู่กับกระโปรงทรงสอบสีกรมท่ายาวกรอมเข่า ใบหน้าภายใต้แว่นมีเครื่องสำอางแต้มอยู่เบาบางพอให้ดูไม่ซีดเซียว ส่วนทรงผมนั้นก็เป็นทรงเดิมที่เธอทำเป็นประจำคือรวบตึงเป็นผมหางม้า

มองเผิน ๆ ก็ดูเรียบร้อยดี แต่พอมองอีกที …

“ถ้าถือไม้เรียวด้วยนี่ใช่เลย”

ครูสอนภาษาไทยควบด้วยตำแหน่งครูฝ่ายปกครอง!