ตอนที่ 13

“เชิญครับ”

ก้องภพขานบอกคนด้านนอกเมื่อมีคนเคาะประตู หากสายตายังคงจ้องหน้าเอกสารที่มีโน้ตแผ่นเล็ก ๆ แปะตรงขอบกระดาษ เพื่อบอกผู้อ่านให้รู้ว่าหน้านี้มีบางจุดที่เขาต้องลงลายเซ็น และคนที่จัดการทำไว้ไม่ใช่ใครที่ไหน แม่เลขาคนใหม่ของเขานั่นเอง

ถือว่าทำดี …

มุมปากหยักยกตัวขึ้น ก่อนจะขยับกลับมาอยู่ในองศาเดิมตอนได้ยินเสียงประตูเหวี่ยงตัวเปิด ตามด้วยเสียงส้นสูงกระทบพื้นเบา ๆ ก่อนจะหยุดลงเมื่อเดินถึงโต๊ะทำงาน ทว่าผ่านไปหลายอึดใจอีกฝ่ายกลับไม่ยอมเอ่ยธุระออกมาเสียที

“เอ้า มีอะไรทำไมไม่พูด”

คนติดพันกับงานทำเสียงดุ ตวัดปลายปากกาก่อนจะเงยหน้าอย่างเสียไม่ได้ หากพอสบเข้ากับแววตาวาววับซึ่งมีทั้งความสงสัยและเจ้าเล่ห์ร้ายแฝงอยู่ เขาก็รีบยกมือขึ้นทำท่าห้าม

“หยุดเลย ตอนนี้พี่ยุ่งอยู่ เห็นไหมว่างานสุมจนอีกนิดจะทับคอพี่แล้ว เพราะงั้นถ้าอยากจะถามอะไร รอก่อน”

“โหว อะไรเนี่ย เบรกซะน้องหัวทิ่มเลย”

กิติมาที่หอบความสงสัยมาเต็มบ่าหัวเราะร่าเมื่อถูกรู้ทัน เธอค้อนใส่เจ้านายที่สนิทสนมและนับถือประดุจพี่น้องก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้สำนักงานบุนวมตัวโต

“ไอ้เรื่องรอน่ะปิ่นรอได้แหละ แต่ไม่อยากรอ”

“โอเค ถ้าไม่อยากรองั้นก็เชิญ ประตูอยู่ทางนู้น”

ก้องภพเอ่ยปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า ทว่านอกจากบนใบหน้าหวานจะไม่ปรากฎร่องรอยของความขุ่นเคืองแล้ว เธอยังหัวเราะดังขึ้น

“ปิ่นหมายถึงไม่รอ เพราะจะพูดเลยต่างหาก ตกลงยอมรับน้องเขมเป็นเลขาแล้วใช่ไหมคะ?”

“ยัง!”

“เอ้า ถ้ายังแล้วทำไมเมื่อวานถึงได้หนีบน้องเขาออกไปทำงานด้วยล่ะคะ?”

“ก็ไม่มีอะไร แค่อยากทดสอบอะไรนิดหน่อย”

ก้องภพอธิบายหวังให้อีกคนเข้าใจ ทว่าคำตอบนั้นกลับทำให้คนฟังตาโตด้วยความตื่นเต้น

“อุ้ย! งั้นแปลว่าผ่านการทดสอบแล้วสิ วันนี้น้องเขาถึงยังมาทำงานตามปกติ”

“ยัง! เมื่อวานก็แค่ด่านแรก”

และก้องภพก็ตั้งใจว่าจะทดสอบหล่อนไปเรื่อย ๆ ถ้ายายนั่นมีแผนการแอบแฝงหรือคิดใช้เต้าไต่จริง ยังไงสักวันหางก็ต้องโผล่

“โอ๊ย นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่นะ ปิ่นจะโบกสักทีสองที!”

“พี่ควรต้องดีใจแล้วก็ขอบคุณสินะที่เกิดก่อน”

“ถูก! นี่พี่ก้อง ปิ่นพูดจริง ๆ นะ วางอคติที่มีลงบ้างเถอะ อย่าลืมสิว่าน้องเขมกับยายคนนั้นเป็นคนละคนกัน มันไม่ยุติธรรมเลยถ้าเขาต้องโดนพี่แกล้งในสิ่งที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวมาก่อน พี่เป็นถึงผู้บริหาร อายุก็ปาไปเลขสามแล้วนะ อย่าปล่อยให้ใครเอาไปนินทาได้สิว่าโตแต่ตัว แยกแยะไม่เป็น”

“โอ้โห หลอกด่ากันนี่หว่า”

“ไม่ได้หลอก นี่กำลังด่าตรง ๆ เลยเนี่ย”

กิติมาค้อนควัก นับตั้งแต่เลขาคนล่าสุดถูกอัปเปหิออกจากบริษัทไปเมื่อสามเดือนก่อน พัดชา ลูกทีมที่สามารถทำงานเอกสารได้ดีและมีอายุงานนานรองจากเธอก็ถูกดึงตัวมาช่วยงานในส่วนนี้

แม้จะได้เงินพิเศษเพิ่ม แต่เพราะตัวพัดชายังต้องทำงานในหน้าที่เดิมควบคู่ไปด้วย บางช่วงที่บริษัทมีงานประดังประเด หรือมีตารางต้องออกไปคุมงานที่ต่างจังหวัด ลูกน้องเธอจะมีสภาพไม่ต่างจากหมีแพนด้า และไม่อาจดูแลความเรียบร้อยได้ดีเท่าที่ควร จนสุดท้ายไม่พ้นเป็นก้องภพที่ต้องดูแลตัวเอง

ผ่านไปสองเดือนกิติมาก็ทนเห็นลูกน้องคนสนิทวิ่งรอกทำงานสองตำแหน่งจนหัวฟู ส่วนอีกคนก็จมอยู่กับกองเอกสารที่อีกนิดจะพะเนินถึงเพดานต่อไปอีกไม่ไหว เธอแอบให้ฝ่ายบุคคลเปิดรับสมัครเลขา โดยเธอเป็นคนลงไปสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง

‘เขมิกา โอบรักษ์’ คือคนที่โปรไฟล์เข้าท่าและพร้อมเริ่มงานได้เร็วที่สุด

คราแรกกิติมาก็หวั่นใจเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะโดนกลั่นแกล้งจนเตลิดหนีหายไปตั้งแต่วันแรก แต่พอมาเห็นท่าทีของพี่ชายในวันนี้ ดูท่าว่าคำภาวนาของเธอจะเป็นผลแล้ว!