ตอนที่ 15

สถานที่นัดคุยกับลูกค้าวีไอพีในวันนี้คือร้านอาหารกึ่งบาร์สุดหรูบนดาดฟ้าของโรงแรมชื่อดังกลางกรุง ร่างสูงสง่าในชุดสูทกึ่งทางการหันไปพูดกับพนักงานต้อนรับสองสามคำ อีกฝ่ายก็เดินนำพาเขาไปส่งยังโต๊ะ โดยมีเลขาในลุคคุณครูเดินตาม

หลายสายตาเบนมาทางพวกเธอ แวบแรกเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่พอเห็นคนที่เดินตามหลัง แววตาเหล่านั้นก็เปลี่ยนเป็นเจือขำ บางคนก็ดูแคลน

เจณิสตาเม้มปาก กดหน้าลงกว่าเก่า เธอรู้ตัวดีว่าไม่ใช่สาวสวยสายแฟชั่น และชุดที่ใส่มาทำงานในแต่ละวันก็เรียบง่ายจนค่อนไปทางเฉิ่มเชย เมื่อต้องมายืนข้างเจ้านายที่แต่งตัวดูดี ในสถานที่หรูหราแบบนี้ เธอจึงไม่ต่างไปจากกาดำในฝูงหงส์ขาว

“แต่งตัวอะไรแบบนั้นน่ะ”

“นั่นสิ โคตรเชยเลย”

เสียงซุบซิบตามด้วยเสียงหัวเราะลอยแว่วมาให้ได้ยิน  พานกระตุ้นให้ความรู้สึกอึดอัดเริ่มก่อตัวในช่องอก เพราะถึงแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้รับสายตาแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะเจอกี่ครั้ง เธอก็ไม่เคยรู้สึกชิน

“สวัสดีครับคุณธนา”

“สวัสดีครับคุณก้อง ต้องขอโทษด้วยที่นัดกะทันหัน  พอดีพรุ่งนี้ผมมีบินเลยว่างแค่วันนี้”

“ไม่เป็นไรเลยครับ นี่เลขาผมครับ”

ก้องภพแนะนำเพียงเท่านั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงหน้า 

“สวัสดีค่ะ”

เจณิสตาเก็บซ่อนความรู้สึก ยกมือขึ้นพนมมือไหว้พร้อมแจกยิ้มการค้า คนที่เจ้านายเรียกว่าธนาเป็นนักธุรกิจวัยห้าสิบต้น ๆ ท่าทางภูมิฐาน หางตามีรอยจีบเล็ก ๆ ยามอีกฝ่ายยกยิ้มหากกลับไม่ได้ลดทอนความดูดีที่มีเลย

ส่วนผู้ติดตามที่แนะนำตัวว่าชื่ออธิป ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี หน้าตาหล่อเหลาเอาการ เพียงแต่ ... ค่อนข้างไร้มารยาท!

หญิงสาวฉุนกึก เมื่อเห็นฝ่ายผู้ติดตามกวาดสายตามองเธอขึ้นลงไว ๆ ก่อนจะแย้มยิ้ม แววตาเป็นประกายให้ความรู้สึกบางอย่างที่คนถูกมองไม่ชอบเอาเสียเลย กระนั้นหน้าที่ก็บีบให้เธอทำได้เพียงเก็บซ่อนความไม่พอใจ แล้วกลบเกลื่อนมันด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

การจราจรธุรกิจเป็นไปอย่างราบรื่น อันที่จริงเรียกว่าเป็นการนัดพบปะสังสรรค์ระหว่างคู่ค้าน่าจะดีกว่า สามหนุ่มคุยไปหัวเราะไป ส่วนเจณิสตาร่วมวงสนทนาบ้างในจังหวะที่โดนโยนคำถามมาใส่ แต่ส่วนใหญ่เธอจะเป็นฝ่ายนั่งฟังเสียมากกว่า

ครืดครืด

มือที่กำลังยกแก้วไวน์ชะงักเล็กน้อย เมื่อโทรศัพท์สั่นรัว แถมยังเป็นสายสำคัญที่เขาไม่อาจเพิกเฉยได้

“ผมขอตัวสักครู่นะครับ” ก้องภพเอ่ยบอกกับคู่สนทนา

“ตามสบายเลยครับ”

ธนายิ้ม เพราะตัวเขาเองก็ตั้งใจจะลุกไปเข้าทำธุระส่วนตัวเช่นกัน นาทีต่อมาทั้งโต๊ะก็เหลือเพียงเจณิสตากับอธิป

“ผมไม่ค่อยเห็นคุณเขมดื่มเท่าไรเลย ไม่ชอบเหรอครับ”

อธิปจงใจเรียกชื่อเล่นเพื่อเลื่อนระดับความสนิทสนม  แม้อีกฝ่ายจะแต่งตัวค่อนข้างเชยเมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกัน ทว่าคนอย่างอธิปไม่เคยมองพลาด ผู้หญิงคนนี้มีครบในทุกอย่างที่ควรมี

ไม่สิ บางส่วนก็ดูจะมากล้นจนคับตึง พานทำให้เขานึกอยากปลดเปลื้องชุดทำงานแสนเรียบร้อย เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้น อลังการอย่างที่เขาคาดคิดไว้จริง ๆ

“มันขมน่ะค่ะ”

“คิดไว้แล้วเชียว”

อธิปกลั้วหัวเราะในลำคอ จังหวะนั้นเองพนักงานก็ยกเครื่องดื่มที่เขาสั่งไว้มาส่งพอดี ชายหนุ่มดันแก้วนั้นไปตรงหน้าเธอ

“ลองอันนี้แทนสิครับ ผมรับรองได้ว่าหวานอร่อย”

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ปกติฉันก็ไม่ชอบอะไรพวกนี้อยู่แล้ว”

เจณิสตาปฏิเสธแล้วทำทีเป็นหันไปสนใจการแสดงที่หน้าบาร์ หวังตัดบทสนทนา ทว่าอีกคนก็ยังพยายามชักชวนกึ่งต่อรอง

“ยังไม่ทันลองก็บอกว่าไม่ชอบซะแล้วเหรอ ไม่เอาน่า ลองก่อนสิครับ ถ้าแก้วนี้เขมก็ยังไม่ชอบอีก ผมจะยอมแพ้”

ช่างตื้อจริง!

ปกติแล้วเจณิสตาไม่ใช่สาวสังคม นอกจากเขมิกาผู้เป็นทั้งน้องสาวและเพื่อน คนอื่น ๆ ที่พอสนิทสนมก็ล้วนเป็นคนคล้าย ๆ กันคือไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่นิยมดื่มของมึนเมา

ทว่าการปฏิเสธลูกค้าซ้ำสองมันก็อาจสร้างความไม่พอใจ หากเขาฟ้องเจ้านายเธอขึ้นมา เธอโดนดุอีกแน่ ๆ  ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอตัดสินใจยกมันขึ้นจิบ

แค่อึกสองอึก คงไม่เป็นไร

“...!”

ไม่เป็นไรกับผีน่ะสิ!!