All Chapters of หวงรักเลขาจำเป็น: Chapter 1 - Chapter 10

แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น ก็กลายมาเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมายืนอยู่ที่นี่ ในวันนี้ แม้เวลานี้จะเพิ่งเจ็ดนาฬิกาสามสิบห้านาที หากบริเวณหน้าตึกก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ชุดที่สวมใส่และป้ายห้อยคอบอกให้รู้ว่าคนพวกนี้น่าจะเป็นพนักงานของหนึ่งในบริษัทที่เช่าพื้นที่ในตึกแห่งนี้ใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและกังวล มือเลื่อนลงไปดึงชายกระโปรงให้ขยับลงเล็กน้อย เขมิกา น้องสาวผอมกว่าเธอพอสมควรทำให้ต้องงัดชุดตัวเองออกมาใช้ และครั้งล่าสุดที่เธอสวมพวกมันก็เป็นเมื่อสองปีก่อนหลังลาขาดจากงานบริษัทแล้วผันตัวมาเป็นฟรีแลนซ์ มันก็ถูกวางเก็บไว้ที่มุมในสุดของตู้เสื้อผ้า วันเวลาหมุนผ่าน กิจวัตรประจำวันทำให้รูปร่างเธอขยับขยาย เมื่อนำกลับมาใส่อีกทีชุดจึงค่อนข้างเข้ารูปจนเน้นทรวดทรงเกินต้องการไปหน่อยแต่จะให้ซื้อใหม่ยกเซตเพื่อการนี้ บอกตรง ๆ ว่าเธอเสียดายเงิน ไว้ลดน้ำหนักด้วยการกินน้อยลงคงพอถูไถไปได้ประมานหนึ่ง และถึงอย่างไรชุดพวกนี้ก็คงถูกเธอหยิบมาใช้งานแค่หนึ่งเดือนใช่ ... แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น‘เจนนนน ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่อยากชวดงานนี้ ฮือ’‘ไม่ไหวก็บอกเขาไปตามตรงว่าขอโทษค่ะพี่ หนูประสบอุบัติเหตุ ขอเ

สำหรับเธอที่ชอบอยู่บ้าน และต้องพยายามระวังตัวไม่ให้ถูกจับได้ว่ามาทำงานแทนน้องสาวฝาแฝด มันแทบไม่ต่างไปจากฝันร้ายเลยสักนิดครั้นจะท้วงติงหรือปฏิเสธคำสั่งเธอก็คงทำไม่ได้อีกนั่นแหละ เพราะนอกจากมาทำงานแทนน้องสาวแล้ว เธอยังต้องปฏิบัติหน้าที่ไม่ให้มีขาดตกบกพร่อง เลี่ยงทุกการปะทะ จนกว่าตัวจริงจะสามารถกลับมาทำงานได้ตามปกติแล้วเท่าที่อ่านในอินเตอร์เน็ตมา ส่วนใหญ่มักจะสามารถกลับมาใช้งานได้เป็นปกติภายใน 1 เดือน ก็ได้แต่หวังว่ายายเขมจะไม่คิดซน ทำตัวเองเจ็บเพิ่ม แล้วรีบ ๆ กลับมาเอาตำแหน่งคืนทีเถอะ!“เอ้อ น้องเขมส่งเอกสารให้ฝ่ายบุคคลครบแล้วเนอะ”“ค่ะ”แต่ถึงตอบออกไปแบบนั้น เจณิสตาก็ไม่มั่นใจนักว่าตัวเองจำผิดหรือจำถูก แถมเมื่อเช้ายายน้องตัวดีก็ไม่เห็นบอกอะไรเพิ่มเติม นอกจากบอกว่า ‘ฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ไปถึงแกก็แนะนำตัวแล้วนั่งทำงานได้เลย’แกรกเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ดึงให้ทั้งเจณิสตาและพัดชาต่างหันไปมองต้นเสียง ทันใดนั้นสาวออฟฟิศก็เก็บเสียงหัวเราะและสีหน้าเพ้อฝันที่มีเมื่อครู่ทันควัน พวกเธอกดศีรษะลงด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม“สวัสดีค่ะคุณก้อง”คุณก้อง คุ้น ๆ เฮ้ย! นี่มันชื่อเจ้านายยายเขมนี่หว่า คน

เพราะเพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก เจณิสตาเลยไม่ต้องติดสอยห้อยตามเจ้านายใหม่ออกไปประชุมงานนอกสถานที่ เวลาส่วนใหญ่ของวันนี้หมดไปกับการเรียนรู้งานจากเอกสารที่คนเก่าทำไว้โดยมีพัดชา ผู้ถูกเรียกตัวให้มารับหน้าที่พี่เลี้ยงเฉพาะกิจ คอยมาดูแลและอธิบายในส่วนที่เธอไม่เข้าใจปกติแล้วเธอทำงานเป็นฟรีแลนซ์ รับแปลเอกสาร นอกจากลูกค้าซึ่งมักเป็นขาประจำ พิมพิที่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย และน้องสาวฝาแฝดที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันเธอก็แทบไม่ได้คุยกับใครเลยเมื่อจู่ ๆ ต้องมามีเพื่อนร่วมงานหลายคนเลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกร็ง ดังนั้นหากไม่มีข้อสงสัยอะไรเธอเลยทำตัวเหมือนยุ่ง ด้วยการนั่งอ่านเอกสารเงียบ ๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องสนทนากับใคร“อุ้ย เที่ยงสิบแล้วเหรอเนี่ย โทษที ๆ พี่ก็ลืมมองนาฬิกาเลย ปะ เราไปพักกินข้าวกันก่อน เดี๋ยวค่อยมาอ่านกันต่อตอนบ่าย”พัดชาดันแฟ้มเอกสารให้ปิดลงแล้วยิ้มให้อย่างใจดี หากเจณิสตากลับมีรอยยิ้มเจื่อน ๆ“พอดีวันนี้ เจ... เขม ห่อข้าวมาค่ะ”หญิงสาวชี้มือไปทางถุงผ้าใบเล็ก ๆ ที่หอบหิ้วติดมือมาจากบ้าน โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่คนชอบเซ้าซี้ หลังส่งยิ้มแล้วบอกว่าถ้าอยากได้ขนมอะไรเพิ่มให้โทรมาบอก อีก

“ตอบว่าไม่โอเคได้ไหมล่ะ”คนตกกระไดพลอยโจนอย่างไร้ทางเลือกแกล้งทำเสียงประชด คนเป็นน้องเลยรีบกระเตงเฝือกอ่อน ขยับมาซุกซบที่แผ่นหลัง“ไม่เอาไม่ทำร้ายน้องงงงง”“งั้นก็รีบ ๆ หาย เอ้อ วันนี้ฉันแวะซื้อกะเพราหมูสับร้านหน้าปากซอยเข้ามานะ ขี้เกียจทำกับข้าว ถ้าหิวแล้วก็ลงไปกินก่อนได้เลยนะ ฉันเหนียวตัว จะอาบน้ำก่อน”“โอเคค่ะคุณแม๊~”เขมิกาทำเสียงล้อเลียน พอเห็นว่ามีคนทำตาขวาง พองแก้มใส่เธอก็รีบวิ่งลงบันไดหนี“ไอ้เขม! บอกว่าอย่าวิ่ง อยากใส่เผือกที่ขาเพิ่มด้วยหรือไง”เจณิสตาตะโกนไล่หลัง ดีหน่อยที่อีกฝ่ายยอมชะลอฝีเท้าตามคำสั่ง เธอยืนมองจนน้องสาวลงไปถึงชั้นล่างได้อย่างปลอดภัย ไม่ล้มกลิ้งจนได้แผลเพิ่มถึงค่อยเข้าห้องของตัวเองไปหยิบเสื้อผ้า หากในจังหวะที่เตรียมจะเดินเข้าห้องน้ำด้านนอก ก็มีเสียงใส ๆ ตะโกนมาจากชั้นล่าง“เจน! ทำไมวันนี้เป็นไข่ต้มล่ะ”“เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงแกไอ เพราะงั้นงดกินของมันของทอดไปก่อน”“แต่กินกะเพรา มันต้องกินกับไข่ดาวนะถึงจะอร่อย”“ถ้าอยากกินไข่ดาวก็ไปทอดเอง”“ฉันทำได้ที่ไหนเล่า! ฉันใส่เฝือกที่แขนข้างขวานะ!”“ก็ใช่ไง เพราะงั้นกินไปอย่าบ่น”มีเสียงบ่นที่จับใจความไม่ได้ลอยแว่วมา เจ

บริเวณชั้นหนึ่งของตึกคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่พากันมายื่นเอกสารเพื่อขอวีซ่า เจณิสตาเดินปรี่ตรงไปยังหน้าตึก มองซ้ายแลขวา แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่รู้จักรถของท่านประธานหน้าตึงครั้นจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรถามรุ่นพี่ที่ไหว้วานให้มาส่งเอกสาร เธอก็พบว่าตัวเองน่าจะรีบร้อนจนลืมมันไว้บนโต๊ะทำงาน“ดีจริง ๆ”เมื่อไร้ตัวช่วย สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้จึงมีเพียงคอยชะเง้อคอมองรถยนต์ทุกคันที่แล่นผ่านมา เจณิสตายืนอยู่ครู่ใหญ่ รถยนต์สีขาว ด้านหน้าติดตราโลโก้ตัวบีติดปีกสยายก็โฉบเข้ามาจอดตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงครึ่งหนึ่ง มากพอจะทำให้เธอมองเห็นว่าคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยคือคนที่กำลังเฝ้ารอ“พี่ปิ่นให้เอาเอกสารมาให้ค่ะ ให้วางไว้ที่เบาะหลังเลยไหมคะ”“ขึ้นรถ”“คะ?”คำสั่งทำเอามือที่ยื่นไปหมายจะเปิดประตูหลังพลันชะงักค้าง ตากลมโตเหลือบไปมองคนขับแล้วถามย้ำ“คุณก้องภพว่าอะไรนะคะ?”“ผมบอกให้ขึ้นรถ”คิ้วเข้มขมวดฉับ น้ำเสียงเข้มขึ้น สื่อถึงความหงุดหงิด กระนั้นเจณิสตาก็ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ทำไมเธอต้องขึ้นรถด้วย ในเมื่อหน้าที่ของเธอคือแค่เอาเอกสารมาส่งให้เขาเท่านั้นบรี๊น!!“เร็ว! ตรงนี้จอดรถนานไม่ได้”ถึงจะไม่อย