ตอนที่ 11 ลาพักร้อน

“พี่พริม ดีจังเลยนะคะในที่สุดก็ผ่านแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่รอโปรเจกต์หลักของบริษัทจบเราก็เริ่มได้เลยสิคะ มีความสุขจริง ๆ เหนื่อยมาตั้งนาน” หนึ่งในทีมออกแบบกล่าว ซึ่งพริมาก็พยักหน้ารับเห็นด้วย

“ระหว่างนี้ทุกคนก็ช่วยกันออกแบบชุดให้มันมีความหลากหลายขึ้นนะ ลูกค้าจะได้มีตัวเลือกมากขึ้น”

“แน่นอนครับพี่พริม หลังจากได้ยินคำว่าผ่านออกจากปากท่านประธาน ไอเดียของผมก็บรรเจิดพลุ่งพล่านเหมือนกำลังเต้นระบำอยู่เลยครับ ว่าแล้วก็อยากนั่งจับดินสอร่างแบบเเล้วเนี่ย”

พริมายิ้มขำกับความกระตือรือร้นของคนในทีม ทว่าเธอเข้าใจความรู้สึกนี้ดี มันเป็นความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่เธอถูกเลือกเป็นหนึ่งในนักออกแบบร่วมออกแบบชุดของแบรนด์ดังระดับโลกสมัยอยู่ที่อเมริกา

“โปรเจกต์ของเราผ่านแบบนี้พี่พริมก็ได้หยุดพักแล้วใช่ไหมคะ เอ๊ะ พี่พริมยังต้องทำโปรเจกต์หลักของบริษัทอยู่นี่นา” หนึ่งในทีมตั้งข้อสังเกตแล้วมองหัวหน้างานอย่างสงสัย

“ไม่หรอก งานหลักของบริษัทในส่วนของพี่เรียบร้อยแล้ว อย่าลืมสิ พี่แค่ไปช่วยเฉย ๆ ไม่ใช่คนรับผิดชอบโปรเจกต์สักหน่อย ดังนั้นไม่มีอะไรส่งผลกระทบต่อการลาพักร้อนหนึ่งเดือนของพี่หรอก”

“อา... อิจฉาพี่พริมจัง ได้วันลาเยอะมาก พวกผมลาได้มากสุดก็แค่อาทิตย์เดียว”

“จะไปอิจฉาทำไมพี่พริมคือลูกสาวท่านประธานนะ อีกอย่างพี่พริมทำงานหนักมากแทบไม่หยุดพักเลย ทั้งยังทำล่วงเวลาก็บ่อย ได้ลาพักร้อนหนึ่งเดือนก็เหมาะสมแล้ว”

พริมาส่ายหน้าให้น้อง ๆ ในทีมออกแบบแล้วกล่าวตัดบทสนทนา “ไม่ต้องอิจฉา ถึงพี่จะลาพักร้อนไม่ได้เข้าบริษัทแต่พี่ก็ยังคงทำงานอยู่นะ แค่อาจจะออกไปเที่ยวหาแรงบันดาลใจแล้วกลับมานั่งออกแบบชุดในห้องแค่นั้นเอง เลิกพูดกันได้แล้ว ไปไป๊ ไปทำงาน” พูดเสร็จก็ปลีกตัวเดินหนีไปทันที

พริมาเดินเข้ามาที่ห้องทำงานส่วนตัวเพื่อเก็บเอกสารจำเป็น และแบบต่าง ๆ ที่ร่างไว้ เพื่อนำกลับไปทำต่อที่คอนโดมิเนียม ด้วยวันนี้เธอไม่มีงานอะไรให้ต้องทำที่บริษัทอีกแล้ว และพรุ่งนี้ก็เป็นวันพักร้อนวันแรกของเธอ ดังนั้นหญิงสาวจึงตั้งใจเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย เพราะไม่อยากเสียเวลาเข้ามาอีก เอาเวลาพักที่หาได้น้อยนิดไปจู๋จี๋กับพี่พีของเธอยังดีเสียกว่า แต่ขณะที่กำลังเก็บข้าวของทุกอย่างอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น มือเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพลางกล่าว

“สวัสดีค่ะ พริมาพูดสายค่ะ”

“คุณพริมครับ ท่านประธานเชิญที่ห้องทำงานครับ” คำพูดตรงประเด็นทำให้มือที่กำลังเก็บของชะงัก หญิงสาวหลุบสายตาลงต่ำครุ่นคิด ว่าทางนั้นมีอะไรที่ต้องพูดกับเธออีกหรือ

“คุณพริมาครับ ท่าน...”

“ทราบแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันไป” ไม่รอให้คนโทรมาพูดจบประโยคก็ชิงพูดก่อนและกดตัดสายทันที หญิงสาวถอนหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วก้มหน้าเก็บของต่อ โดยไม่ได้มีท่าทางเร่งรีบแต่อย่างใด ออกจะช้ากว่าปกติด้วยซ้ำ

แค่คิดว่าต้องไปเจอเรื่องปวดหัวก็อยากจะถ่วงเวลาสักชั่วโมง!

แต่คงทำอย่างที่ใจปรารถนาไม่ได้ ในเมื่อฝ่ายนั้นเป็นถึงท่านประธาน แต่แล้วอย่างไรล่ะ? ถึงคนอื่นจะกลัวเกรงใช่ว่าเธอกลัวด้วยเสียหน่อย

ในสายตาของคนทั่วไป ท่านประธานบริษัทคงเป็นที่ยกย่องเชิดชู แต่สำหรับเธอ เขาก็เป็นเพียงแค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ไร้ความรับผิดชอบ และล้มเหลวในเรื่องครอบครัวเท่านั้นแหละ!