บทที่ 6 ไม่อยากเอาเปรียบ

บทที่ 6 ไม่อยากเอาเปรียบ

แกร๊ก~

หลังกลับมาจากห้างกระเป๋าสตางค์เบามากเลยจ้า ใช้เงินหมดไปเกือบสองแสน ทั้งซื้อเสื้อผ้า ของใช้ อาหารสำเร็จรูปที่ฉันซื้อมาตุนไว้สำหรับตัวเองโดยเฉพาะ และไม่ลืมซื้อของสดมาไว้ให้พี่เรย์เดนทำอาหารด้วย โชคดีที่พี่เคนตะไปด้วยอย่างน้อยๆก็มีพี่เขาคอยช่วยถือของ เพราะถ้าฉันถือคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ ลำพังแค่เดินซื้อของก็ปวดขาไม่ไหวแล้วTT

เรย์เดนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน ก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเมื่อเห็นของวางไว้ที่พื้นห้องเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด

แต่แอ๊ะ! วันนี้พี่เรย์เดนไม่ออกไปไหนเลยเหรอเนี่ย วันหยุดทั้งทีไม่ออกไปเดทกับแฟนหรือไงกัน ทว่าฉันก็ไม่เคยถามนะว่าพี่เขามีแฟนหรือเปล่า เดาจากอายุเอา คงไม่อยู่เป็นโสดมาถึงขนาดนี้หรอกมั้ง

"นี่เธอไปซื้อของหรือไปเหมาห้างเขามา ซื้อยังกับชีวิตนี้จะไม่ออกไปไหนอีกเลย" เรย์เดนพูดพลางเดินมานั่งลงบนโซฟาไม่ห่างจากเด็กสาวมากนัก ก่อนจะเหลือบไปเห็นอาหารสำเร็จรูปมากมายที่อยู่ในถุง "อาหารไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น" เรย์เดนพูดพร้อมกับนั่งไขว้ห้างแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านด้วยท่าทางสบาย

ชิ…มานั่งเฉยๆก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก ทำไมชอบพูดจาไม่น่ารักอยู่เรื่อยเลย

"ถ้าอย่างนั้นเจนนิสขอตัวเอาของไปเก็บก่อนนะคะ"

มาเฟียหนุ่มไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นอกจากตวัดสายตามามองเด็กสาวที่กำลังถือของพะรุงพะรังเข้าไปในห้อง

เฮ้อ~ เหนื่อยชะมัดเลย กว่าจะขนของเสร็จ โอ๊ะ...ลืมเอาของสดเข้าไปเก็บไว้ในตู้เย็นเลย พอนึกได้เจนนิสก็รีบดีดตัวลุกจากเตียงนอนทันที เพราะกลัวว่าเจ้าที่อย่างเรย์เดนจะดุ

แอด~

เจนนิสเปิดประตูห้องออกมาก็รีบพุ่งตัวไปที่ครัวอย่างรวดเร็ว

"พี่เรย์เดนคะ เจนนิสซื้อของสดมาไว้ด้วยเผื่อว่าพี่เรย์เดนอยากทำอาหารทานเอง"

"ฉันดูเป็นคนมีเวลาขนาดนั้นเลยเหรอ วันหลังถ้าอยากจะซื้ออะไรมาไว้ที่ห้อง ให้มาเอาเงินที่ฉันก่อนเข้าใจไหม"

"มะ…" เจนนิสยังพูดไม่ทันจบประโยค เรย์เดนพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

"ฉันไม่อยากเอาเปรียบเด็ก ฉันรู้ว่าของแค่นี้เธอซื้อได้ ไม่ได้ลำบากอะไร แต่ตอนนี้เธอคือเด็กในปกครองของฉันฉันจะดูแลค่าใช้จ่ายทุกอย่างเอง แล้วนี่หมดไปเท่าไหร่?"

"เอ่อคือ...เจนนิสไม่รู้ว่าซื้อของแต่ละอย่างหมดไปเท่าไหร่ แต่ถ้ารวมทั้งหมดวันนี้ที่เจนนิสใช้เงินไปเกือบสองแสนค่ะ"

"เป็นเด็กเป็นเล็กใช้เงินเก่งจริงๆ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" เจนนิสรีบโบกมือปฏิเสธ เพราะนิสัยเธอไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย "นานๆทีเจนนิสจะซื้อของใช้แค่ครั้งสองครั้ง เจนนิสไม่ได้ใช้เงินหมดเยอะแบบนี้ทุกวันค่ะ"

"ส่งเลขที่บัญชีมา"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไว้คราวหน้าเจนนิสจะบอกพี่เรย์เดนก่อนทุกครั้งที่ซื้อของเข้าห้อง"

"ฉันบอกว่า ส่งเลขบัญชีมา ปกติฉันไม่ใช่คนที่ต้องมาพูดย้ำอะไรแบบนี้หลายรอบนะ" เรย์เดนพูดพร้อมกับมองเด็กสาวด้วยแววตาดุดัน

หลังจากที่ฉันบอกเลขบัญชีพี่เรย์เดนไป แจ้งเสียงเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที เมื่อฉันหลุบมองหน้าจอก็ต้องตาลุกวาว เพราะยอดที่พี่เรย์เดนโอนให้เป็นจำนวนเงิน '300,000' บาท

"พี่เรย์เดนโอนเงินเกินมาเยอะมากเลยนะคะ เดี๋ยวเจนนิสโอนกลับคืนให้ค่ะ"

"ไม่ต้องถือซะว่าเป็นทิปเล็กๆจากฉันก็แล้วกัน" เรย์เดนพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

"แต่…"

"ฉันบอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้อง อย่าเป็นคนพูดไม่รู้เรื่อง"

"ก็ได้ค่ะ"

พี่เรย์เดนใช้คำว่าทิปเล็กๆ กับเงินเป็นแสนๆเนี่ยนะ ต้องรวยขนาดไหนเนี่ย

…

สามวันต่อมา

รถโรลส์-รอยซ์สุดหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคณะบริหารศาสตร์ พอเจนนิสก้าวขาลงจากรถ ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ เด็กสาวเห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งเข้าตึกคณะอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ที่มีคนมองแล้วหันไปซุบซิบคุยกัน แต่ช่างเถอะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันไม่สนใจหรอก เพราะวันนี้ต้องทำจิตใจให้สงบเข้าไว้เพื่อเตรียมตัวเข้าห้องสอบ ตื่นเต้นเหมือนกันนะ การสอบของที่นี้ค่อนข้างจะแตกต่างจากเยอรมัน หรือฉันยังไม่ชินก็ไม่รู้

"สวัสดีจ้า" จู่ๆก็มีผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันกับฉันเดินเข้ามาทัก

"สวัสดี" ฉันจึงยิ้มทักทายตอบกลับอย่างเป็นมิตร

"เราชื่อ มดแดงนะ มาสอบคณะนี้เหมือนกันใช่ป่ะ"

"ใช่จ้า ส่วนเราชื่อเจนนิส"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะเจนนิส"

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะมดแดง"

"ตอนแรกเราเห็นเธอนิ่งๆไปนึกว่าเธอจะไม่เข้าใจภาษาไทย เพราะดูท่าทางเธอเหมือนลูกครึ่งอ่ะ"

"เราเป็นลูกครึ่ง แต่พูดไทยได้ชัดเลยแหละ เพราะว่าแม่เราเป็นคนไทย"

"อ๋อ...แล้วเธอมาสอบสาขาอะไรเหรอ?"

"สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ หลักสูตรนานาชาติอ่ะ แล้วเธอล่ะ?"

"เหมือนกันเลย เราก็มาสอบสาขานี้เหมือนกัน" มดแดงหลุบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก็ต้องอุทานขึ้น "โอ๊ะ! ใกล้ถึงเวลาสอบแล้วเรารีบไปกันเถอะ" ฉันและมดแดงจึงเดินไปที่หน้าห้องสอบพร้อมกัน

"โชคดีนะเจนนิส ขอให้เราได้มาเรียนด้วยกันนะ"

"เธอก็เหมือนกันนะมดแดง"

หลังจากนั้นเราทั้งสองก็แยกกันไปประจำที่นั่งสอบของตัวเอง ได้คุยกับมดแดงไม่นานรู้สึกถูกชะตาเลยแฮะ ถ้าในอนาคตได้มาเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันคงจะดีมาก...

การสอบในภาคเช้าผ่านไปด้วยดี ได้ไม่ได้ ฉันก็ทำเต็มที่ที่สุดแล้ว เหลือสอบสัมภาษณ์ในภาคบ่าย ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี ขอให้พระเจ้าอวยพรให้เจนนิสด้วยนะคะ

"เป็นยังไงบ้างเจนนิส ทำข้อสอบได้ไหม" มดแดงที่เห็นฉันออกมาจากห้องสอบเธอก็เดินเข้ามาหาฉันทันที

"ก็โอเคนิดหนึ่ง" จะบอกว่าทำได้ก็กลัวว่ามดแดงจะหมั่นไส้เอา ทว่าหนังสือที่พี่เรย์เดนเอามาให้อ่านข้อสอบออกตามนั้นทั้งหมดเลย อยากจะขอบคุณพี่เขามากจริงๆช่วยฉันได้เยอะเลย

"แล้วมดแดงล่ะ เป็นยังไงบ้าง?"

"โอเคเหมือนกัน เพราะเราเตรียมตัวมาหลายเดือนมากๆเลย อ่านหนังสือเยอะมาก ทั้งไปติวเข้มกับติวเตอร์ชื่อดังด้วย"

โห….ในขณะที่ฉันเตรียมตัวแค่สามอาทิตย์ โชคดีที่พี่เรย์เดนหาหนังสือมาให้อ่านและตรงกับข้อสอบที่ออกด้วย ตรงเหมือนตาเห็นเลย ถ้าไม่ได้พี่เรย์เดนช่วยเวลาแค่สามอาทิตย์ก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ขนาดนี้ไหม...