บทที่ 5 ภาระ

บทที่ 5 ภาระ

สามอาทิตย์ผ่านไป

ตลอดระยะเวลาสามอาทิตย์ที่ฉันอยู่ที่นี้แทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย วันๆขลุกอยู่แต่ในห้อง วันที่พี่เรย์เดนยื่นคู่มือมหาวิทยาลัยออสเวิร์ดให้ ฉันก็ศึกษาดูอย่างละเอียดจึงทำให้รู้ว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าก็จะสอบคัดเลือกนักศึกษาใหม่ของแต่ละคณะแล้ว เวลากระชั้นชิดมาก แล้วคณะที่ฉันจะสอบเข้าคะแนนในแต่ละปีคือสูงมาก(ก.ล้านตัว) ทำให้สามอาทิตย์ของฉันเป็นสามอาทิตย์ที่มหาโหดสุดๆในการอ่านหนังสือแบบไฟลนก้นมาก ช่วงนี้สภาพขอบตาฉันไม่ต่างอะไรกับหมีแพนด้าเลย หน้าก็โทรมสุดๆเพราะนอนดึกติดต่อกันหลายวัน

ฉันเขียนเอาไว้ย้ำเตือนตัวเองเลยว่า ฉันจะต้องสอบเข้าคณะบริหารธุรกิจ สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ หลักสูตรนานาชาติมหาวิทยาลัยออสเวิร์ดให้ได้ ฉันได้แต่บอกกับตัวเองว่าอดทนหน่อยนะเจนนิส ถ้าผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างสำเร็จคุณพ่อกับคุณแม่จะต้องภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้มากแน่นอน และที่ทำให้แปลกใจไม่ใช่น้อยเพราะตั้งแต่วันที่ฉันเดินไปบอกพี่เรย์เดนว่าอยากเรียนคณะบริหารธุรกิจ พี่เขาก็ให้คำปรึกษาและแนะนำดีมากๆแล้วยังเป็นคนจัดหาหนังสือมาให้ฉันอ่านอีกด้วย

เซอร์ไพรส์สุดๆไม่คิดว่าพี่เขาจะช่วยฉันขนาดนี้ ทว่าพี่เรย์เดนบอกว่าถ้าอยากเรียนคณะนี้จริงๆเขาสามารถทำให้ฉันเข้าได้โดยไม่ต้องสอบ แต่ถ้าฉันเข้าไปเรียนโดยที่ไม่ได้ใช้ความสามารถของตัวเองสำหรับฉันมันดูไม่น่าภูมิใจเท่าไหร่ และฉันก็ไม่อยากได้ยินคนพูดซุบซิบนินทาด้วย เพราะฉันเคยได้ยินมาว่าสังคมคนไทยบางเรื่องมันก็ไม่ได้น่ารัก เพื่อนที่เป็นคนไทยตอนที่ฉันเรียนอยู่เยอรมันบอกว่าไทยแลนด์แดนดราม่า ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันหมายถึงอะไร แต่คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดี

พอตกดึกท้องฉันก็ร้องโครกครากตลอดเลย แค่อ่านหนังสือทำไมถึงสูบพลังงานมากขนาดนี้มันทำให้ฉันหิวบ่อยมาก แล้วฉันก็ไม่เคยต้องมาอ่านหนังสือแบบห้ามรุ่งห้ามค่ำขนาดนี้ด้วย บอกเลยไม่ไหวจริงๆTT ไม่เรียนต่อแล้วได้ไหม

แอด~

เด็กสาวค่อยๆเปิดประตูแง้มออกมาเล็กน้อยเพื่อสังเกตบริเวณรอบๆก่อนที่จะออกไปหาอะไรกินในครัว มืดมากต้องอาศัยเเสงไฟจากโทรศัพท์คอยให้ความสว่าง

อืม...ในตู้เย็นไม่มีของอะไรที่สามารถกินทันทีได้เลยอ่ะ มีเพียงของสดที่เหลืออยู่ไม่มาก พรุ่งนี้ฉันต้องไปหาซื้ออะไรมาตุนไว้ซะแล้ว

พรึ่บ

"ว๊ายยยยย" เจนนิสร้องตะโกนขึ้นด้วยความตกใจที่จู่ๆไฟก็ถูกเปิดสว่างจ้าไปทั่วทั้งบริเวณ

"พี่เรย์เดน" เด็กสาวอุทานขึ้นเมื่อหันหน้าไปสบตากับร่างสูงใหญ่พอดี

"มาทำอะไรดึกขนาดนี้ ไฟก็ไม่เปิดทำตัวลับๆล่อๆถ้าคนของฉันยิงไส้แตกขึ้นมาอย่าหาว่าไม่เตือน" มาเฟียหนุ่มพูดพลางหยิบน้ำในตู้เย็นออกมาดื่ม

"เอ่อ...คือว่าเจนนิสหิวค่ะ ก็เลยว่าจะมาหาอะไรกิน" เจนนิสพูดด้วยน้ำเสียงกระตุกกระตัก

"เธอคิดว่าเพนต์เฮาส์ฉันเป็นร้านสะดวกซื้อหรอ ถึงได้จะมาหาของกินได้ตลอดเวลาขนาดนี้"

"เจนนิสขอโทษค่ะ ที่รบกวนพี่เรย์เดน ถ้าอย่างนั้นเจนนิสขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยว"

"คะ"

"หิวไม่ใช่เหรอ" มาเฟียหนุ่มพูดพร้อมกลับเอี้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างในตู้ข้างบนที่สูงกว่าตัวของเด็กสาวประมาณหนึ่ง

"มีบะหมี่เหลืออยู่ เธอกินได้หรือเปล่า" เรย์เดนพูดพร้อมกลับยื่นซองบะหมี่ให้เจนนิส

"ถ้าจะต้มกินแค่บะหมี่มันไม่ค่อยได้สารอาหารครบหรอก ควรจะใส่พัก ใส่ไข่ ใส่หมูลงไปด้วย พอจะมีเหลืออยู่ในตู้เย็น หามาทำใส่เองก็แล้วกัน อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าทำครัวฉันไหม้ก็พอ" ว่าจบเรย์เดนก็หันหลังเดินออกไป

"พี่เรย์เดนคะ" เด็กสาวจึงรีบตะโกนเรียก

"มีอะไรอีกล่ะ" มาเฟียหนุ่มหันมาพูดด้วยท่าทางรำคาญ

"คือว่า…เจนนิสทำไม่เป็นค่ะ" เด็กสาวเอ่ยบอกไปตามตรง เพราะเธอไม่เคยเข้าครัวทำอาหารเลยสักครั้ง

"แล้วยังไง จะให้ฉันเป็นคนทำให้เธอกินเหรอ แค่ต้มบะหมี่ก็ทำไม่เป็น ถ้าเกิดติดเกาะคือตายสถานเดียว เพราะทำอะไรเองไม่เป็นสักอย่าง" มาเฟียหนุ่มพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

"เจนนิสไม่กล้ารบกวนพี่เรย์เดนขนาดนั้นหรอกค่ะ เจนนิสไม่กินแล้วก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเจนนิสขอตัวไปอ่านหนังสือต่อก่อนนะคะ" ว่าจบเด็กสาวก็เดินผ่านหน้ามาเฟียหนุ่มไป

หมับ

ทว่าเรย์เดนกลับคว้าแขนเด็กสาวเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับถอนหายใจออกมาเล็กๆ "ถ้าอยากกินก็ไปนั่งรอ ไม่เกินสิบนาที…ภาระจริงๆ"

"ค่ะ...เจนนิสจะอยู่เงียบๆไม่รบกวนอะไรพี่เรย์เดนเลย ขอบคุณนะคะ" คำพูดของเรย์เดนทำให้เด็กสาวตาลุกวาวเป็นประกาย ทั้งที่เมื่อกี้เขายังบ่นเธออยู่เลย ทว่าลึกๆเขาก็มีความใจดีอยู่บ้างนะ

มาเฟียหนุ่มไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก นอกจากเดินเข้าไปในครัวเพื่อจะทำบะหมี่

ผ่านไปไม่นานบะหมี่ก็ถูกนำมาวางลงต่อหน้าเจนนิส เป็นเมนูที่ชวนเรียกน้ำย่อยมาก

"WOW! หน้าตาน่าทานมากเลยค่ะ กลิ่นก็หอมมากด้วย พี่เรย์เดนทำอาหารเก่งมากเลยค่ะ

"หึ...แค่ต้มบะหมี่ บนโลกนี้เธอคงเป็นคนสุดท้ายแล้วแหละที่ทำเมนูง่ายๆแค่นี้ไม่เป็น"

"เจนนิสจะทานแล้วนะคะ" ต่อให้พี่เรย์เดนจะพูดว่ายังไงฉันก็ไม่โกรธหรอก เพราะได้กินของอร่อยแล้วถือว่าคุ้ม ด้วยความหิวจัดทำให้เจนนิสรีบตักบะหมี่เข้าปากอย่างไว

"โอ๊ะๆ...ร้อนๆ" เด็กสาวพยายามใช้ปากเป่าเพื่อหวังให้ความร้อนเบาลงเพราะเธอรีบตักเข้าปากเร็วเกินไป

"คนเรามักจะตายเพราะการกินไม่รู้เรื่องแบบเธอนี่แหละ ไม่รู้จะรีบไปไหน ไม่มีใครแย่งเธอกินหรอก" มาเฟียหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางเบื่อหน่าย "กินเสร็จแล้ว อย่าลืมล้างจานด้วยล่ะ"

"ค่ะ...เจนนิสจะล้างให้สะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่เลย ตอบแทนที่พี่เรย์เดนทำอาหารอร่อยๆให้เจนนิสทาน"

"ตอบแทนเป็นอย่างอื่นเถอะ"

"อะไรคะ?"

"ไม่เป็นภาระและไม่สร้างความวุ่นวายให้ฉันก็พอ" ว่าจบมาเฟียหนุ่มก็เดินขึ้นห้องทันที

"แร๊งงงงงงงงงตลอด" เด็กสาวพูดออกมาเสียงเบาเมื่อมาเฟียหนุ่มเดินห่างออกไปไกลมากแล้ว ก่อนจะทำปากมุบมิบๆ เลียนแบบท่าทางการพูดของเขา

…

วันต่อมา

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~

"ใคร? เคนตะเหรอ?"

"เจนนิสเองค่ะ"

"มีอะไร?" พอเรย์เดนเปิดประตูออกมาเขาก็เอ่ยถามเด็กสาวทันที ทว่าร่างกายของเขาตอนนี้มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ เจนนิสเห็นแบบนั้นจึงรีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

"ทำไมพี่เรย์เดนถึงไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน ค่อยเปิดประตูออกมาคุยกับเจนนิสคะ"

เรย์เดนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยท่าทางรำคาญ "เรื่องมากชิบหาย…มีอะไรก็รีบพูด อย่ามั่วแต่ลีลา ทำท่าอย่างกับชีวิตนี้ไม่เคยเห็นคนแก้ผ้า"

พี่เขาพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงเนี่ย ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะไปดูคนแก้ผ้าได้ยังไงกัน ไม่ใช่โรคจิต จะบ้าเหรอ

"คือว่า...เจนนิสจะมาขออนุญาตพี่เรย์เดนไปห้างค่ะ"

"แล้วจะไปยังไงไม่ทราบ"

"เจนนิสว่าจะไปแท๊กซี่ค่ะ"

"เหอะ...ตลก เธอรู้จักที่นี้ดีแค่ไหน ยังไม่เคยออกไปไหนเองด้วยซ้ำ อย่าทำอวดเก่งไปหน่อยเลย"

"แล้วจะให้เจนนิสไปยังไงคะ พี่เรย์เดนจะว่างพาเจนนิสไปเหรอ ก็เจนนิสไม่อยากรบกวนพี่เรย์เดนนิคะ"

"ให้ไอ้เคนตะพาไป แล้วนี่มีเงินเหรอ?"

"เจนนิสพอมีค่ะ"

"หึ...รวยดีนิ" ว่าจบเขาก็ปิดประตูทันที

เอ้า...เขาอยากได้คำตอบแบบไหนกัน คุยกับพี่เรย์เดนแล้วปวดหัวชะมัด