บทที่ 7 เสียดายของ

บทที่ 7 เสียดายของ

หลังจากที่ฉันและมดแดงไปทานอาหารกลางวันด้วยกันเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งรอที่หน้าห้องสอบ เพื่อที่จะเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ในช่วงบ่าย ซึ่งอีกไม่นานก็จะถึงเวลาสอบแล้ว ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้พูดคุยกับมดแดง เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี้ก็ไม่ได้มีเพื่อนคุยเรื่องจิปาทะแบบนี้เลย เพราะที่เพนต์เฮาส์มีแต่ผู้ใหญ่ เขาก็คุยกันแบบผู้ใหญ่ หลักๆก็จะเป็นเรื่องงาน ซึ่งฉันก็ไม่รู้เรื่องด้วย บางทีฉันก็อยากจะแชร์เรื่องราวของฉันกับใครสักคนที่เข้าใจตรงกันบ้าง อย่างเช่น คุยเรื่องซีรีส์ที่ดู อาหารที่ชอบกิน อะไรทำนองนั้น พอได้มาคุยกับมดแดงแค่ไม่นานก็รู้สึกคุยกันถูกคอสุดๆ ล่าสุดแลกไลน์กันเรียบร้อยแล้วจ้า ดีใจอ่ะ จะได้มีเพื่อนเมาท์แล้ว

"ขอเชิญผู้เข้าสอบลำดับที่ 35 เข้าห้องสอบค่ะ"

"โอ๊ะ...ถึงลำดับฉันแล้ว" เจนนิสเอ่ยด้วยท่าทางตื่นเต้น ฉันพยามจะไม่ตื่นเต้นแล้วนะ แต่ตอนนี้ใจเต้นตึกๆแทบจะหลุดออกมาจากอกแล้วอ่ะTT พระเจ้าช่วยส่งกำลังใจให้เจนนิสด้วยนะคะ

"สู้ๆนะเจนนิส" มดแดงพูดให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มหวาน

"ขอบคุณนะ" พูดจบเจนนิสก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบ

พอเจนนิสเปิดประตูเข้าไปในห้องสอบ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเจอคนที่คุ้นเคยอย่างเรย์เดน

ฮะ...อะไรกันเนี่ยพี่เรย์เดนคือหนึ่งในกรรมการสอบสัมภาษณ์ด้วยเหรอเนี่ย ทำไมไม่เห็นบอกกันเลย TTฉันหนักใจมากว่าเดิมอีก เด็กสาวเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว ต่อหน้ากรรมการที่จะสอบสัมภาษณ์ด้วยท่าทางประหม่า ไม่รอช้ามาเฟียหนุ่มก็เป็นคนยิงคำถามเป็นคนแรก

"ทำไมคุณถึงอยากเรียนสาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ"

"เพราะชอบค่ะ...และดิฉันเชื่อว่าถ้าได้เข้ามาเรียนในาสาขานี้ ดิฉันจะสามารถนำความรู้ที่มีไปประยุกต์ใช้กับธุรกิจของตัวเองในอนาคตค่ะ" เด็กสาวตอบคำถามของของเรย์เดนด้วยแววตามุ่งมั่น

มาเฟียหนุ่มไม่พูดอะไรออกมาอีก นอกจากเขียนอะไรสักอย่างลงบนกระดาษ หลังจากนั้นกรรมการท่านอื่นๆก็ยิงคำถามรัวๆ จนฉันแทบจะตอบไม่ทัน ถ้าคำถามเป็นลูกปืนฉันคงพรุนไปแล้ว ฉันพยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพี่เรย์เดน ทว่าเขาดูนิ่งมากและไม่สบตาฉันเลยTT

หลังการสอบสัมภาษณ์ทำฉันเข่าแทบทรุด อยากกลับบ้านไปนอน เหนื่อยไม่ไหวแล้วTT

ติ้ง~

LINE

Rayden : ฉันรออยู่หน้าคณะรีบมา

ฮะ...ทำไมพี่เขาไปเร็วจังอ่ะ ยังเหลือคนที่ยังไม่ได้สอบอีกตั้งเยอะ อะไรกันเนี่ย

Jennis : โอเคค่ะ เจนนิสจะรีบไป

Jennis : ส่งสติกเกอร์

"มดแดง เรากลับก่อนนะ" เจนนิสหันไปบอกมดแดงที่กำลังนั่งรอสอบสัมภาษณ์" ทว่าก็อยากอยู่เป็นเพื่อนมดแดงนะ แต่ฉันกลับเองไม่ได้อ่ะ "ขอโทษนะมดแดงที่เราไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนได้" เจนนิสเอ่ยด้วยท่าทางรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวอีกหน่อยก็ถึงลำดับเราแล้ว"

"ไว้ถึงที่บ้านแล้ว เราจะไลน์หานะ"

"โอเค บ๊าย บาย จ้า"

"บ๊าย บาย ขอให้โชคดีนะมดแดง Keep Fighting" (สู้ต่อไป) เจนนิสพูดพร้อมกับทำท่าทางสู้ๆให้กำลังใจเพื่อนด้วย

ฉันรีบเดินมาที่รถของพี่เรย์เดนอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวคนเห็นและจำฉันได้ ถ้ามีใครรู้ว่าฉันรู้จักกับพี่เรย์เดนต้องโดนคนพูดไม่ดีหลับหลังแน่ๆ

"มัวทำอะไรอยู่ ฉันรอนานแล้วนะ"

"เจนนิสขอโทษค่ะ" เด็กสาวพูดพร้อมกับยกมือไว้อย่างนอบน้อม

"ว่าแต่ทำไมพี่เรย์เดนถึงรีบกลับล่ะคะ การสอบสัมภาษณ์ยังไม่เสร็จเลย"

"ฉันไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นนะ ที่จะอยู่จนสอบเสร็จ ฉันมีงานอื่นที่ต้องทำอีกเยอะ"

เด็กสาวขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งด้วยความสงสัย เพราะกรรมการท่านอื่นๆก็ยังไม่กลับ ทำไมพี่เรย์เดนถึงกลับได้

"เธอทำหน้าสงสัยอะไรนักหนา"

"ปะ...เปล่าค่ะ" ว่าจบเจนนิสก็หันหน้าไปทางกระจก ทอดสายตามองไปที่ถนน เพราะไม่อยากสบตากับปีศาจร้าย

…

@เพนต์เฮาส์เรย์เดน

ฉันนั่งคิดไม่ตกเลยว่าพี่เรย์เดนทำงานอะไรบ้าง พี่เคนตะบอกว่าเป็นนักธุรกิจแล้วทำไมถึงได้ไปเป็นกรรมการในการสอบสัมภาษณ์ของสาขาที่ฉันไปสอบด้วย หรือว่าพี่เรย์เดนจะเป็นอาจารย์ ถ้าเป็นแบบนั้น ถ้าฉันสอบเข้าสาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศได้ แสดงว่าก็ต้องได้เรียนกับพี่เขาด้วยงั้นสิ อยากจะบ้าตาย ทุกการใช้ชีวิตของฉันจะหนีพี่เรย์เดนไม่พ้นเลยเหรอเนี่ย พอเด็กสาวคิดแบบนั้นเธอก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงด้วยความกระวนกระวายใจ...

พอฉันเดินออกมาจากห้องก็เห็นว่าพี่เรย์เดนกำลังยืนทำอาหารอยู่ในครัว

WOW! วันนี้พี่เรย์เดนเข้าครัวทำอาหารเองเลย ทว่าพอมองจากทางด้านหลังทำไมรูปร่างพี่เขาถึงได้เพอร์เฟกต์ขนาดนี้นะ แผ่นหลังกว้างของพี่เขามันช่างดูดีสุดๆไปเลย

โอ๊ะ...นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย พอเด็กสาวหลุดออกจากภวังค์เธอก็สะบัดหน้าไปมาสองสามทีเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดอะไรฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

"WOW! วันนี้พี่เรย์เดนเข้าครัวทำอาหารเองเลยเหรอคะ" เด็กสาวพูดแซวมาเฟียหนุ่มด้วยท่าทางทะเล้น ก่อนจะเดินไปทิ้งสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ที่ไม่ห่างจากห้องครัวมากนัก

ไม่นานมาเฟียหนุ่มก็ถือจานข้าวผัดอเมริกันเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร

อ้าว…มีแค่จานเดียวเหรอเนี่ย ใจร้ายชะมัด เด็กสาวมองตามหลังมาเฟียหนุ่มตาละห้อยอย่างผิดหวัง ชิ...ต้มบะหมี่กินเองก็ได้

"ทำอะไร?" เรย์เดนเอ่ยถามเมื่อเห็นเด็กสาวกำลังถือถ้วยบะหมี่เดินเข้าไปในครัว

"ต้มบะหมี่ไงคะ"

"ไม่ต้อง ฉันทำข้าวผัดเยอะ กินคนเดียวไม่หมด ถ้าจะทิ้งก็เสียดาย" ว่าจบเรย์เดนก็เดินไปตักข้าวผัดในกระทะมาใส่จานให้เจนนิส

เด็กสาวยิ้มร่ารับข้าวผัดจากมาเฟียหนุ่ม ด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

"ขอบคุณนะคะ"

"ไม่เป็นไร...ฉันแค่เสียดายของ"

เด็กสาวได้แต่ทำปากมุมมิบเลียนแบบคำพูดของมาเฟียหนุ่มตามหลัง เพราะหมั่นไส้ในความขี้เก๊กของเขา